ΟιςίΙίζθοΙ 6γ ίήβ ΙιίΙθπίθΙ ΑΓοήίνθ ίη 2018 ννϊίή ίυηοΙίης ίΐΌΐη Θθΐΐγ Βθ5θ3Γθή ΙηδΙϊΙυίθ

ήίίρ5://3ΓθΙιίνθ.θΓ9/οΙθί3ίΐ5/Ι<3ί3ΐθ9θδίοηθηΐ3θ2ΐ3ΐηρ

ΟΑΤΑΙιΟβϋΕ

ΟΕ ΤΗΕ

(ΙΙλΕΕΚ ΜΑΝϋδΟΒΙΡΤδ ΟΝ ΜΟϋΝΤ ΑΤΗΟδ.

ϋοηΟοη: Ο. <1. ΟΕΑΥ ανο 80Ν8,

ΟΑΜΒΚΙϋΟΕ ΌΝΙΥΕΚ8ΙΤΥ ΡΚΕ88 ΛΥΑΚΕΗΟυδΕ, ΑνΕ ΜΑΒΙΑ ΕΑΝΕ.

®ΐΗ33πώ: 50, λΥΕΕΒΙΝΟΤΟΝ 8ΤΒΕΕΤ.

υ,ρίρ^ίο · !' ■ Α. ΒΚΟΟΚΗΑυδ. ρ.Εΰι Ιογ)ϊ: ΤΗΕ ΜΑΟΜΙΕΕΑΝ ΟΟΜΡΑΝΥ. Βηητδπρ : Ε. 8ΕΥΜΟΤΤΚ ΗΑΕΕ.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Μ «τα την εν ετε ι 1895 έκδοσιν του πρώτον τόμου τον μετά χεΐρας Καταλόγου ύπελείποντό μοι εν

χειρόγραφα) μονοί οι κατάλογοι γτών κωδίκων των ευαγών μονών 'ϊβηρων καί Αγίου ΐίαντελεη μονος. Αλλά,

μαθών , ότι ταυτης τής μονής η βιβλιοθήκη, μόνον 255 κώδικας ελληνικούς κεκτημένη κατά την εν ετε ι

1880 εμην εν τω 'Αγίω Όρει διατριβήν, είχεν εν τω μεταξύ χρόνω μεγάλως πλουτισθη διά προςκτησεως πλείστων όσων νέων κωόίκων, υπέλαβον έπιβαλλομένην μοι δευτέραν εις " Αγιον 'Ορος επιδημίαν. ^κοπος 8ε ταυτης ονκ ην μόνη τον καταλόγου της μονής ταυτης η σνμπληρωσ ις, αλλά καί η αναγραφή των κωδίκων των άποκειμενων εν ταΐς μοναΐς Αανρας καί βατοπεδίου, ταΐς μόναις μη σνμπεριληφθείσαις εις το παρ' έμον τω 1880 συντελεσθέν εργον, καί των εν σκηταις δέ σποράδην κατακε ιμενων. 'Ανεκοίνωσα δέ την εμην πρόθεσιν τοϊς προφρόνως ίθννοονσ ι τά του Κανταβριγιακον τυπογραφείου, οΐ προθυμως άνελαβον τάς δαπάνας νέας αποστολής, εφ’ ώ μυρίας απονέμω αυτοις τάς χάριτας.

Ήκολουθησ αν δε μοι το δεύτερον επιφοιτησαντι εις το Άγιον " Ορος επί μήνας δυο καί ημισυν το

θέρος του 1895, ονδενος φεισάμενοι πόνου προς έπιτέλεσιν του βαρέος εργον, των μεν τω 1880 μετ' εμοΰ συνεργασθέντων ό φίλτατός μοι διδάκτωρ της φιλολογίας καί νυν γενικός επιθεωρητής των δημοτικών σχολείων Φίλιππος Τεωργαντάς, προς δ' αυτω εκ των νεωτέρων μου ομιλητών 6 Σωκράτης Κ ονγέας, τότε μέν φοιτητής, νυν δέ διδάκτωρ της φιλολογίας, 6 Αδαμάντιος ’ Αδαμάντιον, τότε μεν φοιτητής, νυν δε

διδάκτωρ της φιλολογίας καί διευθυντής της εν Ταϊγανίω της ’ Ρωσίας ελληνικής σχολής, καί ό Βασίλειος Κ αργαδουρης, τότε μεν φοιτητής, νυν δέ τελειόφοιτος της φιλολογίας.

Αλλά της αποστολής εκείνης 6 σκοπός εν μέρει μόνον έπετενχθη, άτε των πάτερων των ευαγών μονών Αανρας καί Β ατοπεδίου ονκ έπιτρεφάντων μοι την σύνταξιν τον καταλόγου των εν αυτάίς άποκειμενων κωδίκων. Αυτοί δ’ έχόμενοι τον έργου, τους ίδιους θησαυρούς διά των ιδίων γνώσεων προτιμώσιν άναδείξαι καί εμφανείς τη επιστήμη μετά δούναι. Φθόνος ουδείς. Οί δέ Ρώσοι τον Αγιου ΙΙαντελεημονος, στεργοντες την τών θύραθεν εις τά εαυτών άναμιξιν, προθυμως συνεχώρησάν μοι έξαιτησαμενω την τον κατάλογον σνμπληρωσιν. Έν τη αυτή δ' αποδημία ηδννήθην καταλέξαι μέν τους κώδικας της σκητης Κα νσοκαλνβιων

τους τ’ εν τω Κυριακώ της Αγίας Ύριάδος καί τους εν τη καλνβη της φιλόκαλου αδελφότητας τών 'Ιωασαφαίων ζωγράφων, άναγράφαι δέ καί τους από του 1 880 προςθέτους κώδικας τών ευαγών μονών Τρηγορίου καί Καρακάλλου καί άλλα δε τινα έπανορθώσαι καί συμπληρώσαι, εν ταΐς Αιορθωσεσι καί

Π ροςθηκαις εν τελεί τουδε του τόμον συμπεριληφθέντα. Σ,υμπεριέλαβον δ εις τον Κατάλογον και εν ψαλτήριον της ρωσικής σκητης του ΡΙροφήτον Ήλιου, τών μοναχών αυτής μετ επίμονους μου αιτήσεις

VI

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

τοντον καί μόνον τον κώδικα έπιδειξαμένων μου, εϊ καί νπάρχουσ ιν οί νομίζοντες, δτι καί άλλοι ελληνικοί κώδικες εΰρηντα ι έναποκεκρυμμένοι έν τη σκητη. Τέλος δ’ οί τ τατέρες της σκητης Άγιου Άνδρέου, εν η άπόκεινται άλλοι τε κώδικες ελληνικοί καί τών τταρά τοΰ Σεβαστιανώφ δ’ έ| άγιορειτικών μονών συλλεχάέντων τινές, καίπερ έπι σπερχώς μου δεόμενου, άνέβαλον εις άλλοτε την καταγραφήν τών παρ’ έαυτοΐς χειρογράφων βιβλίων.

Ο υτω δη δ νυν τοΐς φίλοις της ελληνικής παιδείας παραδιδόμενος δεύτερος τομος τοΰ Καταλόγου ■περιλαμβάνει πλην τών βραχέων εν τελεί συμπληρωμάτων, περί ών έποιησάμην λόγον, δυο μάλιστα μεγάλας άναγραφάς, την τών κωδίκων της μονής Ίβηρων καί την των της μονής Άγιον ΤΙαντελεημονος. Καί η μεν τών ίβηριτικών κωδίκων αναγραφή έστιν η εν έ'τει 1880 παρ’ έμοΰ καί τών περί εμέ γενομενη. Ή δε τών της ρωσικής μονής εστι τό πλεΐστον νέα, άτε τών πλείστων κωδίκων προςκτηθέν των μετά το 1880. Γίροφρονε'στατα δ’ έπεκούρησέ μοι έργαζομένω συν τοΐς περί εμέ 6 της μονής λογιώτατος καί άγα#ώτατος βιβλιοφύλαξ, πατήρ Ματθαίος, ό'ς καί παρέσχε μοι προς χρησιν ην εΐχεν ηδη συντεταγμενην ελληνιστί βραχεΐαν των κωδίκων αναγραφήν. Άλλα καί μετά την έ£ Αγίου Όρους αναχωρησιν προ¬ θυμότατος αεί έδείχθη έπι στελλών μοι περί των έμών ερωτημάτων καί συμπληρων ε'ί τι κενόν καί δεομενον διαφωτίσεως υπήρχε ν εν τώ έμω καταλόγω. Οΰ μην αλλά καί όλως ίδιον έαυτου εργον έστιν η ανα¬ γραφή τών τ’ εν τη βιβλιοθήκη τοΰ τυπικαρείου τοΰ Καβολικοΰ της μονής άποκειμένων κωδίκων (αρ. 6360 — 6407) καί τών μουσικών χειρογράφων βιβλίων (άρ. 6408 — 6534). Έπί πάσι δε τοΰτοις μυριας ομολογώ χαριτας τώ ειλικρινεΐ τουτω τών γραμμάτων φιλώ.

Οΰτω δ’ εκ τών ενοντων περατώσας τδ έμδν εργον καί παραδίδων αυτό άποτετελεσμένον τό γε νΰν έχον, κηρύττω έμαυτον πρόθυμον συμπλήρωσα ι αυτό διά της αναγραφής τών κωδίκων τών άποκειμένων εν Λαύρα, Βατοπεδίω καί Άγίω Άνδρε α φεραγίω'), αν ποτέ άλλα δό£η τοΐς εν αΰτοΐς μονάζουσιν.

’ Απαρτίζων δε τους πίνακας τους προςαρτηθέντας εν τελεί της συγγραφής, εμερίμνησα όσον ένην

πληρέστερους αΰτοΰς παρασκενάσαι, ΐνα ώς χρησιμώτατοι γένωντα ι τοΐς εντευξομένοις. Όμολογώ δε, ότι πολλην μοι δυςχέρει αν παρέσχεν η εν ίδίω πίνακι αναγραφή τών βιβλι ογράφων. Καί δη, ώς έστιν ίδεΐν εκ τοΰ οικείου πίνακος, ολίγοι τινές είσιν οί τώ οικογενειακά) όνόματι δηλούμενοι, οί δε πλεΐστο ι φέρουσιν, ώς είκός έν πολιτεία μοναχική, το μοναστικόν αυτών όνομα. Έντεΰθεν πλεΐστο ι όσοι οί ομώνυμοι καί περί τους αΰτοΰς χρόνους βι ώσαντες, οΰ'ς δυςχερές ην ώς τό πλεΐστον ΰπολαβεΐν τους αΰτοΰς η διαστεΐλαι απ’ άλληλων. Και έν0α μεν προέκειντό μοι ομώνυμοι βιβλιογράφοι περί τοΰς αΰτοΰς χρόνους βεβιωκότες, αμα δ εν τη αυτή μονή τάς διατριβάς ποιούμενοι, ήττον έπι σφαλές μοι έόοξε τοΰς τό τοιοΰτον ονομα φέροντας κώδικας υπό ενός καί τοΰ αΰτοΰ άνδρός γεγραμμένους ΰπολαβεΐν, εί καί υπέκειτο οπωςδηποτε αμφιβολία, μη τοι πλείονες μοναχοί έν τη αυτή συγχρόνως μονάζοντες μονή δμωνυμως έκαλοΰντο. Οΰδ έχρησάμην

τουτω και μονω τώ τεκμηρίω προς τό ταΰτίσαι η διαστεΐλαι τοΰς ομωνύμους. Ο υτω δη τους τέσσαρας κώδικας τοΰς ΰπ αριθμόν 1142, 1196, 1851 καί 2962 γεγραμμένους έν αίώνι δεκάτω τετάρτω υπό

μοναχών καλούμενων Τερασίμων, ΰπηγαγον εις τρεις διαφόρους άλληλων ομωνύμους, ών εις καί μόνος έστί προφανώς ό αυτός, 6 γράφας τοΰς δυο πρώτους, άτε πλησιαζόντων μεν άλληλοις τών έτών 1365 καί 1369, ότ’ έγράφησαν, άνηκόντων δ’ άμφοτέρων τη αυτή μονή, τη τοΰ ΐΐαντοκράτορος, καί τοΰ βιβλι ογράφου δ’ άλλως διά χωλιάμβων όμοιαζόντων άλληλοις δηλυ'σαντος τό ίδιον όνομα. Καί άλλοτε δε η όμοιότης

τοΰ σημειώματος τοΰ βιβλι ογράφου, τό έμμετρον η μη αΰτοΰ, η έκ της αυτής γενετείρας καταγωγή καί η ταυτότης τών προςνεμομένων έπιθέτων, αμαρτωλός, τάλας, οίκτρός, ρακένδυτης καί τών τοιοΰτων, έφανη μοι ενα και τον αυτόν άνδρα δηλοΰσα. Οντως εις καί ό αΰτός φαίνεται ό Θεόφιλος έκεΐνος τοΰ

ιζ~' αίώνος 6 γράφας μεταξύ τών έτών 1523 — 1548 τοΰς κώδικας 60, 61, 75, 1364, 2175, 4903, 4953,

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

VII

5925 και 5928, καίπερ έν διαφόροις βιβλιοθήκαις σποράδην άποκειμένονς, άτε τον αυτόν άπαντας φέροντας στίχον Θεοί) το άωρον και Θεοφίλου πόνος, επομένου τον έτους καθ' ο έγράφη ό κώδιξ διά των λέξεων έτους η εν έτει, προςτιθεμένου δ’ ενίοτε καί τον τόπον έν ω έγράφη. Ή δ’ ανα διαφόρους μονάς διασπορά κωδίκων γεγραμμένων παρά βιβλιογράφον , ον ένεκα των διαφόρων ανωτέρω καταλεχθέντων τεκμηρίων δικαιούμεθα νποτοπάσαι ένα καί τον αντον, εξηγείται είτ έκ της έν τώ μακρώ χρόνω μετα- κομίσεως τον κωδικός από μονής εις μονήν είτ έκ της φήμης ην έκτήσατό τις βιβλι ογράφος αντί μισθόν κατά παραγγελίαν αντιγράφων. Και έν τοΐς καθ’ ημάς δε χρόνοις άνεδείχθησαν τοιοΰτοι βιβλιογράφοι, οΐοι οί δυο Ίάκωβοι, 6 πρεσβντερος, δ καί διδάσκαλος έπονομαζόμενος, καί δ νεωτερος, δ Χίος και Τίροδρομίτης, δ Αμφιλοχίας δ άλλοτε μεν ΐεροδιάκονος, έπειτα δέ ΪΙηλονσι'ου, καί οι μέχρι τουλάχιστον τον 1895 ζωντες Παύλος δ παρά την Λαύραν κελλιώτης καί Συμεών δ %αμι ωτης. Καί σπάνια δε ονόματα περί τούς αντονς χρόνους άπαντωντα πιθανωτάτην άναδεικνυονσι την υπό του αντον άνδρδς γραφήν των απ' αυτών φερωνυμονμένων κωδίκων. Τέλος δέ παρατηρητέον, ότι ον παρακωλύει την εις ένα καί τον αυτόν άνδρα άπόδοσιν της γραφής πολλών κωδίκων άπόστασις μακρών ετών έν τη γραφή αυτών. Καί γάρ έχομεν ονκ ολίγους άναμφιλέκτως μακρόβιους βιβλι ογράφονς, οι ον πλην τον ανωτέρω ρηθέντος Θεοφίλου τον οίκονόμον ΙΙωγωϊανν^ς Γγΐνον, μεμαρτυρη μένως γράφοντα κώδικας επί επτά όλα καί τεσσαράκοντα έτη (1601 — 1648), τον Ένφρόσννον δμοίως έπί έτη τριάκοντα (1553 — 1583), τον Μπαλάσιον έπί έτη εννέα καί είκοσι (1672 — 1701) καί άλλους.

Καί τοιαντα μεν τα τεκμήρια, οίς έχρησάμην τα περί τους βιβλι ογράφονς φνλοκρινών ευκταία δέ πάντως έσται η τε τών Αγιορειτών καί ή των αλλαχού βιβλι ογράφων βεβαίωσις δι’ έκδόσεως ποτέ τελείας συλλογής πανομοιότυπων της γραφής έκαστον, τονθ’ όπερ έσται μέγα βοήθημα τών περί την ελληνικήν παλαιογραφίαν σπονδαζόντων.

ΣΠΥΡ. Π. ΛΑΜΠΡΟΣ.

Άθήνησι, 20 Ιουνίου 1900.

ΠΊΝΑΞ ΤΩΝ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ

σ.

ΠΡ0Λ0Γ02 . ν

ΙΘ' ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΗ2 ΜΟΝΗ2 ΙΒΗΡΩΝ . 1

Κ' ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΗ2 ΜΟΝΗ2 ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜ0Ν02 . 280

ΚΑ' ΒΙΒΑΙΟΘΗΚΑΙ ΤΗ 5 2 ΚΗΤΗ 2 ΚΑΥ20ΚΑΛΥΒΙΩΝ

α Έν τω Κυριακω της άγιας Τριάδος .......... 462

β' Έν ττ} καλνβη της αδελφότητος των Ίωασα φαίων ....... 465

ΚΒ' ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΗ 2 2ΚΗΤΗ2 ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΟΥ . 469

ΚΓ' ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 2ΥΜΠΛΗΡΩΤΙΚΟΝ ΠΡ02ΘΕΤΩΝ ΚΩΔΙΚΩΝ ΤΗ2 ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ2 ΤΗ2

ΜΟΝΗ2 ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ . 470

ΚΔ' ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ 2ΥΜΠΛΗΡΩΤΙΚΟΝ ΠΡ02ΘΕΤΩΝ ΚΩΔΙΚΩΝ ΤΗ2 ΒΙΒΑΙΟΘΗΚΗ2 ΤΗ2

ΜΟΝΗ2 ΚΑΡΑΚΑΛΑΟΥ . 472

ΠΙΝΑΚΕ2 ΠΑΡΑΒΟΛΙΚΟΙ ΤΩΝ ΚΩΔΙΚΩΝ ΤΗ 2 ΜΟΝΗ2 ΚΑΡΑΚΑΛΑΟΥ . . 476

ΠΙΝΑΚΕ2

Α' ΠΙΝΑΞ 2ΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΚΑΙ 2ΥΓΓΡΑΦΩΝ . 481

Β' ΠΙΝΑΞ ΒΙΒ ΑΙΟΓΡΑΦΩΝ, 2ΤΑΧΩΤΩΝ, ΚΤΗΤΟΡΩΝ, ΑΝΑΓΝΩ2ΤΩΝ, ΔΙΟΡΘΩ¬ ΤΩΝ (ΚΑΙ ΑΝΑΚΑΙΝΙ2ΤΩΝ) ΚΑΙ Κ02ΜΗΤΩΝ, ΔΑΠΑΝΗ2ΑΝΤΩΝ ΕΙ2 ΓΡΑΦΗΝ ΚΩΔΙΚΩΝ, ΑΦΙΕΡΩ2ΑΝΤΩΝ Η ΔΩΡΗ2ΑΜΕΝΩΝ ΚΩΔΙΚΑ2 . 571

Γ' ΠΙΝΑΞ ΚΩΔΙΚΩΝ ΩΝ ΦΕΡΕΤΑΙ ΑΝΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΗ Η ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ . 582

Δ' ΠΙΝΑΞ ΕΙΚΟΝΩΝ Κ02ΜΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ 2ΧΗΜΑΤΩΝ . 586

Ε' ΠΙΝΑΞ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΕΚΔΕΔΟΜΕΝΩΝ ΟΛΩΝ ΕΝ ΤΩΙ ΚΑΤΑΛΟΓΩΙ . . 589

ΔΙΟΡΘΩ2ΕΙ2 ΚΑΙ ΠΡ02ΘΗΚΑΙ . 590

ΚΩΔΙΚΕΣ ΤΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΙΒΗΡΩΝ

ΥΠΙ. σελ. 2. (φ. 312).

Μετά φωνών. Τό ό'λον μήκος τών φύλλων του κωδικός 0,40, τό δε πλάτος 0,27, έκατέρα δέ των σελίδων έχει πλάτος 0,072 μέχρις 0,080 καί περιέχει 19 στίχους, ών έκαστος περιλαμβάνει -γράμματα 9 μέχρι 12. "Εκαστον δε -γράμμα έχει συνήθως μήκος 0,008.

Εν φ. 155 α — β μείναντος χώρου ά-γράφου έ-γράφησαν χερσί νεωτέραις (αιών. XI καί XIV) ευαγγέλιά τινα καί βραχύ έ-γ-γ ραφον περί κληροδοτηθείσης άμπέλου (,ζ'ώξδ' = 1356).

Έν φ. 312 β διά -γραμμάτων τού μικρο-γραμμάτου ρυθμού ·

Έσταχώθη παρα χειρός τού πρωτοπαπά Οα-, ( = Σα- μουήλ ;) τής Φούνας μήν Άπρίλλιος εις τάς κε' έτους ίνδικτιώνος ιε' ( = 1407) καί έδώθη πρδς τδν τού παπά θωμάν υιόν τού ποτέ παπά Γεωργίου τού 5" άρχου ( = έξάρχου ) τής Φούνας.

Έστι δέ τό περικάλυμμα έξ όλοσηρικοΰ καί φέρει έμπροσθεν μέν έκτυπα αργυρά μετάλλια καί έν τω μέσω σταυρόν, έν φ

„ 4

ευρηται έντυπος ό Εσταυρωμένος μετά καί τής έπι-γ ραφής ω νη Θεόδωρου Στάθη Γ εορ-γ-η Μα ρουλα, όπισθεν δ’ άρ-γυροΰν μετάλλων παριστών τον Σωτήρα.

"Εχει δέ ό κώδ ιξ τάρχικά -γράμματα διάκοσμα καί φέροντα εικόνας. Κοσμείται δέ καί ύπό κομψών έπιτίτλων (φ. 2 α, 55 α, 112 β, 216 α, 286 β) καί τριών εικόνων μέτριας τέχνης- α' (φ. 1 β) είκών πολύχρωμος έπι-γε-γ ραμμένη 'Η ΑΝΑ ΟΤΑΟΙΟ. β'(φ.242β). 'Η ΓΕ'ΝΝΗΟΙΟ ΤΟΫ ΟΠΤΗΡΟΟ

είκών καταλαμβάνουσα όλην την σελίδα. — γ' (φ. 303 β). ' Η ΛΛΕΤΑΜΟ' ΡΦΠΟΙΟ είκών μήκους 0,22 καί πλάτους 0,19. ’Ίδε τό άπείκασμα αύτής παρά ΒκοοκΗΑνβ 1)ίβ Κιιηδί ίη άβη ΑίϊιοδΙεΙοδίΘΐ'η. Έν Α ειψίφ. 1891. Πίν. 25.

Το φ. 131 άπεσχισμένον έν τοΐς άνω.

*4Ι22. 2. Περγ. φύλλ. XII. (φ. 265).

Τετραευάγγελου.

Μετά παρασελιδίων σημειώσεων περιεχουσών ϊσως τά Υπο¬ μνήματα Ίωάννου τοΰ Χρυσοστόμου. Έν φ. 10 α — 15 α έπί

Η. II.

*4Ι2Ι.

Περγ. φύλλ. Ευαγγελίου

χάρτου (αιών. XVI) “Τοΰ έν άγίοιϊ πατρός ημών Ίωάννου αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως τοΰ Χρυσοστόμου 'Ύπύ- μνημα εις τον ά-γιον Ματθαίον τόν ευαγγελιστήν.”

Έν φ. 265 β εύρηται σημείωσις περί τοΰ βιβλιο-γράφου καί τής μονής εις ήν άνήκε τό πάλαι ό κώδιξ- άλλ’ έστι διεξεσμένη καί άμυδρά, διακρίνονται δέ μόνον αί λέξεις τής Σκουταριω- τήσης. Έν τφ αύτφ δέ φύλλιρ κατωτέρω, χειρί πιθανώς τού πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Διονυσίου- παρά τίνος έ- -γραφη καί πότε ούκ έστιν φανερόν, άφιερωθέν φαί¬ νεται τό έτος ,ίΓωλά" Φεβρουάριου κη®. Έν δέ φ. 22α- Καί τάδε πτ ( = ποτέ) Κωνσταντινουπόλεως Διονυσίου τοΰ έκ Βύ("αντο5 ( πατριαρχεύσαντος 1672, 1676, 1682-84). Έν δέ φ. 20 α-

'Η βίβλος αϋτη πέφυκε τής παντουρ-γοϋ Τριάδοϊ

τής έν τή νήσιρ Χάλκης τε μονής τής τοΰ Έσό- πτρου...

Των ευαγγελίων προη-γοΰνται κομψά άψιδοειδή κοσμήματα, έν οίς φέρονται -γε-γραμμένοι έντός στύλων οί Κανόνες τής συμφωνίας τών ευαγγελίων.

Κοσμείται δέ ό κώδιξ ύπό κομψών έπιτίτλων (φ. 22 α, 94 α, 134 α καί 207 β) καί τών εικόνων τών τεσσάρων Ευαγγελιστών (φ. 20 β, 93 β, 133 β καί 206 β). Διατηρούνται δ’ αί εικόνες καλώς, αί δέ κεφαλαί είσιν έξαιρέτως ξωηραί καί έντεχνοι.

4123- 3· Περγ. 4. XIII. σελ. 2. (φ. 301).

Ευαγγε'λιου.

Μετά φωνών. Άκέφαλον καί κολοβόν.

*4Ι24· 4· Περγ. 4. XII. σελ. 2. (φ. 205).

Ευαγγελίου.

Μετά φωνών έρυθρών. Άκέφαλον.

Κοσμείται ύπό έπιτίτλων. Καί αί μέν έπιγραφαί είσι γεγραρι- μέναι -γράμμασι χρυσοΐς, τά δέ αρχικά -γράμματα διάκοσμα.

*4Ι25· 5· Περγ. 8. XII. (φ. 460).

Ευαγγελίου.

Τάρχικά -γράμματα χρυσά.

Κοσμείται δέ ό κώδιξ ύπό 36 εικόνων άτέχνων, έν αΐς αί τών

1

2

ΑΓΙΟΡΕΓΓΙΚΟΙ ΚΩΔΙΚΕΣ

τεσσάρων Εΰαγγε! λιστών, αι δε λοιπαί παριστώσι σκηνάς έκ των τοΰ Ευαγγελίου, ών τό σύνηθες πλάτος 0,13, τό δε μήκος 0,08. Των εικόνων τό βάθος πάντοτε χρυσοΰν, αί δέ κεφαλαί αξιόλογοι, ιδίως δέ ή του Χρίστου. 'Η εν φ. 456/3 είκών παρίστησι πρό του Ίησοΰ άγιον κρατούντα εΐλητάριον, έν φ γέγραπται' Όμωνύμιρ σοι την [κ]λύσην Ίωάννου. γ γράφοις και πο... Ό δε Ίησοΰς κρατεί έπί των γονάτων Εύαγγέλιον. 'Η επι¬ γραφή τοΰ εϊληταρίου άναφέρεται πάντως εις τόν γράψαντα η άναθέντα την βίβλον. Έν δέ φ. 457 α είκονίζεται η Θεο¬ τόκος φέρουσα έν τη δεξιμ εΐλητάριον, διά δέ της άριστεράς •άγουσα νεανίαν κρατούντα διά της άριστεράς εΐλητάριον, προ¬ φανώς προοριζόμενον εις άνάθεσιν. Φέρει δ’ ό νεανίας ίμάτιον ποδήρες κυανοΰν, άνω δ’ αύτοΰ γέγραπται I Ω (=’Ιωάνν?;5). Έν δέ τιρ είληταρίιρ άναγινώσκονται τάδε τα ΐαμβεϊα, γεγραμ- μένα καταλογάδην

...καί την λύσιν βράβεβε των έπταισμένων αΐώνι τιρ μέλλοντι κάν τιρ νυν χρύνιρ ζωήν μακροχρόνιον, εΰθυμον βίον Ιωάννη τιρ τήνδε...

Τά δέ λοιπά της επιγραφής άμυδρά.

Έν τιρ πρώτιρ παραφύλλιρ τιρ συνεσταχωμένιρ τιρ ξύλιρ τοΰ περικαλύμματος · Τρ κ' Μ αρτήου ΐνδ. ζ' ,ίΓω/,ε' έκυμιθι υ μητέρα μου ονομαν της Μα ρια μεταν ο μαζο μενη το καλογερικόν της Μαρθα μονάχη. Έν δέ φ. 460 β τη γ' του Χοε βρηου εγενιθη Ιωάννης ο υος μου του Χρι- σωστομου τε μνημη ΐνδ. θ' ζ~ωί, δ' ... δούλο ν σου τον Σπανοπουλον.

’Ίδε άπεικάσματα τριών των εικόνων παρά ΒκοοκΗΑνβ ϋίβ Καηδί ϊη άβη ΑΐΙιοκΙίΙοΗΐβΐ'η. Έν Αειψία. 1891. Πίν. 22—24.

^4126. 6. Περγ. 8. XIII. σελ. 2. (φ. 269).

Ευαγγελιον.

Μετά φωνών ερυθρών.

Εκατέρα των σελίδων έχει πλάτος 0,04 καί μήκος 0,14, περιέχει δέ στίχους δέκα.

Τ αρχικά γράμματα διάκοσμα η χρυσά, αί δ’ έπιγραφαί χρυσαϊ ώς καί ό έν αρχή ΙΙίναξ των ευαγγελίων. Κοσμείται δέ ό κώδιξ υπό έντεχνων εικόνων των τεσσάρων Ευαγγελιστών .

Έν φ. 1/3 μείναντι τό πρώτον άγράφιρ έγράφη κατόπιν τό Όμολογητικόν έγγραφον τόδε'

σιγν ιλτ8 >£ Λέων ό Κλγδαί ό τον τιμιον καί ζωο-

κ\ |όα

πηόν σταυρών μου ηκηα μου χηρί ένχαράξας πρώ σε Χη κηφόρον τόν Μανηλόπουλον εύτασα γάρ κατά τόν πέρσι καιρόν της εϋδόμις ίνδικτιώνος καί άφηλάμην από τοΰ βλήσιδίου τοΰ βλατίου ύπέρπυρα τρία κενούργηα ηνα έπειδόσο έν τι Ύραπεζουντι παλεά τρία καί οΰκ έφθασα ταΰτα έκπληροσε καί πολα βιαστείς άπό σοΰ του Χΐκηφόρου σινεφόνησα όπηνήκα καταλάβης άπό της Χατζαρήας να σέ έπηδίδο νομίσματα ύπέρπυρον παλεόν τεσάρον άλας καθώς ημέρα έχει" έπη τούτο γάρ καί τό παρόν όμολογητικόν μου έγραφον πεπίηκα πρώ σέ ης άσφάληαν μηνί Μαήω ίνδικτιώνος η' Λέων έζ~έ(;) αναγνώστης ... χαρτουλλάριος της άγιωτάτης μητροπόλεως Τραπεζούντος.

4127 · 7· Περγ. 4. XII. {φ. 214).

Ευαγγέλιο ν.

Μετά φωνών έρυθρών. Κώδιξ ακέφαλος καί κολοβός.

Έν τέλει' α'. Μηνολόγιον των ευαγγελίων. — β’ (φ. 207 α). “ Ιάκωβος γενόμενος έπίσκοπος πρώτος Ιεροσολύμων ύπό των ’ Αποστόλων, αδελφός μέν τοΰ Κυρίου κατά σάρκα έλέγετο είναι...” — γ' (φ. 208 α). “"Οτι ού διαφωνοΰσιν οι δ' Κύαγγελισταί περί τήν τοΰ Χρίστου άνάστασιν.” — δ' (φ. 211 α). {ί"Οτι δι’ άμφο- τέρων μετά την άνάστασιν ώφθη τοΐς μ αθηταίς ό Χριστός.” — ε' (φ. 211α). “ Εύσέβιοϊ Καρπιανφ άγαπιτιρ άδελφιρ έν Κυρίφ χαίρειν.” — ζ~’ (ψ. 212 β). Κοσμά Ίνδικοττλεύστου Περί Ματθαίου. — ζ' ( φ . 214 β). Τοΰ αύτοΰ Περί Μ άρκου.

4128. 8. ΙΙεργ. 4. XIII. ( φ . 164).

Συλλογή κανόνων ττατε'ρων και συνόδων.

Κώδιξ ακέφαλος καί κολοβός.

*4Ι29· 9· Π εργ. 8. XIII. (φ. 232).

Τετραευάγγελον.

Έν τέλει' “Έκλογάδιον τών τεσσάρων Ευαγγελιστών διά τε της αρχής καί τοΰ τέλους την περικοπήν έκαστου Ε ύαγγελίου ακριβώς διαγορεΰον .”

Κοσμείται ύπό άτέχνων εικόνων τών τεσσάρων Ευαγγελιστών.

*4Ι3°· Ι°· ΙΙεργ. XII.

Ίωάννου τοΰ Χρυσοστόμου Λειτουργία.

Εΐλητάριον μήκους μ. 5,00, πλάτους 0,24, πλάτους έν τιρ γεγραμμένιρ μέρει 0, 10.

Κοσμείται ύπό έπιγραφών χρυσών καί ωραιότατων άρχικών γραμμάτων διακόσμων, ών τιν’ άποκεκομμένα βεβήλως.

4Ι31· ΙΙ· Περγ. XI.

Ακολουθία της Μεταλήι/ιεως.

Εΐλητάριον μήκους μ. 4,78, πλάτους 0,18, πλάτους έν τιρ γεγραμμένιρ μέρει 0,09.

4Ι32· 12. Περγ. XI.

Ίωάννου τοΰ Χρυσοστόμου Λειτουργία.

Εΐλητάριον μήκους μ. 4,70, πλάτους 0,21, πλάτους έν τιρ γεγραμμένιρ μέρει 0,095.

*4Χ33· Ι3· Περγ. XI.

Ακολουθία της Μεταλήψεως.

Έν τέλει' ’ Αφιέροσα αυτό έγώ Κυπριανός ιερομόναχος εις τό καθολικόν εις τό άγιον βήμα 1706 Όκτωβρίου Ω, έμοΰ δέ πατρίς Σιάτιστα.

Εΐλητάριον μήκους μ. 5,00, πλάτους 0,135, πλάτους έν τη γεγραμμένιρ μέρει 0,07.

Κοσμείται ύπό κομψών άρχικών γραμμάτων.

4Χ34· Ι4· Περγ. XIV.

Ίωάννου τοΰ Χρυσοστόμου Λει τουργία.

Σιρζεται μόνον μέρος.

Εΐλητάριον μήκους μ. 1,18, πλάτους 0,21, πλάτους έν τιρ γεγραμμένιρ μΑρει 0,12.

4135· !5· Περγ. 4. XI. (0.519).

1. Ίϊ/σους τοΰ Ναυή.

2. Βασιλειών Δ .

Μετά Σειράς ερμηνευτικών σχολίων.

4136· ΐ6. ΙΙεργ. φύλλ. XI. σελ. 2. (σ. 585).

Βίοι και μαρτυρία άγιων.

Άπό Μα'ΐ'ου η' μέχρις Αύγούστου κθ' κατ’ έκλογήν. Εΐσί δ’ έν δλιρ δώδεκα.

ΙΘ' ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΟΝΗΣ ΙΒΗΡΩΝ

Έν σ. 585 διά γραμμάτων τοΰ μεγαλογραμμάτου ρυθμοΰ' Έ τελειώθη ή ιερά καί ψυχωφελής αΰτη βίβλος, αγώνας περιέχουσα και άθλους μαρτυρικούς τέ καί ασκητικούς συγγ ραφέντας παρά Συμεών τοΰ έν μακαρίμ τη λήξει, γεγονότος μαγίστρου καί λογοθέτου τοΰ δρόμου. Ε- γράφη δέ παρά Νικήτα τοΰ πανευφήμου καί περι¬ βλέπτου πατρικίου καί έπί τοΰ θεοφύλακτου κοιτώνος καί άνθ ρώπου των κραταιών καί θ εοστέπτων καί ορθο¬ δόξων ήμων βασιλέωνΜιχαήλτοΰ φιλοχρίστου δεσπότου καί Ζωής τής εύσεβεστάτης καί πορφυρογεννήτου δε- σποίνης έν πόθιρ πολλφ καί έφέσει πνευματική γεγ ραφότος ταύτην την δέλτον έν πατρί παντοκράτορι, υίφ τε συνανάρχιρ καί πνεύματι άγίψ, πέρας λαβοΰσα μηνί Φ ευρουαρίιρ εις τάς ιδ' ίνδικτιώνος ι' , έτους χρονικού τοΰ κόσμου συστάσεως ,ζ~φν' ( = 1042)-

4ΐ37· Ι7·

Περγ. φύλλ. XII. σελ. 2. ( φ . 278).

Σειρά πάτερων εις το Ψαλτηρίου,

Έν τέλει Ερμηνεία ’Ωδών τινων τοΰ Μωϋσέωϊ καί Π ροφητών.

Κ ώδιξ ακέφαλος καί κολοβός. Τά φ. 2 — -3 άγραφος χάρτης. Τά φ. 4 — 14, 16, 17 καί 22 — 25 νεώτερα (Χαρτ. ΧΥΙ) πρός

άναπλήρωσιν των παλαιών φύλλων έκπεσόντων.

4138. ΐ8. Περγ. 4. XI. σελ. 2. (φ. 98).

Θεοφύλακτου Βουλγαρία® Εις το κατά Ίωάννην ευαγ¬ γελίου.

Ακέφαλος καί κολοβός. Π ρώτον σώζεται τό πρώτον φύλλον

τοΰ τετραδίου λ'. "Α ρχ ϊνα μη άκούσας νομίσης 8τι

κατέβη ώς κατ αβάς· ούκ έστιν λοιπόν έν ούρανψ φησιν (Ίωάνν. γ' 21). Έν τέλει λείπει έν μόνον φύλλον.

4139· 19· Περγ. 4. XI. (φ. 246).

Σειρά ιτατε'ρων είς τό κατά Ματθαίον καί Ίωάννην ευαγγελίου.

Έν άρχή τής ερμηνείας τοΰ κατά Ίωάννην ευαγγελίου χειρί νεωτέρα' Κυρίλλου Αλεξάνδρειάς πατριάρχου έστιν ή ερμηνεία αυτή.

Κώδιξ ακέφαλος καί κολοβός.

4140. 20. Περγ. 4. XIII. (φ. 164).

Ευαγγελίου.

Κώδιξ ακέφαλος καί κολοβός.

*4ι4Ι· 21. Περγ. 4. ΧΙΠ.

Τ ετραεναγγελου.

ΙΙροηγοΰνται έν άπλοΐς έρυθρόΐς άψιδωτοΐς κοσμήμασιν εντός στύλων οΐ Κανόνες τής των Ευαγγελιστών συμφωνίας κατ' Εΰσε'βιον. Έν τέλει Έκλογάδιον των τεσσάρων ευαγγελίων.

Έν άρχή τοΰ πρώτου Ευαγγελίου κομψόν έπίτιτλον κόσμημα.

4Ι42· 2 2. Περγ. 4. XII. (φ. 313).

Ψαλτηρίου.

Ιίροηγοΰνταΐ’ α'. Ίωάννου τοΰ ΧρυσΌοττόμου ' Υπόμνημα εις τούς Ψαλμούς. — β'. Εΰσεβίου ΓΙαμφίλου "ΐπόθεσις εις τούς Ψαλμούς καί τό Αιάψαλμα.

£

4143· 23- Περγ. 4. XIII. σελ. 2. (φ. 186).

Ευαγγελίου.

Έν τέλεΓ Ε τελειώθη τό παρόν άγιον Έβαγγέλιον διά χειρός Κωνσταντίνου αναγνώστου τοΰ...(τό έπίθετον διεξεσμένον)...μηνί Α ύγούστιρ α ίνδ. η', έτους (<Γ ψ ιγ' ( = 1205).

*4*44· 24- Περγ. 4. XIV. (φ. 361).

Πρα^ατ'όστολος.

Γ έγραπται δι όγκωδών γραμμάτων τοΰ μικρού ρυθμοΰ. Κο¬ σμείται δέ ύπό μιας έν άρχή έπιτίτλου εικόνας, έφθαρμένης, καί 19 άλλων μικρών εικόνων Αποστόλων καί άγιων. Μία δέ άλλη έξέλιπεν άποψαλιδισθεϊσα.

*4Χ45· 25. Περγ. 4. X. (φ. 319).

1 . Τϊραξαπόστολος.

2. Ίωάννου τοΰ Θεολόγου ’ Αποκάλυψες.

Έν άρχή έπίτιτλον κόσμημα.

4146· 2 6. Περγ. φύλλ. XI. σελ. 2. (φ. 232).

1. Σωφρονίου Ιεροσολύμων Λογος ανεπίγραφος.

’Άρχ. (άκέφ)...τοΰ νόμου την διατύπωσιν διά τον

μέλλοντα μόνον έκ παρθένου γεννασθαι ούσαν. Τέλ. έπουρανίων καί έπιγείων καί καταχθονίων άτι κύριος Ίησοΰς Χριστός είς δόξαν θεοΰ πατρός, αύτιρ ή δόξα καί τό κράτος, νΰν καί άεί καί είς τούς άτελευτήτους αιώνας τών αιώνων άμήν.

2. Τοΰ αΰτοΰ Εις την Ύπαπαντήν.

3· Τοΰ αΰτοΰ “Εις την άπάυτησιυ τον κυρίου ημών Ιησού Χρίστον.”

4· Αμφιλοχίαν Ίκονίου Εις τήυ 'Υπαπαντήυ.

5- Ίωάννου τοΰ Χρυσοστόμου Εις του Φαρισαίου.

6. “ Βασιλείου επισκόπου Σελευκείας

τής’Ισαυρίας Εί$ τον Φαρισαίον καί τόν τελώνην."

7 . “Άστερίου επισκόπου Άμασείας

Αόγοί είς τό “Ανθρωποι δύο άνέβησαν είς τό ιερόν τοΰ προςεύξασθαι, ό εις Φαρισαίος καί ό έτερος τελώνης.”

8. Ίωάννου τοΰ Χρυσοστόμου Είς του άσωτου.

9· Άστερίου Άμασείας Είς τους δυο νίους τους παρά τω Λουκά.

ΙΟ. Ίωάννου τοΰ Χρυσοστόμου Είς του άσωτου λόγος ια .

11. Τοΰ αΰτοΰ Έκ τής ερμηνείας τής προς ©εσσα- λουικεΐς α επιστολής.

12. Τοΰ αΰτοΰ Εκ τής ερμηνείας τής προς Θεσσα- λουικεΐς β' επιστολής.

Ι3· Τοΰ αΰτοΰ Έκ τής ερμηνείας τής προς Θεσσα- λουικεΐς επιστολής.

Άρχ. ΙΙερΐ δέ τών χρόνων καί τών καιρών άδελφοί.

Ιφ· Γρηγορίου Νύσσ-ης Περί τών εν πιστέ ι κεκοι- μημενων.

Ι5· Άνδρε'ου Κρήτης Είς του ανθρώπινον βίου.

ΐ6. Ίωάννου τοΰ Δαμασκηνοΰ Περί τώυ ευ πίστει κεκοιμημένων.

1—2

4

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟΙ ΚΩΔΙΚΕΣ

Ι7· Ίωάννου τοΰ Χρυσοστόμου

Β« τή 5 ερμηνείας τής πρός θεσσαλονικεΐς δευτέρας επιστολής εΐ 5 τό ρητόν Οί μή είδύτες τδν θεόν.

ΐ8. Του αϋτοΰ Οτι ατελεύτητος η κόλασες.

19. Κυρίλλου Ιεροσολύμων Περί της δεντερας τον Χ,ριστον παρουσίας.

20. Γρηγορίου Νΰσσης Εις το ρητόν τον Ευαγγελίου

Έ φ' όσον έπ οιήσατε ένί τούτων των αδελφών μου των έλα-

μιστών.

21. Ιππολύτου Πόρτου Περί συντέλειας τον κόσμον καί περί τον Αντίχριστου.

2 2. Γρηγορίου Νΰσσης Εις την πάρεις βικτίν των αγίων νηστειών.

23. Βασιλείου τοΰ μεγάλου Περί νηστείας Λόγος α καί β'.

24· “Αναστασίου μοναχοί τοΰ Σινά ορούς

Ομιλία ρηθεΐσα εί$ τδν ί,' 'Φαλμόν καί περί μετάνοιας.”

25. Νεκταρίου Κωνσταντινουπόλεως.

“ Αιήγηι τΐ5 δί ην αιτίαν τιρ 7 τρώτψ Σαββάτφ των άγιων νηστειών έορτάζομεν την μνήμην τοΰ αγίου μεγαλομάρτυρος θεοδώρου καί περί ελεημοσύνης.”

20. Βασιλείου τοΰ μεγάλου Ομιλία προτρεπτική εις τό βάπτισμα.

27· Νεκταρίου Κωνσταντινουπόλεως

Αιήγησις . . . , ή αύτή καί ύπ' άρ. 25.

28. Ίωάννου τοΰ Χρυσοστόμου Περί μετάνοιας.

Ο λόγος ουτος κολοβός.

Έν τοις πρώτοις φύλλοις τοΰ κωδικός ή πρδ ς τα έξω κάτω άκρα εφθάρη καί έξέλιπεν ΰφ’ υγρασίας.

ί4Ι47· 27· Περγ. φύλλ. XI. σελ. 2. (φ. 438).

Γρηγορίου τοΰ Θεολόγου Λογοι.

Προηγούνται δύο φύλλα, περιέχοντα εντός αψιδωτών κοσμη¬ μάτων Πίνακα τών λόγων καί ’Κπιγράμματα εις την βίβλον. Έν τέλει βίος τοΰ Τρηγορίου καί τινα Σχόλια, ’Έιξήγησις Ιστοριών τών εν τιρ πρώτψ Στηλιτευτικιρ καί Ιστορία τοΰ δευτέρου Στηλιτευτικοΰ. Τοΰ όλου κωδικός προτάσσονται 82 φύλλα (Χαρτ. XVI. σελ. 2) περιέχοντα λόγους του αύτοϋ Γρηγορίου τοΰ Θεολόγου.

Έν αρχή έκάστου λόγου κομψά έπίτιτλα καί αρχικά γράμ¬ ματα διάκοσμα.

4148· 28. Περγ. 8. XIII. ( φ . 268).

1. Αποστόλων Επιστολαι.

2. Ευαγγελίου.

3· ’Επιφανίου Κΰπρου “ Μαρτυριαι

τών θεοπνεύστων Γραφών περί τής έξ ούρανοϋ επί γης τοΰ μονογενούς θεοΰ λόγου παρουσίας.”

4 Κυρίλλου Αλεξάνδρειάς “ Τά έμφερόμενα

έν ταΐς θείαις Γ ραφαΐς περί σταθμών καί μέτρων.”

5· Τα. όνοματα τών προφητών.

6. Περί πίστεως.

4Μ9· 29· Περγ. 8. XIII. ( φ . 354).

X. Ευαγγελίου.

2. Πράξεις των Αποστόλων.

Έπονται α. “ Συναξάριον συν θεοΰ τοΰ ένιαυτοΰ προκειμέ- νων άπ οστόλων άλληλουαρίων καί κοινωνικών.” — β’ . “Συνα¬ ξάριον περιέχων τά αντίφωνα.”

Έν τέλει’ Τό παρόν βιβλίον έγώ Κύριλλος ιερομό¬ ναχος τό πήρα εις την αγίαν Μ αύραν διά μίαν πρό- θεσιν να το πάγω εις την Παναγίαν τήν Π ορταιτησαν εις το ήμέτερον μοναστή ριον ΰγουν τον Ίβήρων, I ουάνουάρίου 6 έν έτει 1672.

415°· 3°· Περγ. 8. XII. (φ. 215).

Τετραευάγγελον.

Έν αρχή Ευσεβίου “'Ύπύθεσις κανόνων τής τών Ευαγ¬ γελιστών συμφωνίας καί οί πίνακες τούτων τών κανόνων.”

Έν τόλει Έκλογάδιον.

’Έστι δέ τό Τετραευάγγελον έλλιπέϊ περί τό μέσον.

4Ι51· 31· ΙΙεργ. 8 μέγ. XIII. (0.260)

1 . Ευαγγελίου.

2. Πράξεις τών Αποστόλων.

3· “ Συναξάριον συν ©εώ τών καθημερινών αποστό¬ λων καί ευαγγελίων τον όλου χρόνον.”

4Ι52· 32· Περγ. 8 XIII. (φ. 280).

Ευαγγελίου ( κολοβόν ).

Προτάσσεται έν φύλλοις £ξ χαρτψοις “ Αήλωσις διαλαμ- βάνουσα τήν τοΰ χρόνου τών ευαγγελίων άνάγνωσιν.”

4Ι53· 33· Περγ. 8. XIII. (0.273).

Τ ετραενάγγελον.

"Κπονται Πίνακε; προς εϋρεσιν τών ευαγγελίων (κολ.).

Εν τέλει' Έγράφη χειρ Υακίνθου άμαρτωλοΰ καί χωρικωγ ράφου .. .(άνευ χρονολογίας ).

4Χ54· 34· Περγ. 8. XIV. (0. 157).

1. Άνδρε'ου Καισαρείας Ερμηνεία εις την ’Απο- κάλυφιν.

2. Ίωάννου τοΰ Χρυσοστόμου

“Πρόϊ τινα ηγούμενον αίτήσαντα παρ' αύτοϋ πεμφθήναι αύτφ κανόνα πνευματικής διδασκαλίας.”

Έν τέλει Σημείωσις περί τοΰ βιβλιογράφου άμνδρά, ής διακρίνεται μόνον τό έτος ωκδ' ( = 1316).

Έν άρχή καί τέλει άνά έν φνλλον (Περγ.) άλλου κωδικός ΰλης λειτουργικής.

*4χ55· 35· Περγ. 8. XIV. σελ. 2. (0. 145).

Ευαγγελίου ( κολοβόν ).

Αρχικά γράμματα διάκοσμα ανάξια λόγου.

4156. 36· Περγ. 8. XIII. σελ. 2. (0.209).

Ευαγγελίου.

Έντόλει’ Έτελιώθη τό άγιον εύαγγέλιον δι’ έξόδου καί συνδρομής. ..(ονομα άμυδρόν) 'ιερέως, υιός δέ Μιχαήλ ίερέως Μ ερκούρη.,.ό γραφεύς Νικόλαος αναγνώστης ό Βραχωνάς (άνευ χρονολογίας).

4Τ57· 37· Περγ. 8. XIII. (φ. 209).

ΙΙραξαποστολος.

Έν τέλει' “ Αήλωσις διαλαμβάνουσα τήν τοΰ χρόνου τών εύαγγελίων άνάγνωσιν _ ”

ΙΘ' ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΟΝΗΣ ΙΒΗΡΩΝ

5

4Ι58· 38· Περγ. 8. XIII. (φ. 256).

1. Σειρά πατε'ρων περί διαφόρων αντικειμένων εν κεφ. σλα .

Έν τέλει· Έγράφη ή παρούσα δέλτο: τω τιμιωτάτιρ έν μοναχοί ! κυρφ θεοδοΰλίρ εν τψ ,ζ"ψη' έτει ίνδι- κτιώνο 5 7* ( = 1200).

2. “ Προκοπίου Χριστιανόν σοφιστοΰ

Των εί$ τα! Παροιμία! Σολομώντο! Εξηγητικών εκλογών Επιτομή.”

*4Ι59· 39· Περ7· 8. XIII. (φ. 262).

’Αποστολοευάγγελου (κολοβόν).

Έν αρχή έπίτιτλον κ&σμημα Αξιόν λόγου. ’ Αρχικά γράμματα πεποικίλμένα, ών τινα έντεχνα.

4160. 4°· Περγ. 4. XIII. (φ. 154).

Μηναίον Μαίου.

Έι/ τέλει δύο φύλλα (Πβργ·) άλλου κωδικός ϋλης εκκλη¬ σιαστικής.

4ι61· 41· Περγ. 8. XIV. (φ. 191).

Οκτώηχος.

Τά τελευταία φύλλα χαρτιρα (XVI.) πρδ! άναπλήρωσιν των έκπεσύντων.

4162. 42· Περγ. 4. XIV. σελ. 2. (φ. 177).

Τριωδιον.

Των τελευταίων φύλλων τινά χαρτιρα.

Έν τέλει· Άνεκαινίσθη ή θεία καί Ιερά βίβλο! έξ εμοΰ αμαρτωλού καί εντελού! Ιωακείμ ίε ρο μον άχου τάχα καί πνευματικού. .Ατού! ,ζλγ’ ΐνδ. ιγ' έν μηνή Μ,αΐφ κ' .

4ϊ63· 43· Περγ. 4. XIII. σελ. 2. ( φ . 680).

Ίωάννου τοΰ Χρυσοστόμου Εις την 'Εξαημερου.

Ακέφαλο! καί κολοβό!. Σιρζονται μόνον αί Όμιλίαι 5*'-κ0'.

4x64· 44· Περγ. 4. XII. σελ. 2. (φ. 325).

Ίωάννου τοΰ Χρυσοστόμου Λόγοι κθ'.

4165. 45·

Περγ. φύλλ. ΧΠ. σελ. 2. (φ. 179).

Ίωάννου τοΰ Χρυσοστόμου Υπόμνημα εις τό κατά Ματθαίον εναγγέλιον.

Ακέφαλο! καί κολοβό!. “ Αρχεται από Όμιλία! να καί χωρεΐ μέχρι! οθ', ή δέ συνέχεια μέχρι καί τη! ί,' ένεγράφη ε’ΐ! φύλλα νεώτερα ( Χαρτ . XVII).

4166. 4^· Περγ. φύλλ. XI. σελ. 2. ( φ . 304).

Ίωάννου τοΰ Χρυσοστόμου 'Υπόμνημα εις τό κατά

Ματθαίον εναγγέλιον.

Ομιλίαι με — //. Εν τέλει’ ’Ε τελειώθη ή παρούσα βίβλο! μηνί Φεβρουαρίψ ίνδ. ε' έτει ,ζ’φιε' ( = 1007) γραφεΐσ α χειρί θεοφάνου! ταπεινού μον αχού.

4ι67· 47 · Περγ. φύλλ. X. σελ. 2. (φ. 225).

Ίωάννου τοΰ Χρυσοστόμου Υπόμνημα είς τό κατά Ιωάνναν ευαγγέλιο ν.

Ομιλίαι α — με (κολοβ.). Εν φ. Ια' “Έκ των Μαξίμου [Μαργουνίου] επισκόπου Κυθήρων.

4x68. 4^· Περγ. φύλλ. XI. σελ. 2. ( φ . 299).

Ίωάννου τοΰ Χρυσοστόμου Υπόμνημα εις το κατα ΜατΘαΐον εΰαγγελιον.

Όμιλίαι να' — πβ' (κολοβ.). Έν τέλει μετά την πβ’ άνα- μεμιγμένα φύλλα τινά έκ τη! ξγ' .

4169. 49· Περγ. φύλλ. XI. (φ. 251).

Ίωάννου τοΰ Χρυσοστόμου Λόγοι λγ’ (κολ.).

4170. 5°· Περγ. 8 μέγ. XIII. (φ. 132).

Ακολουθία Αθανάσιον αρχιεπίσκοπου Κωνσταντι¬ νουπόλεως τοΰ νέου.

Τέλ. (κολ.)' σύ γάρ άληθω! σκύβαλα πάντα λελύ- γισαι' διά τούτο καί Χριστόν έκέρδησα 5 καί τούτιρ συμβασιλεύει! αιώνια. Χριστού γάρ την πτωχείαν όλοκλήρω!...

Έν φ. 1β Στίχοι “εΐ5 τόν άγιον Αθανάσιον τον πατρι¬ άρχην ” εννέα γράμμασι τοΰ μεγαλογραμμάτου ρυθμού.

’Άρχ. ’Έρωτι τφ σιρ καρδίαν τετρωμένο!.

Τέλ. ό Βασίλειο! ταΰτά σοι τζ. δεσπότη.

*4Ι71· 51· Περγ. 8. XIV. (φ. 219).

Ύ ετραευάγγελον.

Έπεται ’Εκλογάδιον των τεσσάρων ευαγγελίων.

Έν τέλει’ Τό παρόν άγιον τετραύγγελον ήφερέ το ό όσιώτατο! έν ίερομονάχοΐ! καί πνευματικό! παπά κΰρ Ααμασκηνο! ύπό τό ταξήδιον τη! Κωνσταντίνου- πύλεω! καί διά συνδρομή ! αυτού καί βοήθεια! έδιωρ- θώθη καί έσταχώθη καί έκ το πρώτερον έκαλοπίσθ η καί άφιερώθη έν τή θεία, καί βασιλική μονή τοΰ ’ίβήρου ,(>λ0'.

Περί τό τέλο! έξ φύλλα χάρτου πρό ! άναπλήρωσιν έκλι- πόντων φύλλων περγαμηνή!.

Κοσμείται έν αρχή έκάστου των ευαγγελίων ύπό κομψών έπιτίτλων.

4172. 52· Περγ. 8. ΧΠ. XIII. (φ. 305).

1. Τετραευάγγελον.

2. Πραέαπόστολος.

Έν τΑει “ Αήλωσα διαλαμβάνουσα την τοΰ χρόνου τών εύαγγελίων άνάγνωσιν ...” Ταύτη! φύλλα τινά χαρτιρα.

4Ι73· 53· Περγ. 8. ΧΙΠ. (φ. 167).

Ψαλτηρίου (ακέφαλου).

Εναλλάξ κείμενον καί ερμηνεία.

1'4Ι74· 54- Περγ. 8. XIII. (φ. 191).

Τ ετραευάγγελον.

Έν τέλευ Εδχου καί τιρ γ ράφαντι θεοφυλάκτφ ίερο- μονάχιρ. " Ασχετον δέ προ! τόν χρόνον καθ’ 6ν έγράφη ό κώδίξ έστι τό έν άλλη τινί σημειώσει άναφερόμενον έτο! ,ζ’ψήθ'.

’Έστι δέ ό κώδιξ παλίμψηστο! διά πάντων τών φύλλων πλήν ολίγων (φ. 160 — 181). Ίΐν δ’ ό άρχαΐο! κώδιξ γεγραμμένο! τόν XI αιώνα κατά δύο σελίδα!, ών έκάστη είχε πλάτο! 0, 04 καί μήκο! στίχων περί του! είκοσι καί τρεΐί. Περιείχε δέ, καθ’ ά έστι γνώναι έκ τών ενιαχού διακρινομένων λέξεων, βίου! καί μαρτύρια άγιων, άλλ’ ’έστιν ή παλαιά εκείνη γραφή λίαν εξίτηλο!.

6

ΑΓΙΟΡΕΓΠΚΟΙ ΚΩΔΙΚΕΣ

*4*75· 55· Π εργ. 8. XIV. (φ. 227).

Τ €τρα€υαγγ€λθι\

Κ οσμβΐταί ύπο εικόνων τών τεσσάρων Ει)α77 υλιστών μέτριας τέχνης, εν δε τη άρχη έκαστον ευαγγελίου ύπο κομψών τετρα¬ γωνικών έπιτίτλων,

*4Ι76· 56- Περγ. 8· ΧΙ· (0.221).

Τ ετραευαγγελο ν.

Κροηγοΰνται έν άφιδωτοΐς κοσμήμασιν οί Κανόνεϊ τής ομοφωνία ς των Εύαγγελι στών. Έν τέλει δέ α'. Περί των Αποστόλων τινά.—β'. Ευσεβίου Καρπιανψ Επιστολή. — γ'. Κοσμά Ίνδικοιτλεύστου Περί των Αποστόλων (κολ.).

Κ οσμεΐται ύπο των εικόνων των Ευαγγελιστών, ών λείπει έν αρχή ή τοΰ Ματθαίου, ής τήν θέσιν έπέχει είκών τοΰ Εσταυρωμένου. Έν αρχή έκαστου των ευαγγελίων έπίτιτλον κόσμημα.

4ι77· 57· ΙΙερ7· 8. XIII. (0.181).

1 Ιρα£α7τοστολθ5.

Τό περικάλυμμα τοΰ κωδικοί άποτελεΐται έκ φύλλων (Περ7· XII. σελ. 2) περιεχόντων Ίωάννου τοΰ Χρυσοστόμου Ερμη¬ νείαν εις ρήσεις τής Γραφής.

41 78· 58· ΙΙερ7· 8. XIII. (0. 106).

1. Παχωμίου “ Εκ των Εντολών κεφαλαία έκλε- λεγ/χένα σνντόμως.”

2. Φ αλτήρων.

3· Προφητών ’Ωδαί.

4· “Λογοϊ ασκητικός 7 τάνν ωφέλιμος τον μεγάλου Βασιλείου.”

'Άρχ. Τό τελειότατου ’έργον τής ασκητικής πολι¬ τείας.

5· Μαξίμου τοΰ όμολογητοΰ Κεφαλαία ττερι αγα7 της.

Τέλ. (κολ.). καθάπερ και ό αισθητός οφθαλμός προς τούς αστέρας τοΰ ήλιου άνατέλλοντος.

4179· 59· ΙΙεργ. 8. XII. (0. 294).

Τετραευαγγελον.

Έν τέλει έκάστου των εύαγγελίων τα τοΰ Κοσμά Ίνδι- κοττλεΰστου.

4180. 6ο. ΙΙερ7· 8. XIII.

Πρα£α7τόστολος.

Έν τέλει φύλλα (Χαρτ. XIV), έν οΐς ί1'Τπόθεσις τής Ίωάννου άποκαλύφεως ” και Ίωάννου τοΰ Θεολόγου Άποκάλυφις.

#4ιδι· 6ΐ. ΙΙεργ. 8. XIII. σελ. 2. (φ. 144).

Τετραευαγγελον.

Έν αρχή έντός άτέχνων άφιδωτών κοσμημάτων “2 υναξάριον των κανόνων.” Έν τοΐς έπιτίτλοις έκάστου των ευαγγελίων μικραι άτεχνοι είκόνες των Ευαγγελιστών.

4ΐδ2. 02. Περγ. 8. XIV. (φ. 221).

1. “Νεοφύτου ττρεσβυτε'ρου μονάχον και έγκλειστον

Ερμηνεία συν θεφ συνοπτική περί τοΰ θείου Ψαλτήρος

Δαυίδ.” Λόγοι ι — ιβ'.

2. Τοΰ αϋτοΰ Λόγοι εις την Ίύξαημ,ερον. ιγ — λα" καί άλλοι.

4183. 63. Περγ. 8. XII. (0. 230).

Τετραευαγγελον.

Έν τέλει “ Συναξάριν τοΰ άγιου Ευαγγελίου.”

Τ4184. 64. Περγ. 8. XIII. (0. 277).

Ψαλτηρίου.

Κείμενον καί έρμηνεία εναλλάξ. Τοΰ κειμένου βραχύ μέρος προτάσσεται έκάστοτε ερυθρόν, 'έπεται δέ διά μέλανος γεγραμ- μένη βραχεία ή έρμηνεία. "Αρχ. Μακάριθ5 άνήρ δί οΰκ έττορεύθη έν βουλή άσεβων. Ή μέν π ροφητεία πληροΰται εις τον Ιωσήφ δτι ού συμπα ρεγένετο τοΐς Ιουδαίου ήνίκα τα τοΰ Χρίστου έβουλεύσαντο. Και έν όδιό άμαρτωλων οΰκ έστιν καί έττι καθέδρα λιμόν οΰκ έκάθησεν. Τό δέ ίδιον τοΰ λόγου μακαριοΐ πάντα άνθ ρωπον τον μή συνεδ ριάξοντα ή συνευδοκοΰντα τοΐς κακώς συμ- βουλευομένοις ή άτάκτως π ε ριπ ατώ σιν .

Έστι δ ό κώδιξ παλίμφηστος, συμπεπηγμένος έκ δύο παλαι- οτέρων (α' φ. 1 — 248. — β' φ. 249 — 277), άμφοτέρων ξεγραμ¬ μένων κατά δύο σελίδας τον X. αιώνα διά γραμμάτων τοΰ μικρογραμμάτου ρυθμού. Καί ό μέν πρώτος περιείχε Κανόνας εις τήν Θεοτόκον, ό δέ δεύτερος, καθ’ ά φαίνεται, Τροπάρια. ΙΙρβλ. 2ΠΤΡ. Π. ΛΑΜΙΙΡΟΪ Περί των παλιμφήστων κωδίκων τών άγιορειτικών βιβλιοθηκών. Άθήνησι. 1888. σ. 10.

4185. 65. Περγ. 8. XIII. (φ. 252).

Ωρολόγιον.

Ό κώδιξ, ακέφαλος ών καί κολοβός, περιλαμβάνει νΰν μόνον μέρος τοΰ Ωρολογίου, τάς Ώρας καί τούς Φαλμούϊ άπαντας μετά τινων ευχών καί τροπαρίων.

4186. 66. Περγ. 8. XII. (Φ. 187).

Τ ετραευάγγελον.

Έν τέλει Πίνακε; πρός εΰρεσιν τών ευαγγελίων.

4187. 67. Περγ. 8. XIII. (0. 150).

Τετραευαγγελον.

Έν τέλει' ’Έτουϊ ,ίΓφοα' ίνδ ζ~' ( = 1263).

Πολλά φύλλα έκπεσόντα έν τψ μεταξύ άνεπληρώθησαν ύπο χαρτωων.

*4ΐ88. 68. Περγ. 8 μικρ. XI. (φ. 237).

Τ ετραευ άγγελον.

Κοσμείται έν αρχή έκάστου τών ευαγγελίων ύπο μικρού έπιτίτλου.

4189. 69· Περγ. 8 μικρ. XII. (φ. 295).

Τετραευαγγελον.

Κώδιξ ακέφαλος καί κολοβός.

*4Ι9°· 7°· Περγ. 8. XI. (φ. 291).

Ψαλτηριον.

Έν τοΐϊ πρώτοις φύλλοις διά χρυσών κεφαλαίων γραμμάτων σημειώσεις περί τοΰ κατά τούς διαφόρους μήνας μεγέθους τών ήμερων καί νυκτών καί ή τοΰ Ευσεβίου “ Τ πόθεσις τών Φαλμών.” — 0. 6 β — 8 α Περί τής τάξεως τών Φ αλμών. — 'Άρχ. Έν τή εβραϊκή βίβλιρ τών Φαλμών &νευ τής τοΰ αριθμού προςθήκης άνεγ ράφησαν οί πάντες. Τέλ. τό δ’ αύτό εΰροις γεγεννημένον καί έν τοΐς π ροφήταις. — φ. 8/3. Κ ατάταξις Φαλμών, ομοίως χρυσοΐς

ΙΘ' ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΟΝΗΣ ΙΒΗΡΩΝ

7

7 ράμμασι γεγραμμένη. — φ. 9/3. “Τ?)? βίβλου των Ψ αλμών η διαίρεσις.” — φ. 10(3. “ 'Ύπόθεσις ’τών ’Ωδών.” — φ. 11 β. “Οΐ τα Χερουβίμ μυστικώς είκονίξοντες...” , ομοίως διά χρυσών γραμμάτων. — φ. 13 α — 18 α. Πίνακες των κύκλων ήλιου καί σελήνης έντός κομψότατων διακόσμων κύκλων.

4Ι91· 71· Περγ. 4. XIII. σ(λ. 2.

“ Παραινέσεις άγιων πάτερων εις προκοπήν τελειό¬ τατος.”

Έν άρχτ; καί τελεί καί άναμίξ μεταξύ των φύλλων τής περγαμηνής φύλλα (Χαρτ. XVII. σελ. 2) προς άναπλήρωσιν εκπεσόντων.

*4ι92· 72· Περγ. 8 μικρ. XI.

Τετραευάγγελον.

Έν άρχ)/ έκαστου των ευαγγελίων μικρόν έπίτιτλον κόσμημα.

Έν τέλει συνεοταχωμένον μετά του ξύλου του περικαλύμματος φύλλον (Περγ. XI.) μεί'ςονος σχήματος, περιέχον ύλην εκ¬ κλησιαστικήν.

4493· 73· Περγ. 8 μικρ. XI.

Ίωάννου τον Χρυσοστόμου ^Ερμηνεία εις τους Ψαλ¬ τούς.

Έν τή τελευταίφ σελίδι κύκλοι πρός εϋρεσιν τοϋ Πάσχα των ετών 5" φ ν' — ζ~φνε' ( = 1042 — 1047).

Ή γραφή πολύ όμοια πρός την τού κύδικος τού Ν όννου έν τιρ Βρεττανικιρ μουσείιρ (Αάάϊί. 18, 231), οδ πανομοιύτυπον ίδε παρά ^νΑΤΤΕΝΒΑΟΗ βί νοΝ νΕΐ.8ΕΝ Εχβιηρίει οοάίοαιη Οτμβ- οοπαιη Πίν. VII.

4Ι94- 74· ΠεΡγ· 8 μικρ. XIII.

Ψαλταριον (κολοβόν).

Περιέχονται πλήν των Ίί αλμών ’Ωδαί, Τροπάρια καί Εΰχαί λεγόμεναι εις τά καθίσματα τού Ψ αλτήρας, Εΰχαί των Ωρών, Εΰχαί των μεσωρίων.

Έν αρχή καί τέλει εΰρηται συνεσταχωμένον τιρ ξύλιρ τού περικαλύμματος άνά έν φύλλον ΤΙεργ. γραφής ίβηρικής.

*4Ι95· 75 · Περγ. 8 μικρ. XIII.

Τετραευάγγελον.

Κοσμείται ύπό άτέχνων καί έφθαρμένων εικόνων των τεσ¬ σάρων Εΰαγγελιστών , ών έκάστης τό μέν μήκος 0,098, τό δέ πλάτος 0,075, οΐον τό τε μήκος καί τό πλάτος τού ολου κώδικος.

Έν άρχή καί τέλει άνά έν φύλλον (Περγ. IX. τού μικρο- γραμμάτου ρυθμού) περιέχον Ε ίρμούς καί Στιχηρά αναστάσιμα.

4196. 76- Περγ. 8. XIII. (φ. 221).

I (φ. I α). Κυρίλλου Λεξικόν ανεπίγραφου.

’Άρχ. (άκέφ)...τίδα ς λέγει ή Τραφή’ Ακηδία πάρεσις ψυχής νοός έκλυσις. Ακροβυστία τό κεκαλυμμένον. "Ακούβητ α στρωμναί μαλακαί εις ύψος ήρμέναι’ αύται δέ τριφής καί βλακείας είσίν. Ακατάλληλον ανάρ¬ μοστου (Έν τή ιρμ νεωτέροις πως γράμμασιν Ακατάληπτου· ανεξιχνίασταν. Ακατάληπτου λέγεται δτάν έρευνηθ έν καί ξητηθέν μη καταληφθή παρά των αίτοΰντων αύτό

οΐον ακατάληπτου ...πέλαγος ...8 καθιέντες . βάθος τό

...άδυνα τοΰσιν). Ακαπήλευτου · άδολου καθαρόν άρα- διού ργητον. Άκαθοσίωτον άνομον ακόσμητου άπόβλη- τον. ’Ακάτιον μικρόν πλοΐον. Ακέραιον άκακον ολό¬ κληρον. ’Άκος θεραπεία. Άκροθίνια αί άπαρχαί των

θινων τουτέστι των σωρών λέγεται δέ καταχρηστι- κως καί πάσα απαρχή. Ακραιφνές καθαρόν λαμπρόν διαυγές τέλειον υψηλόν. Ετυμολογείται δό από τού άκρως φαίνειν. Ακράδαντου άσειστου καί γίνεται από τοϋ α στερητικού μορίου καί τού κραδαίνω τό σείω. Ακούσια τάφ’ ήμών γινόμενα τινός έξωθεν άναγκά- 'ζοντος. Άκίχητα μή καταλαμβανόμενα. Ακράαντον απλήρωτου καί γίνεται άπό τού α στερητικού μορίου καί τού κραίνω τό τελειω. Ύέλ. Τδ ω μετά τοϋ χ. Ωχρός ήν αυτού ό χρως άωχρον ήν αυτού τό σωμα' ό χρως δέ σου ωχρός έστι μικρόν. "Ωχροί έν τοΐς όσπρίοις χλωρά τινά εύρίσκεται απερ άπό τής χροιάς οϋτω λέγεται. Ο ϋτω Ήρακλείδης. ’Ώχετο έπορεύετο' ιρχοντο έπορεύοντο. Ώχυρομένοι' όχυρούμενος δέ μικρόν. "Ωχωκα εκ τού οίχώ’ ιρχύ αεθα έπορεύθημεν. 'Ωχημένος έκ τού οίχω. Τό ω μετά τού ψ. ~Ώψ ό οφθαλμός καί κλίνεται τοϋ ώπός’ ωψ δέ θηλυκόν ή φωνή. Ώψισμένον βραδέως γενόμενον ώψαν, είδον. Ώψωνηκότες’ δψονήσαντε ς δέ μικρόν ώψίσθη έβρά- δυνεν. Αάβωρα τά στέφανα.

2 (φ. 179 β)· “Στϊχεΐα τά κδ’ ηγονν δ αλφάβητο·;.”

"Αρχ. ” Αλφα τό στοιχείου παρά τό άλφω τό ευ¬ ρίσκω. Τό δό τελοϊ κολοβόν έν τοΐς περί τού ιώτα. Μεταξύ των φ. 179 καί 180 λείπουσί τινα φύλλα. Τό φ. 180 α άρχ. (άκέφ).,.έν τή είκόνι ή είκονιξομένη τοϋ άρχετύπου ύπόστασις π ρος κυνεΐται.

3 (φ. 182 β). 1 4 Έκ των διατάξεων κεφάλεα.”

’Άρχ. "Οτι ή εκκλησία έοικεν νηί' ό μέν κυβερ-

νίτης έστίν ό Χριστός, ό δε προρεύς ό έπίσκοπος, οί ναΰται οί π ρεσβύτεροι, οί τυχάλκοι οί διάκονοι, οί ναυτολόγοι τό των αναγνωστών καί υπηρετών τάγμα.

Έν φ. 183 α. “Περί καρποφοράς.” "Οτι οΰ δεΐ δέ- χεσθαι καρποφοράν άπό μοιχών καί πόρνων. — “Περί άπαρχων δεκάτων.” ’Άρχ. "Οτι αυτός Σιμών ό Κανα- ναΐος διατασσόμενος παρά τού λαού άπαρχής πρός- κο μίξεσθ αι τοΐς έπισκόποις.

4 (Φ- ι83 α). “ Βασιλείου [τοϋ μεγάλου].

Παραγγελία πρός τούς ιερείς.”

"Αρχ. ΐίρόςεχε σεαυτιρ ω πρεσβύτα’ βλέπε την διακονίαν ήν παρέλαβες ϊνα καλώς αυτήν έκπληροΐς. Τελ. άλλα πάντα μετά καταστάσεως τής π ρεπούσης καταστέλλων πορεύου έν ειρήνη.

5 (φ. 184 α)· “Περί των αγίων καί οικουμενικών ζ' συνόδων.”

Άρχ. Ή πρώτη άγια καί οικουμενική σύνοδος γέ- γονεν έν Νίκαια.

6 (φ. 185 α). “ Τα’£ις καί πρωτοκαθεδρία των

δσιωτάτων πατριάρχων."

7 (φ. 185 α). “"Οροι επιτιμίων.”

"Αρχ. Τοϋ μεγάλου Βασιλείου. Τοϋ γογγυστοϋ τιρ έργου μή καταμιγνύσθω τή των λοιπών άδελφών έργασία..

8 (φ. 185 α). Περί πτωσεων ερωτήσεις και απο¬ κρίσεις.

9 (φ. 1 85 β)· “ Έκ του Χρυσοστόμου.

Είί τό ένδιμα τοϋ άρχιερέως τής παλαιάς.”

"Αρχ. Ένεδιδύσκετο δέ ό άρχιερεύς κατά τό πα¬ λαιόν.

8

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟΙ ΚΩΔΙΚΕΣ

ίο (φ. 185 β). “Ύής ψυχής μερ7! τρία··”

11 (φ. 185 β). “Τοΰ μεγάλου Βασιλείου.”

Άρχ. Χρή τοίνυν τόν ιερέα έπιμελεΐσθαι βίου καθαρού.

12 (φ. ιδ5 β). “Περί των επτά τής κακίας πνευ- αατων.”

13 ( φ· ΐ8 6 α). “Ερωτησις. Τί έστι σέβας

καί τι έσ τί λατρία. Αύσις. Σέβας έστίν ή μετά της φύσεως προςκύνησις.”

14 ( φ. ιδόα). “Έκ των ερωτήσεων τοΰ αγίου Βαρ- σανουφίου. ”

15 (φ· ι86 α). “ Απόκρισις προς τους ερωτώντας υμείς οί Χριστιανοί τί πιστεύεται καί πως ένα θεόν λέγετε

καί πάλιν τρεις·,"

’Ά ρχ. Π ιστεύω καί ομολογώ ένα θεόν έν τρισίν. Τόλ. Καί πιστεύω καί δέχομαι τάς άγιας καί οικου¬ μενικός επτά συνόδους καί τά δόγματα αυτών καί τούς όρους αύτών, ού μην αλλά καί τάς άλλας επτά μερικάς. Έτι δό καί την έπί τοΰ αοιδίμου πατριάρ- χου Κωνσταντινουπόλεως Μεθοδίου γενομένην έν η καί τό λεγόμενον συνοδικόν έγράφη καί πάντα τόν μη ούτως πιστεύοντα αναθεματίζω καί αποβάλλομαι. ιό ( Φ· 187 α). “Αί επτά οικουμενικοί συνοδοί ε’ισ'ιν

Τ 11

ανται.

' Απ\η αύτών άπαρίθμησις.

17 {Φ· 187 α).

“ Ίδοΰ η αρχή των δις ω παΐ τεττάρων.

Δώσω δέ προς δαΰ συν Θεω τοντοις τέρμα.”

"Α ρχ. Έρώτησις. Πόσα μέρη τοΰ λόγου; Άπύ- κρισις. Αεί σε γυνόσκε ιν ότι οκτώ είσι πάντα τά μέρη τοΰ λόγου. Τέλ. καί περί μέν τών τοΰ λόγου μερών άρκεΐ σοι τοσαΰτα ώ παΐ.

ΐ8 (φ. I 88 α). “Άπορείαι καί λύσεις άς ήρμήνενσεν ό ΰφηλόνους καί μέγας Γρηγόριος ό Θεολόγος κατά πεΰσιν καί άπύκρισιν."

’Άρχ. Έρώτησις. Τί έστι θεός καί κατα τί θεός. Τέλ. Τί έστιν ένωσις; Άπόκρισις. Τό πλησιάξον καί μη φυρόμενον ώςπερ καί τό έλαιον μετά τοΰ ϋδατος ένοΰται μέν ού φύρεται δέ.

19 ( φ ■ 19° α)· “Διάφοροι ερωτήσεις περί τής

ακραιφνούς ήμων πίστεως.”

’Άρχ. Έρώτησις. Πόσα πρόσωπα προςκυνεΐς έπί τοΰ κυρίου ημών Ίησοΰ Χριστού; Άπόκρισις. "Εν πρόσω π ον.

20 (φ. 190 α)· “Αθανασίου τοΰ ττάνυ Εκ τοΰ εις

τους κο ιμηθίντας αυτόν παναρμονιον λογου.”

2 1 (φ. 190 β). Περί τών κβ' βίβλων τής Παλαΐας Διαθήκης.

22 (φ. 191 α). “Ή Δεκάλογος ήν έ8ε£ατω Μωνσής.”

23 (φ· 191 β)· “ Έκ τοΰ Σολομώντος.”

"Αρχ. Πάση φυλακή τήρει σήν καρδίαν. Τέλ. καί όδο05 άνδρός έν νεότητι.

24 (φ· 192 α). “Έκτοΰ Εκκλησιαστοΰ.”

’Άρχ. Έμεγάλυνα ποιήματά μου, ιρ κοδόμησά μοι οίκους. Τέλ. τοΐς δέ κραταιοΐς ισχυρά περιΐσταται έρευνα.

25 (φ· 193 α)· “ Έκ τοΰ Σολομώντος.”

"Α ρχ. Είμί μέν κάγώ θνητός &νθ ρωπος. Τέλ. μία δέ πάντων εϊςοδος είς τόν βίον, έξοδός τε ίση.

20 (φ. 193 α)· “ΤΑσρ.α ασμάτων 6 έστιν τώ Σα¬ λωμών. ”

2 7* ( Φ· Ι98 α). Γρηγορίου τοΰ Θεολόγου

“ Επίγραμμα εις τόν τάφον τοΰ μεγάλου Βασιλείου.”

"Επεται Ερμηνεία τοΰ κυροΰ Νικήτα τοΰ Παφλαγόνος.”

Τό κείμενον καί ή ερμηνεία εναλλάξ κατά περιόδους.

28 (φ. 200 β). “ Περί 7τιστεω5.”

’Άρχ. Οί πιστεύειν καταξιωθέντες την πίστιν τής μιας καθολικής καί άποστολικής έκκλησί ας όφείλουσιν όμολογεΐν ούτως· ΙΙιστεύω εις πατέρα καί υιόν καί

άγιον πνεύμα τριάδα όμοούσιον καί άχώρηστον, άδιαί- ρετον, άσύγχυτον καί ακατάληπτου. Τέλ. άλλα καί παρά τής φύσεως τών πραγμάτων ότι έστι μάταιος.

29 (φ. 202 α) “ Περί δέ τής ενσάρκου ομολογίας δφείλομεν ομολογείν ούτως.”

’Άρχ. Τίιστεύομεν καί όμολογοΰμεν τόν κύριον ημών Ίησοΰν Χριστόν τόν ένα τής άδιαιρέτου καί άσυγ- χύτου Τριάδος. Τέλ. τής δέ βασιλείας αύτοΰ ούκ έστι τέρμα καί τέλος ώς φησι τών έπιθυμιών άνήρ. Αΰτΐρ ή δόξα είς τούς αιώνας τών αιώνων αμήν.

30 (φ. 203 β). Επιστολή ανεπίγραφος.

’Άρχ. Μικρού τό τοΰ Ικάρου μυθικιρ τερατολογή- ματι περιέπεσον, ώ ποθούμενε, τιρ ύψηγόριρ πτεριρ τών επαίνων σου κουφισθ είς. Τέλ. τής άδολου φιλίας τό άντιμίσθ ωμα έγ καρπόν άνθ’ ών ούτως έχεις περί ημάς,

31 (φ· 204 α)· Αθανασίου Άλεξανδρείας

α' (φ. 204 α). Εκκλησιαστική μυσταγωγία. "Αρχ. Τί δέ έστιν έκκλησία; Εκκλησία έστίν ναός θεοΰ. Τέλ. έν τιρ "Αδη φησίν ούκ έστιν έξομολόγησις ούδέ μετά¬ νοια. — β’ ( φ . 216 β). “ Αόγος περί σωτηρίας ψυχής.” ’Άρχ.

Τρία άπετεΐ ό θεόϊ παρά παντός Χριστιανού. — γ (φ. 219α). “Περί πίστεως.” "Αρχ. Ειστεύσαντες καί βα- πτισθ έντες είς Τριάδα όμοούσιον.

32 (φ. 220 α). Δετικόν ορθογραφικού.

“Αρχ. (άκέφή.,.θεώθεν ω μέγα, θιμωνία, θύννος, θη¬ ρίου καί θησαυρός καί θηλάσαι καί θήλειαι, θεόδοτος καί Θεοδόσιος. Τέλ. (κολ.) πολύ τό πάνυ έν λ καί νΰ ψιλόν πωλώ έπώλησα τό πω μεγάλα · πωλώ δέ τό

άναστρέφομαι, πότος τό συμπόσιον πύμα . [7τ]όσυ

τό καταπινύμενον ...

4197· 77· Χαρτ. 8. ΧΥ. {φ. 223).

1 (φ. I α). Κυρίλλου Λεξικόν ανεπίγραφου.

Άρχ. (άκεφ)...άφθογγος άφιλότιμος ό μήδέ έπί τοΐς καλοΐς οϊς πράττει τιμάσθαι βουλόμενος · άφελής ό εύκολος, σημαίνει καί τόν ύγιά τό σώμα. Άφλοισμός ψοφός ποιός ή άφρός. Άφρήτωρ ό μή συγγένειαν έχων... Τέλ. ώψεν εϊδεν. Ώψονηκότες όψονήσαντες δέ μικρόν. Ώψίσθη έβράδυνεν.

"Ιδ. καί 4196(76), 1.

2 (φ. 223 α). “ Αρχή τών στοιχείων του αλ¬

φαβήτου.”

’Άρχ. Άλφα τό στοιχείου παρά τό &λφω τό ευρίσκω.

ΙΘ' ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΟΝΗΣ ΙΒΗΡΩΝ

9

ΤΑ. (κολ.) Κάππα το στοι χεΐον βτι Κάττυο; ’έστιν εϋ· ρέμα· κάππα τό ον το έχον δπα 8 εστι φωνήεντα —

"13. καί 4196 (76), 2.

4198· 78· Χαρτ. 8. ΧΥ. ( φ . 194).

1 (φ. 3 α)· Νομική συλλογή.

Τίτλοι ιη' . α' {φ. 3 α). “Τίτλοι πρώτος. Περί συναινέσεων καί μνηστείας.” “Α ρχ. Μνηστεία έστί μνήμη καί έπ- αγγελεία των μελλόντων γάμων. — β' (φ. 4 α). “Τίτλος β'.” ’Άρχ.Ό άρραβών φύσιν έχει τοιαύτην. — γ' (φ. 6 ά). “ Τίτλος γ' . ΙΊερί δωρεών μνηστείας.” ’Ά ρχ. Εάν ό άνήρ μη ύποδεξάμενος προίκα βούλεται τό έν τή συνήθεις • γινόμενον προίκα ποιήσαι τή ίδίμ μνηστή. — δ' (φ. 7α). “Τίτλο; δ'. Περί διαθέσεων γάμων.” ’Άρχ. Γάμο; έστίν άνδρός καί γυναικός συνάφεια καί συγ κλήρωσις πάσις ξ’ωής. — ε' (φ. 9 α). “ Τίτλο! ε'. Περί ακρίβειας -γάμου.”

"Αρχ. Τοΐ; κληρικοΐς έπιτρέπεται νομίμους έχειν τάς γυναίκας. — ...θ' (φ. 39 β). “Τίτλο; θ'. Περί πράσεως καί άγορασί ας εγγράφου καί άγράφου καί αρραβώνων αυτών.”

’Άρχ. "Κγγ ραφος καί άγραφος πράσις καί άγορασία _

— ια' (φ. 41/3). “Τίτλος ια'. Περί εμφυτεύσεων διηνεκών καί έμπεριγράφων.” Άρχ. Αιηνεκεΐς έμφυτεύσεις ακινήτων δικαίων γίνονται. — ιβ' ( φ . 42 β). “ Τίτλος ιβ’ . Περί

μισθώσεων.” ’Άρχ. Αί μισθώσεις έγγραφοί τε καί άγρα¬ φοι έπ’ όνομα στή ένιαυσιαίιρ συμφωνουμένιρ τελέσματι καί αΰται γινέσθωσαν. — ...ι5~' (φ. 44/3). “Τίτλοι ιίΓ'. Περί στρατιωτικά ιδιόκτητα πράγματα καί κανστρησίων κέρδη

(ίΐΰ) αυτή τυγ χανόντων καί περί κληρικών καί χαρτουλαρίων καί ετέρων στρατευομένων.” ’Άρχ. Στρατιωτικά πεκούλια είσίν άπερ στρατιώται υπεξούσιοι δντες πατρί τε καί πάππω έκ τοΰ στρατιωτικού αυτών π ράγματος έπι- κτήσονται. ΤΑ. οί τούτους έχοντες υπεξουσίους τήν δεσποτείαν των τοιούτων π ραγ μάτων φυλάττοντες αύτοΐς. — 1£' (φ. 46/3). “Ποινάλιο; τών εγκληματικών κεφα- λέων.” ’Άρχ. Μήδείς τδν έν εκκλησίμ π ροςφεύγοντα βία άφαιρείσθω. ΤαΟτα, περιλαμβάνοντα βραχέα κεφάλαια νγ’, θεωρητέον άποτελοΰντα τδν τίτλον ιζ' . — ιη' (φ. 51 α). “Τίτλος ιη’. Περί διαμερισμοΰ σκύλων.” ’Άρχ. Τού; έξερ- χομένους εις έχθρούς έπί πολέμιρ φυλάξαι δει εαυτούς από παντός πονηρού. Τέλ. ούτως έσται κατά τό γε- γραμμένον καί ή μερίς τόν έν τοΐς πολέμοις απερ¬ χόμενον.

Κατά ταΰτα φαίνεται περιεχομένη έν τώ κώδικι ιδιωτική συλλογή, άποτελουμένη έκ τοΰ Προχείρου, εις 8 άνήκουσιν οί ανωτέρω σημειωθέντες τίτλοι α’ — ε', καί τής Εκλογής τών Ίσαύρων, έξ ής οί τίτλοι θ', ιβ’κ. έ.

2 (φ. 5 1 β)· “ Περί στρατιωτικών επιτιμίων.”

Σημειοΰνται έπιγραφαί τεσσάρων καί δέκα κεφαλαίων.

3 (φ. 5 2ο). “Έκ τον μθ' βιβλίου των Αιγεστων [Ιουστινιανού] τύπος με.”

Σημειοΰνται έπιγραφαί όκτώ καί τριάκοντα κεφαλαίων.

4 (Φ 53 “)· “Πανάλιος περί στρατιωτικών και επι¬ τιμίων εκ των 'Ρουφου και ττακτικων.”

’Άρχ. α'. Ο ϊτινες τολμήσωσι συνομοσίαν ή φατρίαν ή στάσιν κατά τοΰ Ιδιου άρχοντας ποιήσαι.

Κεφάλαια έν δλφ πεντεκαίδεκα.

5 (φ. 54/8)· Κεφάλαια οκτώ και τριάκοντα ανεπί¬ γραφα.

Η. II.

’Άρχ. Έάν τις έν πολέμιρ πράγμα άπηγ ορευμένον αύτό παρά τοΰ δονκός ποιήση ή τά ένταλθέντα αύτή παρ’ αϋτοΰ μη πληρώση κεφαλικώς τιμωρείται εί καί καλώς τό πράγμα διοίκησεν.

6 (φ. 57 β)· “ Περί, στρατιωτικής καταστάσεως.

έκ τοΰ ξδ' βιβλίου τοΰ Κ ωδικός ” [Ιουστινιανού].

"Κπονται “Τίτλο; τοΰ μβ' βιβλίου τοΰ Κωδικός,” “Π οινάλιον κατά αιρετικών καί Μ ανιχαίων,” “"Αλλο έκ τοΰ αΰτοΰ” καί άλλα “ Έκ τοΰ αύτοΰ.”

7 (φ. 59(8)· “Έκ τοΰ μθ’ βιβλίου τώ Διγε'στω κεφ. νη' ...περί φονεων.”

Καί άλλα βραχέα έκ τοΰ Αιγέστου καί τών Νεαρών δια¬ τάξεων Ιουστινιανού.

8 (φ. 6ΐ β). “ Αιάτα£ις περί καινοτομίας Ζήνωνοϊ βασιλε'ωί.”

’Άρχ. Α ΰτοκράτωρ "Ρωμαίων καίσαρ Ζήνων ευσεβής νικητής τροπαιοΰχος άειμέγιστος άεισέβαστος αΰ- γουστος Άδαμαντίιρ έπάρχιρ πόλεως.

9 (φ· 64 α). “ Περί έγγυών καί αντιφωνήσεων τον ε' τίτλου.”

ίο (φ. 66 α). “ Περί νποβόλου.”

Άρχ. Ίστέον ότι τό μέν παλαιόν ίσότης ήν ύποβόλου καί προικός. ΤΑ. έν τοιούτιρ καιρή άνδρί είςελθ εΐν, έν έτέρω δε ούχί.

ιι (φ. 67/8). “Περί τών επτά μεθηλικιώσεων τοΰ άνθρωπον.”

12 (φ. 68 α). “ Νόμος γεωργικός

κατ’ έκλογήν έκ τών Ιουστινιανού νόμων.”

Κεφάλαια βραχέα έν δλιρ πε'. ’Άρχ. Χρή τόν γεωργόν τόν έργαξόμενον τόν ίδιον αγρόν είναι δίκαιον καί μή παρορίζειν αύλακας τοΰ πλησίον αύτοΰ. — ...7τε'. Ό βόσκων έν άλλοτρία γή θρέμματα άδίκως τή άκουιλίω ήτοι τή διπλή υπό κειται.

13 (Φ· 73 α)· “Έκ των εγκληματικών κεφάλαια .”

’Άρχ. Μηδεί; τόν έν έκκλησίμ π ροςφυγόντα άφαι-

ρείσθω. ΤΑ. άκολουθεΐν δει τοΐς παραπλ ησίως έχουσι τή ξητουμένιρ πράγματι καί ομοίως ποιεΐν.

14 (φ· 73 β)· “Τής σελήνης αί ήμεραι

είσίν αϋται, αί μέν φωτιστικοί, αί δέ άφώτησται.”

15 ( Φ· 74 «)· “ Τά£ις γινόμενη επί τοΐς από 2 αρα- κηνων επιστρεφονσι προς τήν καθαρόν καί αληθή ΊΓίστιν.

Μένει ατελές ευθύς έν αρχή έν ταΐς λέξεσιν Ό δείνα άπό Σαρακηνών προςελθών τή καθαρή καί άμω...

ΐ6 (φ. 7 θ α). “ Αρχή συν ©εώ τοΰ Αεξικοΰ κατά άλφάβητον.”

Αρχ. Πάσα λέξις άπό τής βε συλλαβής άρχομένης διά τοΰ έψιλοΰ γράφεται, οιον βέβηλος ό ανόσιος καί ακάθαρτος, βεβριθώς ό βαρών. Τε'λ. (άτελές) θυΐσκη ή θυσία, θυμάτιον ύποκοριστικώς τό θΰμα. θυμέλη τό τών οργανικών σύστημα.

1 7 (φ· 98 α)· Ε κλογή γνωμών καί αποσπασμάτων.

Άρχ. Παύλο; καί Πέτρος Μακάριός τε καί Στέφανος δυσσεβώς άπετόλμησαν είπεΐν έν θέλημα καί μίαν ένέργειαν ’έχειν τόν Κύριον. "Κπονται Τνώμαί τινες Ίωάννου του Δαμασκηνού, μεθ’ ά; “Τί έστιν ορο;,” “Τί υιός,”

2

10

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟΙ ΚΩΔΙΚΕΣ

“Τί πνεύμα ,” “Τί έστι Τριά;,” “Τί έστιν άί'διον” κτλ. Τέλ. “ Τί δέ Ίησοΰ 5; Ιησού: έκλήθη διά τδ σωθήναι τδ γένο : των ανθρώπων .” 'Έπονται τάδε (φ. 102 β) “ΙΙίστι: ήν ό θεολόγο: και απόστολο: Ιωάννη: έπ'ι παρουσία, τη: Παναγία: Θεοτόκου κατ' επιτροπήν αύτή: τιρ άγίιρ καί θαυματουργά) Τρηγορίιρ έν οπτασία ύπηγό: (γρ. ύπηγόρευσε).” ’Άρχ. ΕΙ; θεό; πατήρ λόγου ζώντο: σοφία: ΰφεστώση: καί δυν άμεω:. Έπί τούτοι: (φ. 103(3)· “Του αγίου Κυρίλλου” “Περί πίστεω: ” κατά πεΰσιν καί άπόκρισιν.

ΐ8 (φ. 104 β)· “Αρχή τον Αεζικοϋ τον εν άγίοις

πατρδ: ημών Κυρίλλου άρχιεπισκύπου Ιεροσολύμων.”

Ή επιγραφή αυτή γέγραπται χειρί νεωτέρμ.

'Άρχ. Αφροσύνη διά τδ τδν νουν μη φροντίζειν. ’ Αφύ κτοι: άλύτοι: καί ασυγχώρητοι:. Ά φραστον άρ¬ ρητον. Τέλ. (άτελέ:) Έπέλαβεν ύπερέλαβεν, ύπεδέξατο. Φύλακα: τού: τηροΰντα:...

19 ( φ· 1 1 0 β). “Αέξεις άποστολικαι.”.

’Άρχ.’ Άφορισμένο:, έκλελεγμένο :, διακριμένο:. Άδια- λείπτω: διηνεκώ:, πάντοτε.

20 (φ. 113 α)· “ Λε'|εις τοΐς κανώσι της Χρίστου γεννησεως καί τών άγιων Θεοφάνιων και της Πεντη¬ κοστής.”

’Άρχ. [Άίψεγγεί'ϊ μη έχων τού: φέγγου: η φώ:. Έπεγ ράφη: ή ριθ μήθη:.

21 (φ. Ιΐδα). “Τέλος συν Θεω μερικών λέξεων

κατά αλφάβητου δπερ ένει τδ καθέν στοιχείου ποιηθεΐσα

δε παρά τοΰ έν άγιοι: πατρδ: ημών Κυρίλλου πατριάρχου Ιεροσολύμων άτινα είσίν κδ' στοιχεία.”

Περιλαμβάνονται δδ α' (φ. 118α). ίί λέξεων μερικών έκ τοΰ άγιου Ευαγγελίου τών τεσσάρων Ευαγγελιστών.” ’Αρχ. Αρχή τοΰ κατά Ματθαίον. Β αραχία εύλόγησε Κύριο;. Βαριωνά υίδ: περιστερά:. — β' (φ. 119 β). “Αέξει: τών Πράξεων.” ’Άρχ. Άτμίδα την ίθμην. Άσμένο: προθύ- μω:. — γ' (φ. 120 β'). “Αέξει: άκροστοιχείου τη: Χριστού γεννήσεω:.” ’Άρχ. Εϋηπίη: μέλεσιν έφύμνια ταΰτα λιγ- καίνω. — δ' (φ. 121(3). “ Αέξει: τοΰ Ψαλτηρίου.” ’Άρχ.’ Αλλη¬ λούια· έτοιμολογεΐται έβραϊστά οΰτω: άλ κραταιδ: ηλ θεό; οΰϊα αύτδ: μόνο:. — ε' (φ. 124 β). “Αέξει: τών Ωδών. Ωδή α'.”

22 (φ. Ι20α). “Περί ετοιμολογίας.”

’Άρχ. Ετοιμολογία έστιν η τη: δυν άμεω: τοΰ όνό- ματο: δρθότη:. 'Έπονται δε διάφοροι έτυμολογίαι λέξεων. ΤΑ. Παρά τί βλέφαρου ; παρά τδ αίρειν καί βλέπειν. Αύχνο: παρά τδ λύειν τδ νύχο: τοΰτέστι τδ σκότο :, άφ’ οδ ή νύξ.

23 (φ· 129/3)· “Αμφίβολη αιρετικοί) προς Χρι¬ στιανόν.”

24 (φ· 134 α)· “ Αναγκαία ερωτήματα

ησει Σεκούνδου προβλήματα ά έρωτήθη παρά Άδριανοΰ βασιλέω: έν Κ ωνσταντινουπόλει.”

Κατά πεΰσιν καί άπόκρισιν.

25 (φ· 175/3)· Εκλογή γνωμων εκ των Γραφών καί τών πατέρων.

2 6 (φ. 179/3). Γρηγορίου τοΰ Θεολόγου

“ Προοιμίου έν σχήματι εύχή:, έν <ρ καί διηγείται ά έν 7 τάσι τή ζωή αύτοΰ πεπείραται.”

’Άρχ. θεέ άναξ δ: άγναΐ: ποτ' άειρομέναι: πα λάμησιν.

27 (φ· 183 α). “Πλάτωνος "Οσα σε δεΐ φοβείσθαι αποδείξω τέκνον έμόν.”

'Άρχ. Φοβοΰ Άνδρα: έν κρίσει, τού: ξιφηφόρου:, φοβοΰ δυνάστα: καί βίαιου: έν πόλει.

Τέλ. φοβοΰ ψευδηγορείν κ&ν μισή: τινά.

φοβοΰ ώροσκο πήσαι καί μαντικά: έπαιοιδία:.

28 (φ. 183 β). “Κανών εις την αγίαν τον Χρίστου

γέννησιν έξ ιάμβων πεντάστιχο: Ίωάννου μοναχού τοΰ

Δαμασκηνού.”

29 (φ· ι87/3). “Έτερος κανών τών αγίων Θεο¬ φάνιων.”

Τά υπ’ άρ. 26, 28 καί 29 περιέχουσιν εναλλάξ κείμενον καί ερμηνείαν.

Τά φ. 74 β — 75 β καί 97 β άγραφα.

4Χ99· 79· Χαρτ. 8. XV. ( Φ . 105).

1 (φ. 3 α)· Πινδάρου Όλυ/χττιονικών Βλ

’Άρχ. (άκέφ)...[πεπρ]αγμένων έν δίκμ τε καί παρά δίκαν αποίητου.

2 (φ. 3 α)· “ Άμμωνίου τού Έρμείου.”

’Άρχ. Πάσα έπιστήμη καί τέχνη υποκείμενον έχει καί τέλο:.

'Έπονται αποσπάσματα Πλάτωνος, Πυθαγόρου καί άλλων.

3 (φ. 6 β). Σημείωμα II ασχάλιον.

'Άρχ. Ψήφισα: άκριβώ: κατά τδ ^κε' ’έτο: ήλιου κύκλου δντο : ι’ καί σελήνη: ι’ καί ’ινδικτιώνο: ια’ εΰρον μετά μα’ χρόνον κύριον Πάσχα ήλιου κύκλου 6ντο : κγ’ καί σελήνη: ιγ' ...

4 (φ. 7 α)· “Έπί τής άγιας Τριάδος.”

’Άρχ. Πιστεύω εΐ? ένα θεδν τρι:υπόστατον πατέρα αγέννητου, υίδν γεννητόν.

5 (φ. 9 β)· Παροιμίαι.

’Άρχ. Γελών άκράτω: δυ:πόρου: έξει: τρόπου:. Γέλω: Συρακούσιο: ό άτακτο:. Γελοιότερο; Μελι- τίδου' ούτο: διεβάλετο έπί μωρίμ.

6 (φ. 1 1 α). “Αττικισμοί των λογιών.”

’Άρχ. Αντί τοΰ είπείν μνημονεύω τοΰ δεινό:, διά μνήμη: έχω τδν δείνα λέγουσιν. ΤΑ. Αντί τοΰ είπείν έξερρίφη ή ναΰ: έν ταί: πέτραι: προ:ώκει\εν ή ναΰ: λέγουσιν.

7 (φ. 14)· “...λογιών κυρ Γεωργίου τού Λακαττηνοΰ.”

Αΐ πρώται λέξει: έξίτηλοι.

’Άρχ. Ασχολία ή πολλή περί τι σπουδή καί συνε¬ χή: έπιμέλει α καί ασχολούμαι ρήμα καί άσχολο: όνομα άρσενικώ: καί θηλυκώ: έκφερόμενον. ΤΑ. (κολ.) όταν δέ άπλώ: έπ’ έν δοιασ μω, λαμβάνεται αντί τοΰ εάν μή ύπ οτάσσων ώ; τδ εί Τίερσεφόνην Π λούτων παρά Αήμητρο: ήρπασε, τί: τοΰτο οΐδεν Άδηλον έστιν....

8 (φ. 27 α). Λεξικόν “Τοΰ σοφωτάτου

καί λογιωτάτου κυρ Ίωάννου τού Λακαπηνοΰ.”

’Άρχ. Γ ράφειν τδ συγγράφειν λόγον ή άλλην τινά ιστορίαν. ΤΑ. ’Όφελον δέ επίρρημα αντί τοΰ είθε διά τοΰ ο μικρού δ καί συντάσσεται αεί μετά εύκτι- κοΰ ή παρεληλυθότο: χρόνου· λέγεται τοΰτο ένίοτε καί μετά τοΰ ώ: οίον ώ: δφελόν γε καί σέ τή κα- κοδοξίμ νενεκρωμένον.

ΙΘ' ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΟΝΗΣ ΙΒΗΡΩΝ

11

Τό Λεξικόν ούκ έστιν άλφαβητικώς τεταγμένον ευθύς εξ αρχή 5, άλλ’ άπό μόνου τοΰ φ. 35 α. Μεταξύ δέ των φ. 34 και 35 υπάρχει χάσμα, πιθανώς ενός μόνου φύλλου.

’Κνταΰθα παρατίθενται τινες εκ τούτου τοΰ Λεξικού έρμηνεΐαι λέξεων σποράδην. Απελάτης γάρ ό μετά ξίφους άπελαύ- νων αγέλην ξφων από τοΰ αγέλη άγελαΐον ζφον τό της αγέλης και από τούτου αγελαίος άνθ ρωπος ό τοΰ πλήθους (φ. 35 α). — θαλα ττεύω τό έν θαλάττη διάγω ώςπερ και παρθενεύω τό έν παρθενίμ διάγω. — θρέμ¬ ματα πληθυντικώς τά βοσκήματα. — Ητεϊ οί τοΐ? κέ- ρασιν έμφυόμενοι σκώληκες' θρύπες οί έν τοΐς ξύλοις' κόες οί έν τοΐς πυροΐς και κριθαΐς, ΐκες οί τούς όφθαλμούς των αμπέλων έσθίοντες. ’Ίουλοι οί περί τά τείχη ένέρποντες πολύποδες. Ιππασία παρά τοΐς κοινοί ς, ίππεΐα καί ιπποσύνη παρά ποιηταΐς. — Σκευοφόροι λέγονται οί την αποσκευήν φέροντες’ αποσκευή δέ έστιν ή κοινώς λεγομένη κατοΰνα ήτοι τά πρός οδόν χρησιμεύοντα σκεύη. Σκευή δέ τό ένδυμα. — Τ ραχηλίίξειν λέγεται τό διχοτομεΐν ήγουν τό διά τής ράχεως σχίξειν 'όθεν καί τό Τ ετραχη- λισμένοι παραστησόμεθ α τφ κριτή τουτέστι φανεροί καί άνακεκαλυμμένοι.

9 (φ. β). “Περί επιρρημάτων απόρων.”

"Α ρχ. Ούά παρά μόνιρ τφ άγίιρ Εΰαγγελίφ εύρί- σκεται καί έστιν έναντιωματικόν έπίρρημ α. Τέλ. Ίνατί έρωτήσεως ώϊ έχει τό διατί. 'Άγρι παρακελεύσεως ώς άγε, φέρε. + Αηθ ά επίρρημα χρονικόν.

ΙΟ (φ. 99 β). “Ίωάννου γραμματικού Άλεξανδρε'α>5 Περί των πέντε διαλέκτων.”

’Άρχ. Αιάλεκτός έστι γλώσσης ιδίωμα" ε’ισί δέ διάλεκτοι ε', ΐάς, άτθίς, δωρίς, αϊολίς, κοινή· καί άτθίς μέν έκλήθη άπό Άτθίδος τής Κ ραναοΰ θυγα- τρός, δωρίς δέ ή των Αωριέων άπό Αώρου τοΰ Έλ- ληνος παιδός.

1 1 (φ. 99 β)· Περί διαλέκτων.

α (φ. 99/3). “Περί άτθίδος.” ’Άρχ. Άτθίς έστιν ή των Αττικών. ΤΑ. Τά διπρόσωπα των παθητικών οριστικών ρημάτων διά διφθόγγου έκφέρει οΐον τύ¬ πτομαι τύπτει γράφομαι γράφει. — β' (φ. 100 α). “Περί αίολίδος.” ’Άρχ. Αίολίς έστιν ή των Α Ιολέων, ή έχρήσατο Αλκαίος. ΤΑ. Τό γάρ άγείρω άγέρρω λέγει καί τό έγείνατο έγέννατο καί τό ένείματο ένέμματο καί τό δπη ΰππη καί τό ότι &τη καί τό ΰσα δσσα. — γ' (φ. 100α). “Περί δωρίδος .” Ά ρχ. Αωρίς έστιν ή των Αωριέων, ή έχρήσατο θ εόκριτος. ΤΑ. Αί έξαιρέσεις τοΰ δ' καί τοΰ τ' έκ των εις τος ή εις δος ληγουσών γενικών των Αωριέων είσίν οΐον Π ά¬ ριας, κέραος αντί τοΰ Π άριδος, κέρατος. — δ’ (φ. 100/3). “Περί Ιάδος.” ’Άρχ. Ίάϊ έστιν ή τώ ν Ίώνων ήγουν ή Ασιανή ή "Ομηρος έχρήσατο. ΤΑ. βάτην άπό τοΰ έβην. Ίκέσθη άπό τοΰ...!Ίημι τό πέμπω καί κατά συγ κοπήν _ Τά λοιπά άποτετριμμέν α καί έξίτηλα.

Έν φ. 3α· Έκ των Μ αξίμου [ Μαργουνίου ] έπισκύπου Κ υθήρων.

4200. 8θ. Χαρτ. 8. XV. (φ. 104).

I (φ. I α). Σημειώσεις λεκτικαι και γραμματικοί βραχεΐαι.

2 (φ. 3 α)· “Αρχή συν Θεώ άγίω των 'Έρωτημάτων” [Μανουήλ τοΰ Μοσχοιτούλου].

3 (φ. γ6α). “Συμεών μαγίστρον Αντιόχειας τοΰ Σήθ

Πρόϊ Κωνσταντίνον τον Πορφυρογ έννητον βασιλέα Περί δυνάμεως καί χρήσεως των τροφών.”

Αιήρηται εις κεφ. ρμ’ , ών α’ “Περί άρτων,” ρμ “περί ώτίδων.” Αντί δέ κεφ. ρμα προςτέθειται “ Άλάτιον σκευασθέν ύπό τοΰ άγιου Γρηγορίου τοΰ Θεολόγου.”

Έν τέλει (φ. 102 α) έρυθροΐ ς γράμμασ Γ Μνήσθητι Κύριε τοΰ γ ράφαντος δούλου σου Γ ρηγορίου διακόνου καί μονάχου ,5'~^\ξ' ϊνδικτιώνος ιε' ( = 1452).

4 (φ. 102/3). “Άσμα ασμάτων δ έστι τω Σολομών.”

Μένει κολοβόν έν ταΐς λέξεσι' καλή εΐ πλησίον μου

ώ? ευδοκία, ωραία ώς Ιερουσαλήμ· θάμβος ώς τε- ταγμέναι (VI. 3).

Ο κώδιξ γέγραπται διά γραμμάτων λεπτοτάτων. Τά δέ φύλλα 72 α — 75 β έμειναν άγραφα.

4201. 8ΐ. Χαρτ. 8. XV. {φ. 151).

1 (φ. I α). “ Αρχή συν Θεω τοΰ πρώτου σχέδους κΰρ Μανουήλ τοΰ Μοσχοττοΰλου.”

2 (φ. 1 5 1 )- Ψαλτηρίου απόσπασμα.

Τό ΰπ’ άρ. 2 άκέφαλον καί κολοβόν (XVIII.).

4202. 82. Χαρτ. 8. XV. (φ. 127).

Μανουήλ τοΰ Μοσχοιτοΰλου Σχέδος.

Άκέφαλον καί κολοβόν " Αρχ.,.,’όργανα τινά κρουστά. Κύθηρα πόλις ή καί ούδετέρωε λέγεται πληθυντικώς τά Κύθηρα. Τέλ. καί ’έξιμεν έξιτε έξίασι καί σύνιμεν σύνιτε συνίασι καί πρόςιμεν πρόςιτε προςίασι καί άνιμεν άνιτε...

4203. 83. Χαρτ. 8. XV. {φ. 270).

1 (φ. 2 α). [Ψευδοπλουτάρχου] “Περί βίου Όμηρου.”

’Άρχ. Περισσόν μέν ίσως δύξειέ τισι πολυπ ραγ μονεΐν

περί Όμήρου. Τέλ. έτέρας υποθέσεις ποιούμενοι άρμό- ξουσιν έπ’ αύταΐς τά έπη μετατιθ έντες καί συνείροντες.

”Ιδ. IV Ε5ΤΕΚΜΑΝΝ Βιογράφοι. Βπαηδνϊβ&β, 1845. σ. 21 κ. έ. Τό δέ τέλος οϋ συμφωνεί, έστί δέ καθ' όλου ή πραγματεία αΰτη πολλφ μακροτέρα τής ψευδοί τλουταρχείου συγγραφής, ώς έστιν είκάσαι έκ τοΰ άριθμοΰ των φύλλων, εΐ μή συμβαίνει άλλο τι.

2 (φ. 54 β)· “Περί στεναγμού.”

’Άρχ. Φασί γενέσθαι τόν στεναγ μόν ουτω· τοΰ νοΰ πρός τι άσχολουμένου καί μή γινομένης κατά συνέ¬ χειαν τής Αναπνοής.

'Έπονται “Περί δακρύου ” καί “ Περί γέλωτος.” “Α ρχ. Φασί γενέσθαι τό δάκρυον οΰτω. ΤΑ. όνομα δέ τφ γ ενομένφ γέλως έστί.

3 (φ· 55 α )· “ Ονόματα των τοΰ σώματος μελών.”

“Α ρχ. Τό άπαλόν βρέγμα, τό άνώτερον καί έξογκώ- τερον τοΰ όπισθολάκκου Ινίον. Τέλ. οί δέ τοΰ ποδός δάκτυλοι ώς καί τής χειρός, τό δέ υποκάτω τοΰ ποδός πέλμα λέγεται.

4 (Φ· 56 α). Θεοδώρου τοΰ Γαζή Τραμματική είς- αγωγη.

5 (φ. 214 α). Άδηλου “ Σύνταγμα τεχνι κωτατον

περιέχον πάσαν σχεδόν την τών μέτρων μέθοδον.”

2—2

12

ΑΓΙ0ΡΕΙΤ1Κ0Ι ΚΩΔΙΚΕΣ

’Άρχ. ΜΑλοντε® περ'ι μέτρων των εν ταΐ ς ποιητικαΐς βίβλοις έμφερομένων βραχεΐαν τινά πρός το ύς νέου ς την διδασκαλίαν ποιήσεσθαι.

6 (φ. 2 2 8 α). “Τοΰ φιλοσοφωτάτον κυρ Θεοδώρου

τοΰ Προδρόμου Σύντομος έςήγησις των Ερώτημά- 1 1

των.

’Άρχ. Καθάπερ το άνθ ρώπινον σώμα φιλολογωτάτη μοι βασιλίδων. ΤΑ. άλλ’ ακριβώς έάν έπιγνψς καί τοΐ ς έρωτώσί σε δι ασαφήσεις.

Ίδ. καί 4215 (95), 2. 4216 (96), 3. 4267 (147), 11.

7 (φ. 251 β). “ Τά λεγάμενα βασιλικά σχεΒη

φέροντα ακροστιχίδα τήνδε' τφ θειοτάτιρ καί εΰσεβ εστάτιρ

βασιλεΐ ημών Ίουστινιανιρ Αγαπητό® ό ελάχιστος διάκονο®·”

δ (φ. 2ζ 6 α). Περί συνωνύμων βραχέα.

’Άρχ. Αιφθέρα ή τών αιγών, μηλωτή ή τών προβάτων δύο επί προσώπων, δεύτερος έπί τάξεως. Τε'λ. συνουσία έπί λόγων μίξις έπί αφροδισίων.

9 ( φ ■ 256 α). “ Ξ«νθφώνΤ«Ιθν.”

Αρχ. Όποιοι γ άρ άν προστάται ώσιν.

ΙΟ ( φ . 256 β). Ιδιώματα των διαλέκτων.

α' (φ. 256(3). “Ιδιώματα τής άτθίδος φωνής." ’Άρχ. Τών αττικών έστι τδ περιττολογεΐν λέγω λόγον τρέχω δρόμον. ΤΑ. τούτων ή τών εις ως έπιρρημάτων τροπή εις ον καλώς καλόν κακώς κακόν. — β' (φ. 257 α). “ Ιδιώ¬ ματα τής δωρίδος διαλέκτου ’Άρχ. Η δωρίς τρέπει τό η εις α μακρόν. Τέλ. Την ύπο πρόθεσιν υπαι λέγει τό όταν ότάν. — -γ' (φ. 257 α). “ Ιδιώματα τής αίολίδος δια¬ λέκτου." ’Άρχ. Ή αίολίς τφ ρ π ροςτίθησι τό β όταν έπιφέ ρηται τφ ρ. ΤΑ. κίχραιμι γέλαιμι καί αποβολή τοΰ σ κλίνει εις τά βαρύτονα. — δ' (φ. 257 β). “ Ιδιώματα τής ίάδος φωνής." ’Άρχ. Οί’Ίωνες τή Αινεία δωρική κλισέ ι π ροςτιθ έασι τό ο Αίνείαο. ΤΑ. καί ΰπερβατοΐς χρήται νήπιοι οΐ κατά βουν ύπερήωνος ήελίοιο ήσθιον.

11 (φ. 257 β)· Διάφορα αποσπάσματα

Ελλήνων συγγραφέων ελληνιστί καί Αατίνων λατινιστί.

Εΐσ£ δ’ Ελλήνων μεν τοΰ Πλουτάρχου, Πυθαγόρου (Τε-

τρακτύς), Αΰσιδο® τοΰ πυθαγορείου (Επιστολή πρόϊ'Ίππαρχον), ΐ^ίνοφώντο®, Θουκυδίδου, Δημοσθενου®, Εΰριπίδου’ Αατίνων δέ τοΰ Σαλλουστίου ( Ίουγούρθας , Κατιλίνας) καί Κικερωνο® (ϋβ πεΙογε άβοτοιπ, Τπβοαί. άϊδρ., ϋβ οίΒοϋδ).

Μεταξύ τούτων (φ. 258 α) καί “Π αροιμίαι." Ά ρχ.Άγαθών θάλασσα καί αγαθών μυρμηκιά καί αγαθών σωρός έπί πλήθει. ΤΑ. Άείπερ εΰ πίπτουσιν οι Διό? κΰβοι· έπί τών εις πάντα εΰδαιμονούντων.

12 (φ. 263 °· )· Γ ραμματικοι κανόνες.

Άρχ. Ίστεον ότι τά προτακτικά άρθρα ποτέ μέν κατ’ έξοχήν λαμβάνονται ώϊ δταν είπω ό ποιητής. ΤΑ. ήνίκα δέ τό ’όργανον φ τινι τό πάθος ένήργηται προς δοτικήν οΐον έπλήγην τφ ξίφει.

13 (φ· 264 β)· ’ Αποσπάσματα Αατίνων συγ¬

γραφέων.

Είσί δέ γνώμαι έκ τοΰ Κικε'ρωνο® (ϋθ 1β§ΐ1>Π8) καί βραχεΐαι διηγήσεις καί ανέκδοτα περί μεγάλων άνδρών, οΐον ϋΐο§βηβ8 οαιη ίβιηιιΙθηΙϊοΓβπι ρυβίΐυιη βδββί οοηβρίΓ&ίαβ ρ&Γβηΐβ® &ϊί βΒτγ ίβ §βηο6ΐ·αηί. — Χ&ηΙΜρριι® 03,ηΐ δυο ιοοτίηο ββραίοΐιηιπι βχοβίβο ίη Ιοοο ροδαΐΐ. ΤΑ. ΒΪ8,8 ίϊΐϊο 8πο Ε§ΐρίοιη ρΓοίϊίϊδοβηΙϊ., ρτο νΪΕίίοο ίηίβ11ϊ§βη8.

Έν τέλει * Είοι-βηίΐβ άΐβ XIII 8βρίβΙ>ΓΪ3 &ηηο άοιηΐηί ΜΟΟΟΟΧΕ ( = 1440).

Έπονται άλλα τινά λατινικά αποσπάσματα, έν οίς καί Κικε'ρωνο® (ϋθ (ΙίνϊηΕίίοηβ) καίΌ ρατίου (Ι)θ Εΐ'ίβ ροβίϊοΕ). Ιφ (φ· 267 α). Θουκυδίδου Αποσπάσματα δυο.

Έκ τής Γ' καί Β' τών Ιστοριών.

15 (Φ· 269 β)· “Νοία §Θΐΐ6ΐ’& Ιικίοπιιη

ΕΐαοίοΐΌ 3οβΐοηίο.”

ι6 (φ. 269 β). Κικε'ρωνο® Ωβ άΐνϊηαίϊοηβ.

Βραχύ απόσπασμα.

Τά φ. 53 α— 54 α, 220/3—221/3, 226/3—228/3, 255 β, 270 οϋκ έγράφησαν έξ αρχής. Άλλ’ έπειτα έν μέν φ. 220 β ένε- γράφησαν “ ηοίΕηάΕ οχ ερίδίοΐϊδ ΟίοβΓοηίδ,” έν δέ φ. 226/3 — 227 α λατινιστί περί μέτρων τινά. ’Άρχ. νϊ^ϊηίϊ άοο §θηβΓΕ ιηβίι-οΐΌΐα &ροά ρβΐ’ϊίοβ 1αο]Π8 ροβίΐοβ Εΐ’ίϊβ νΪΓ08 ίΓΕάίΙα Ιβ^οηίο,ΐ'. ΤΑ. ρΙβΓΟΠίς/Ίβ ΓβρβΙ'ΐίΟΓ 400ά Βγΐΐαβα ΐη ίϊηβ πιβίι·ΐ δορβίΈΒοηιίΕί.

4204. 84. Χαρτ. 8. XV. {φ. 293).

1 (φ. I α). Πίνακε® γραμματικοί εκ των Μανουήλ τοΰ Μοσχοπουλου (άκεφ.).

2 (φ. 7 α)· “ Δρχη συν Θεω άγίω [τών ερωτημάτων τών] διορθωθέντων παρά τοΰ σοφωτάτου καί λογιωτάτου κΰρ

Μανουήλ τοΰ Μοσχοπο όλου.”

Έπεται (φ. 73 α) τό Σχεδο$ τοΰ αΰτοΰ.

3 ( Φ· 1 79 α)· “’ΑΡΧ>/ των Θεοτοκίων."

"Ώσπερ προεΐπε προ χρόνων. — 'Τ πέρ φύσιν τό θαΰμα. — Τήν σήν αγνήν σύλληψιν ούκ έχω φράσαι. — Έλπΐί μόνη πάναγνε.

4 (φ· 1 9 1 β)· Τνωμαι καί αποσπάσματα.

Αρχή σοφία φόβος Κυρίου. — Αημοσθ ένης ό έν ρητό- ρείμ. — Μίμησαι τόν μύρμηκα...

5 (φ. 209 α). “ Αρχή των μύθων."

Κ λέπται εις τινα έλθόντες οικίαν. — Κορώνη.... — Ό ’Ορφεύς βραδύ αποθνήσκει...

6 (φ. 254 α)· “’Έκθεσις κεφαλαίων παραινετικών πρό ς τόν βασιλέα Ιουστινιανόν, έκτεθεΐσα παρά ’Αγαπητοΰ

διακόνου.”

Μετά σχέδους.

7 (φ. 202 α). “Όμηρου Εατραχομνομαχία."

Μετά σχέδους. ΤΑ. έπτη ήγουν έπετάσθη’ έστι ρήμα πετάω πετώ τό πέτομαι ό'περ καί βαρύτονον θέμα πέτω.

8 (φ. 288 β). “ [Δ]εΐ σε γι νωσκειν ω παιΒίον οτι οκτώ είσι πάντα τά μέρη τοΰ λόγου."

ΤΑ. (κολ.) ΐΐρδθεσις, οΐον άνά, κατά, διά, μετά, παρά, άντί, έπί, περί, άμφί...

Τά φ. 289 — 293 άγραφα.

4205. 85 . Χαρτ. 8. XVIII. (φ. 188).

1 (φ. 2 α). “ Θε'σις γραμματικοί πληρέστατοι μεθόδιρ διαλεκτική ύπόστροθεΐσαι καί εις διάλεξιν προτεθεΐσαι

έκ τής τέχνης θεωρητικής τε καί πρακτικής Ίλαρίωνο® Κιγάλα Κυπρίου, Ιεροδιδασκάλου καί Ιεροκήρυκος."

2 (φ. 6ΐ β). “Περί μέτρων εποποιίας."

Α ρχ.Έποποιία έστι τέχνη έλευθέριος έπος ήτοι λόγον έμμετρον καί εύρυθμον κατάσκευάξουσα.

ΙΘ' ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΟΝΗΣ ΙΒΗΡΩΝ

13

Κεφ. ιη', ών το τελευταίου “ Περί διθυράμβων.” ΤΑ. τό Ιαμβικόν μέτρου έκλ ήθη οϋτω ε έπείπερ οί ύβρίξειν και λοιδορεΐν τινάε βουλόμενοι τούτψ έχρώντο τφ μέτρφ· ίαμβίξειν χάρ έλεχον τό ύβρίζειν.

3 ( φ. 8ΐ α). “ Άρχη συν Θεω των ερωτημάτων

των παρά τοΰ σοφωτάτου και λοχιωτάτου κυρίου Μανουήλ Μοσ-χοπούλου διωρθωθέντων."

Τά φ. 75 β — 80/3 άγραφα.

4206. 86. Χαρτ. 8. XVI. (φ. 172).

1 (φ. I α). “ Οΰρβανοΰ ^υνόψεως γραμματικής

βιβλία 8νο.”

’Άρχ. Τ ραμματικήε βιβλίου α'. Μέρη χραμματικήε τέσσαρα’ χράμμα συλλαβή λέξιε και λόχοε. ΤΑ. ύπέρ γενική όταν βοήθειαν ή αιτίαν σημαίνει· ύπέρ ημών ό Χριστόε άπέθανεν υπέρ ’όνο σκιάε' αιτιατική δτε τό πλέον ή έπέκεινα δηλοΐ’ υπέρ άνθρωπον φρονεί, υπέρ την Θράκην ή Μακεδονία. — φ. 29 α. “ Συνόφεωε χραμμα- τικήε [Οΰρβανοΰ] βιβλίου β'.” ’Άρχ. Περί σχηματισμού των χρόνων χαρακτηριστικά συζυγιών των βαρυτόνων. ΤΑ. καί διά τοΰ ύω υπερδισύλλαβα παράχωχα είε μι ποιοΰντα οΐον πηχνύω πήχνυμι ομνύω ’όμνυμι. ’Έτ ι καί τά είε υίω όπυίω, άχυίω.

Μεταξύ τοΰ α' καί β’ βιβλίου εν φ. 27 β — 28 β “Πώϊ αν ε’ίποιε ελληνιστί άττικώτερον καί μετ’ εύφραδίαε έχω κολάζω σε ” καί άλλα όμοια θέματα βραχέα.

2 (φ. 39 α)· ** Κωνσταντίνου Λασκάρεως

τοΰ Βιζαντίου Περί αντωνυμιών κατά πάσαν διάλεκτον καί ποιητικήν χρήσιν.”

"Αρχ. ’Β πειδή καί τό τάε άντωνυμίαε άκριβωε είδέναι πάνυ χρήσιμον τοΐε είεα χωχικοΐε τυχχάνει. ΤΑ. ”Ε ρρωσθε οί άναχι νώσκοντεε καί μέμνησθε έν Μεδιο- λάνιρ ’έτει χιλιοστφ τετρακοσιοστή έξηκοστφ έτουε .αφνα’ ’ Οκτωβρίου ιχ'.

3 (φ· 43 α)· “ Δημητρίου Χαλκοκανδΰλου ” Υραμ-

ματικη.

’Άρχ. Πόσα εΐδη ; δύο· π ρωτότυπον καί παράχωχον πρωτότυπον μέν οΐον δήμοε, παράχωχον δέ οΐον δημο- τικόε. ΤΑ. καί ταυτί μέν ώε έν βραχεί περί τήε των π ροθ έσεων συντάξεωε είρήσθω.

4 (φ. 163 ο)· “Τα ει 8η των παραγωγών ονομάτων

είσίν επτά, πατρωνυμικόν, κτητικόν, συγκριτικόν, ύπερθετικόν,

ύποκοριστόν, παρώνυμου καί ρηματικόν.”

ΤΑ. "Οτι οπερ χρώμεθα δέ ότι ταύτη καί έν ταΐε έρωτίσεσι μετά στιχμήε οΐον σύ ταΰτα λέχειε. Καί περί τούτων άλλιε.

5 (φ. ΐγο α). Φράσεις και λέξεις άρχαΐαι ερμηνευ¬ όμενοι.

’Άρχ. Κατάγομαι παρά τμ Π έτριρ· κατοικώ κοντά είε τον Πέτρον. ΤΑ. ό ΠαΟλο; έστίν άξιοε τήε έμήε δεξιάε’ ό ΠαΟλοϊ εΐναι άξιοε νά σκοτωθή άπό τό χαίρη μου. Αήμιοε ό ντζελάτ ηε.

’Έν φ. 1 α' Έκ των Ν εοφύτου ’Άρτηε.

Τά φ. 108 β — 109 β καί 172 άγραφα.

4207. 87. Χαρτ. 8. XVIII. (φ. 97).

I (φ. 3 «)■ “ Τοΰ σοφωτάτου και λογιωτάτον

έν τε γραμματική καί πάση φιλοσοφία άρίστου έν ιερο¬

διδασκάλου Γερασίμου τοΰ Βυζαντίου Περί τοΰ τεχνολογικού μέρουε τοΰ κατά γραμματικήν.”

’Άρχ. Ίστέον ότι ού μόνον δεΐ τούε τεχνολόχουε πυκνοΐε κανόσι καί παραδείχμασι τόν νοΰν των μαθη- τιώντων βαρύνειν. ΤΑ. οϋτω χάρ τοΰ Σωτήροε ημών τούε θιάσονταε ώνόμαζε ποιητικών καί ρητορικών καί φιλοσόφων μ εταλαχχάνειν λόχων.

2 (φ. 7 α)· “ Θεοδώρου [Γαζή] Γ ραμματικής είς-

αγωγής των εις τεσσαρα τό τέταρτον .”

Έν φ. 92 /3’ Γόγραπται δια χειρόε έλαχίστου Ίωάννοι» Κ αστ ροφιλάκου έτει σωτηρίφ μψναω έν μηνί Φευ- ρουαρίω κ ζ’’ ( = 1751).

4208. 88. Χαρτ. . 8. XV. ( Φ . 67).

Μανουήλ τοΰ Μοσχοιτοΰλου Ερωτήματα.

Κώδιξ άκέφαλοε καί κολοβόε. ’Άρχ. Κατά πόσουε τρό· πουε γίνεται ό σολοικισμόε ; Κατά "ένδεκα, κατά πλεονασμόν λέξεων...

4209. 89. Χαρτ. 8. XVI. (φ. 107).

[Κωνσταντίνου τοΰ Λασκάρεως] Τραμματική.

’Άρχ. (άκέφ.).,.δνομ α ρήμα μετοχή άρθρου αντωνυμία πρόθεσιε έπίρρημα σύνδεσμοε. Τούτων κλιτά μέν πέντε...

4210. 9°· Χ<ψτ· 8. XVI. (φ. 100).

I. [Κωνσταντίνου τοΰ Λασκάρεως] Τραμματική αν¬ επίγραφος.

’Άρχ. Τράμμα έστί μέροε έλάχιστον φωνήε Αδιαί¬ ρετον. ΤΑ. ( έν τοΐε περί άπροσώπων ρημάτων) ήκουσταί μοι ’έχνωσταί μοι καί ήκουσταί ύπ’ έκείνων καί ταΰτα μέν ικανά ώε έν έπιτομήε είδει, παρ’ άλλοιε δέ διεξο- δικώτατα εύρίσεται.

’Έστι δ’ όμοια τή ύπ’ άρ. 4209 (89).

2 (φ. 77 α). “ Μαξίμου μονάχον τοΰ Μάζαρι

Κανών περί πνευμάτων καί άντιστίχων κατά αλφάβητου. ’Ηχοί β' Έν βυθφ.”

’Άρχ. ’Άναφήε καί άκτιστοε θεόϊ καί άκατανόητοε στερητικόν άλφα έχει ψιλούμενον.

’Ίδ. καί 3225 (152), 5. 4215 (95), 3.

3 (φ. 79 α)· [Τοΰ αΰτοΰ] “"Ετερος περί άντιστίχων κατά αλφάβητου.”

’Άρχ.’Άεί τό έπίρημα δηλοΰν διά παντόε τό αύτό. — φ. 81 α. “ Ώδή η’.” Γόνο; θρήνοε γόνυ Γολιάά.

’Ίδ. καί 3225 (152), 6. 4215 (95) 4.

4 (φ. 82 α). “"Ετερος κανών τοΰ αΰτοΰ ομοιος κατά άλφάβητον.”

’Άρχ. ’Άεί ώεεί καί ποάνει την δίφθογγον εΐ κατα- σπάζεται. — φ. 83. “Ώδή ζ’.” Φήμη φημιρ καί ευφημία· φηχόε δένδρι τε τό φέρων τάε βαλάνουε.

5 (φ. 84 β)· “Τοΰ Ζηγανοΰ (γρ. Ζιγαβηνοΰ)

κΰρ Γεωργίου Περί των επτά φωνηέντων ποΰ τε δασύνονται καί ποΰ φιλοΰται.”

’λρχ.

Βούλομαι φίλε πρόε μικρόν ώδέ σοι σαφηνήσω. ΤΑ.

οίδημα δέ τό φύσημα καί οϊησιε ή δόξα,

δλυνθοε άχριόσυκον, ομνύω τό ώμοΰμαι.

14

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟΙ ΚΩΔΙΚΕΣ

Οι στίχοι γεγ ραμμένοι καταλογάδην.

’Ίδ. καί 3225 (152), 2. 4215 (95), 5.

6 ( φ . 92 α). “ Τά οκτώ μέρη τον λόγου.”

"Αρχ. Δει σε γινώσκειν ώ παιδίον δτι οκτώ είσι πάντα τά μέρη του λόγου. Τέλ. καί έγώ διδάσκω σΰ μανθάνει ς· ιδού γάρ τό ρίυ άναγινώσ κων καί τό μαν- θάνων μετο... Καί φαίνεται μεν οϋτω μόνον κολοβόν τό γραμ¬ ματικόν σύνταγμα, άλλ εϋρηται όμως ή συνέχεια αύτοΰ καί τό

τέλος έν φ. 94, α μετά τό ύπ άρ. 7 ποίημα. ’Ά ρχ _ χαί είσι

τό δέ έγώ καί σύ αντωνυμία. Τέλ. δρεξον χειρ αν δ δηλοΐ τό άπλωσαν καί λάβε.

7 ( φ ■ 94 α)· Άδηλου Ποίημα δώδεκα στίχων.

"Αρχ.

Ζωήν εί θέλομεν εΰρεΐν την θαυμαστήν έκείνην

ξηλώσωμεν τον κάματον των θαυμαστών πατέρων. ΤΑ.

λόγος καί 7 άρ ασύμφορος άπαν μολύνει σώμα.

8 (φ. 94 β)· Γρηγορίου τοΰ Θεολόγου Γυωμικά

δίστιχα.

"Αρχ. Αρχής καλής κάλλιστον είναι καί τέλος.

"Έπονται δίστιχα “ΕΪ5 τόν βίον” καί άλλα ών τελευταίου 1 Είϊ χρυσόν." Μετά δέ ταϋτα 'έτερα “Ει’ϊ τόν βίον ” καί δύο άλλα π οιημάτια.

9 (φ. 9^ β). “ Σχεδογραφίαι βασιλικοί."

"Αρχ. Έρευνα ώ παί έν τω γράφειν τά ρήματα καί τά έπιρρήματα τάς τε κλίσεις τών ονομάτων καί τά ς των αντωνυμιών γραφάς. Τέλ. Ε άφωνος καί εϋλαλος, άνεζίκακος καί τά λοιπά τών αρετών τό δέ οϋλόν φησι καί όλιγ ότριχον έπί τοΰ Χρίστου είκαιότερον.

Έν φ. 76 β' Ή βίβλος αυτή έμοΰ πέφυκεν Ν εοφύτου καί θύτου υπάρχοντάς μου έξ’Άρτης τοΰ’Έ,πάκτου.

4211. 91· Χαρτ. 8. XVII. XVIII. (0.56).

1 (φ. I α). Γυώμαι καί γραμματικοί σημειώσεις.

Όμοίως καί έν τοίς παραφύλλοις.

2 (φ. 2 α). “1698 Μαρτίου 20. Άναο^τασίου ιερο¬ μόναχον τοΰ Γορδίου Περί της κατά λόγον ποσό- τητος των συλλαβών εγχειρίδιου.”

"Αρχ. Τών συλλαβών αί μέν είσι μακραί, αί δέ βραχείαι.

3 (φ. 3^ β). “Στίχοι ευχαριστήριοι

πρός τόν σοφώτατόν μοι καθηγητήν κύριον ’ Αναστάσιον Πατά Βασιλότουλον τόν έζ Ίωαννίνων ο'ίτινες έπονήθησαν ήνίκα μοι τό παρόν εγχειρίδιου δέδωκεν αντιγραφής άξιώσαι."

Στίχοι δώδεκα. "Αρχ.

’ Αγλαό μορφον δεις σοφίης άτρεκέστατα ’έρνος.

4 (Φ· 37 α)· Σημειώματα ανάξια λόγου.

5 (φ. 38 α )· “ Γνωμικά δίστιχα Γρηγορίου τοΰ Θεο¬ λόγου.”

"Αρχ.

Άρχης καλής κάλλιστον είναι καί τέλος.

Τέλ.

ΠείΡειν γάρ οίδε κ'άν μη πέφυκε λέγειν.

Μετά διάστιχου έζηγήσεως εις την καθωμιλημένην.

6 (φ. 42 β)· “Τον αύτοΰ Γρηγορίου τοΰ Θεολόγου

Τνώμαι παραινετικοί μονόστιχοι κατ’ άλφάβητον."

"Αρχ. Αρχήν απάντων καί τέλος ποιου θεόν.

Τέλ. ’Ώ αγαπητέ ταΰτα ποιεί καί σώ'ζου.

Μετά διάστιχου έζηγήσεως εις τήν καθωμιλημένην.

7 (φ. 45 β)· “ΘεοκρίτουΕίς νεκρόν Αδωνιν ειδυλλίου.”

8 (φ. 47 α)· “ Χρνσά επη τοΰ Πυθαγόρου.”

9 (φ· 49 α)· “Φωκυλίδου Ποίημα νονθετικόν.”

Π ροτάσσονται “Στίχοι εις τόν Φ ωκυλίδην ’’ καί “Εί$ τόν αυτόν έτεροι.”

Έν τφ πρώτιρ παραφύλλφ τφ συνεσταχωμένφ τφ ζύλιρ τοΰ περικαλύμματος γέγραπται διά μονοκονδυλίας' Ν εοφύτου ίερομονάχου Χρίστο πούλου καί Ίβηρίτον.

4212. 92· Χαρτ. 8. XVI. (φ. 376).

ι (φ. I α). “ Οί χρόνοι τον φεγγαριού.”

Κατά μήνας από τοΰ μφ' μέχρι τοΰ μφζ' .

2 (φ. 2 α). “ΐΐίναξ της παρονσης βίβλου * είσίν δέ καί άλλα τινά ά οΰκ είσίν εις τόν πίνακα.”

3 (φ. 6 α). “ Συυοφις περί αντιστοίχων ' πρός ίδιώτας εις τό γράφειν.”

4 (φ. 27 α). “ Ευσεβίου τοΰ Παμφίλου

Εκλογή συντομωτέρα περί μέτρων καί σταθμών.”

5 (φ. 27 β). “ Όυόματα τώυ μεθηλικιωσεων τον άνθρωπον."

6 (φ. 27 β). “ Διαφοραί ηλικιών κατά πλάτος σύν¬ τομοι.”

7 (φ. 28 α). “ Τοΰ αγίου ’Εττι,φανίου

Περί μέτρων καί σταθμών.”

"Αρχ. Κύρος σίτου μόδια λ' δ κέκληται χώρ. Τέλ. Δεΐ γινώσκειν δτι ρ' δηνάρια ύπηρχεν ό άργυρος καί πέπρατο ό Κύριος λ' άτινα συνάγεται γ’ δυνάρια γινόμενα έν χρυσφ νομίσματα ρ .

8 (φ. 3° α). “’Εκ της αρχαιολογίας Ίωσίππου.” "Αρχ. "Οτι τοΐς παρ' Έβραίοις περιέχει δύο χόας

αττικούς, ό δέ χοΰς έχει ζέστας ζ’ . Τέλ. Τό μίλιον έχει στάδια ζ5~' ■ η λίτρα έχει ούγγίας ιβ'.

9 (φ. 3° α)· “Διά τί επί τον υττνον

μη ξυμβαλομένων τών βλεφάρων θανάσιμόν έστι" ε7τεΐ δηλοί άμετρον θερμασίας καί ζηρότητος καί άγριον πυρετόν."

Τέλ. διαφορεΐ συνεχώς τά φλεγ ματώδη περιττώ¬ ματα διλοΐ δέ τοΰτο πυπικνώς ίδ ροΰντας.

Ταΰτα έγράφησαν άλλη χειρί.

ΙΟ (φ. 31 α)· Περί μέτρων καί σταθμών, τά πλεΐστα έκ τών τοΰ Εττιφανίου.

"Αρχ. Χοΰς έστι ζεστών η, τό δέ καλού μενον άγιον ζεστών Γ' δ έστι δωδέκατον μετριτοΰ. Τ άλαντόν έστι τό ϋπερβάλλον παν σταθ μιζόμενον μέτρον κατά δέ τόν λιτ ρισμόν ρκε’ λιτρών υπάρχει ,ζ~' λεπτά τοΰ ταλάντου. Τέλ. φημί δέ ώς καί τφ σίκλιρ την τρίχα τοΰ Άβεσσαλώμ έστ άθ μι'ζον κατά τόν καιρόν ό'τ’ άν έκορεύετο όλκεΐς έχούσας ρκε' σίκλους 6 έστι τριά¬ κοντα μιας ούγκίας καί σίκλου ενός ώϊ δύο ημισυ λίτρων καί σίκλου ενός. — “Περί όβολοΰ.” “Αρχ. 'Ο οβολός καί αυτός έν αργυρίοις έτετύπωτο’ όγδοον δ’ ήν καί αυτός της ούγκίας ούκ έζ αργύρου πεπ οιη μένος, άλλ’ άπο σιδήρου. Τέλ. Κόλλα0όν έστιν παρά τοΐς Σύροις τό ήμισυ τοΰ ΰγροΰ σάτου 6 έστι ζεστών κε'.

ΙΘ' ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΟΝΗΣ ΙΒΗΡΩΝ

15

11 ( φ . 32 α). “ Ύη μεγάλη Πέμπτή άπόλϊσις.”

Άρχ. Ό δι’ ημάς καί τήν ήμετέραν σωτηρίαν έναν-

θρω πήσας.

Έπονται α'. “ Τω μεγάλω Σαββάτφ άπ όλυσις.” — β'. “Βίί τον Επιτάφιον. ”

12 ( φ . 3 2 β). “ Τ?? μεγάλη Πεμπτρ άντι τοΰ

Χερονβικοΰ λέγομεν τούτο Του δείπνου σου του μυ¬ στικοί.”

Έπεται “Τφ μεγάλφ Σαββάτφ αντί Χερουβικοΰ λέγεται Σιγησάτω πάσα σάρξ.”

13 ( φ. 33 α)· “Περί. της υψώσεως της Παναγίας όπως γέγονε και διατί.”

’Άρχ. Μετά την του Σωτήρος ημών Ίησοΰ Χρίστου φρικτήν άνάστασιν.

14 (φ· 34 α)· Έξηγησις λέξεων.

’Άρχ. Άστήρ καί άστρον διαφέρει· άστήρ γάρ ό κώνος... — Άνήρ ού πάσαι αϊ κινήσεις κατά φύσιν... — Αστραπή ρήξις πυράς.

15 (Φ· 35 α)· “ λεξικόν κατα άλφαβίτου.”

’Άρχ. Άάσαι κορέσαι καθυπνώσαι βλάψαι. Άασάμην έβλάβην. 'Άαπτος αβλαβής. ΤΑ .Ωχρός· χλορός. ’Ώφ ώπός. "Ώψε ύφθης. Ώών ώά, αυγά.

ιό (φ. 153 α)· “ Αε'£εις τον ρν’ Ψαλμών.”

’Άρχ. Άβάτω άπορεύτω’ ’ Άβυσσος ύδάτων πλήθος απέραντων. Τέλ. Ώσθής, ώθιξόμενος. Ώσμένω' ώθι- σμένιρ πεσόντι.

17 ( φ. 156/3). “ λέξεις τον ’Ωδών της 'Φαλτήρος.” ’Άρχ. Τριστάτας τρίτης μοίρας έχοντας. ΤΑ. Παρά- τεινον το έλεός σου μή έκκόφης με, άποστήσεις. ΐ8 (φ. 157 β)· “λέξεις τον Ίωβ.”

Α ρχ. Αίθριος έξω υπό τον αιθέρα ήτοι αέρα. ΤΑ. ’Ώρίων άστρον οΰτω καλού μενον.

ι9 (φ. 158 α). “ λέξεις των Παροιμιών.”

’Άρχ. Π αροιμίαι παραινέσεις παραμυθίαι, νουθ εσίαι ηθών έχουσαι καί παθών έπανόρθωσιν. ΤΑ. Χοιρο- γ ρύλλιον έχΐνον, θηρίον, άγκαθόχοιρον (ή τελευταία λέξις προςτέθειται χειρί νεωτέρφ) . “ίΐρισεν ’έκρινεν.

20 (φ. 159/3)· “Λε£εις του Παναρέτου.” (γρ. Παναρίου).

’Άρχ. Α ύτοσχεδίως έκ τοΰ παρατυχόντος αυτομάτως. X

Άμοιρος αμέτοχος άγεροφίας. ΤΑ. φλοιόν λέπος. Φάσματα φαντάσματα.

21 (φ. ι6ι β). “ λέξεις του Ευαγγελίου.”

Άρχ. Άποστάσιον β Ιϊόβΐΐο. Άσσαρίων αϊ ά&ΠΒ,ΐΌ. Άπήγξατο 8,ρΪ0Ο88&. ΤΑ. θεόν από τοΰ θέειν καί περι- τρέχειν καί μήδαμοΰ έστάναι άλλα τά πάντα πληρούν, ΐίροςτέθεινται καί άλλα τινά χειρί νεωτέρρ.

2 2 ( φ . 164 α). “λέξεις εβραϊκοί άρχόμεν αι άπδ τοΰ ’Αδάμ.”

"Α ρχ.Άδάμ γη σαρκουμένη ή μαρτυρία. ΤΑ. Χελέων πορευόμενος. Ψαλμός, υπέρ ένός κριτοΰ.

23 (φ· ΐ68 β). Ονόματα προφητών.”

Άρχ. Ώσηέ, σκιάξειν. Έμός, γένος. ΤΑ. "Ραφαήλ ϊασις ώς ίσχυροΰ ή σωτηρία ισχυρού ή πνεύμα θεοΰ. Ούριήλ πυρ θεοΰ.

24 (φ· 169 α). “ λέξεις των προφητών.”

’Άρχ. Άρπώμαι, αρπάξω. Άνδύχων άνάστασιν έ- ποίουν. ΤΑ. Φανλισμ.05, μυκτηρισμός. Φαυλίστρια καταγελώσα. "Επονται α' (φ. 170/3). “λέξεις Ίεξεκιήλ τοΰ προφήτου.” — β' (φ. 171 α). “Εκ τϋΰ Ίίσαίου καί Ιερεμίαν.” — γ' (φ. 171α). “’Εκ τοΰ Ζαχαρίου.” — δ' (φ. 171α). “Έκ τοΰ Δανιήλ.”

25 ( φ· 1 7 1 β). λέξεις εκ τοΰ Έκκλ^σιαστοΰ και των Βασιλειών.

26 (φ. 173 β)· “Άέξις τών ’Ωδών τοΰ 'Φαλτήρος.”

’Άρχ. Τριστάτας τρίτης μοίρας έχοντας. ’Έθ ραυσεν

συνέτριφεν. ΤΑ. παράτεινον τό έλεος σον μή έκκό- φης με, άποστήσεις.

’Ίδ. καί ανωτέρω ύπ’ άρ. 17.

27 ( φ· 174/3) “ Έτοιμολογίαι τών ονομάτων.”

Άρχ. Τί έστιν ειρήνη, κατά τό ήρεμεΐν τόν νοΰν,

ίοςπερ πάλιν ταραχή κατά τό ρφον χεΐσθαι, καί πλάνη, κατά τό πλαγίξει τόν νοΰν. Σωφροσύνη κατά τό σώα φρονεΐν άπό ρύπου. Άνάστασις, άνω στάσις ήτοι έγερσις. Φθορά έκ τοΰ φθείρεσθαι ράον, ήτοι σή· πεσθαι εύχερώς. ΤΑ. Παρά τί άνθ ρωπος, παρά τό άνω άθροΰν την ’όπα, ήγουν άνω βλέπειν ή τό όρθώς περιπατεΐν πάντων γάρ τών ξώων κάτω β λεπόντων, μόνος ό άνθρωπος άνω βλέπειν παρά τί κεφαλή, παρά τό κύειν αύτήν τά ωφελήματα, ήγουν έν αυτή έχειν τά ώφελοΰντ α τόν άνθρωπον αισθητήρια. Μ,ήνη ή σελήνη, άπό τοΰ μή μένειν έν ταΰτώ, άλλα ποτέ μέν μειοΰσθ αι, ποτέ δέ αύξάνεσθαι.

Έν αρχή καί τέλει τών σελίδων, έν αΐς αυται αί ’Έιτυμολογίαι, εΰρηνται καί μεταγενέστεροι προςθήκαι. Τον δό δλον προ· ϊ

τάσσονται τάδε. Έτομολογία έστί τό έξ αυτής τής τοΰ πράγματος ονομασίας εΰρίσκειν τήν ερμηνείαν καί τώ διά τί ούτως όνομάξεται.

2 8 (φ. 178 α). “ "Ονόματα τών ’ Αποστόλων ερμη¬ νευόμενα.”

’Άρχ. ΊΙέτρος έπιλύων ή έπιγνούς. Πανλοί θαυ¬ μαστός ή έκλεκτός σύμβολος. ΤΑ. 'Ώςάννά, σώσον δέ ώςαύτως.

29 (φ. 178/8). “λέξεις τών Πράξεων.”

’Άρχ. Ό πτανόμενος, δρώμενος, φαινόμενος. ΤΑ. ιερόν οίκον θεοΰ.

30 (φ. 179/3)· “ Τοΰ άγιου αποστόλου Παυλου.”

Άρχ. “Πρ05 Εβραίους.” Π ολυμερώς δια πλειύνων.

ΐίολυτρόπως, ποικίλως. ΤΑ. Άνατέταλκεν άνέτειλεν. ΙΙαραβολή τύπος όμοίωσις.

31 (φ· ΐδ2 β). “ ’Έικλογή λέξεων κατα διαφοράν.”

’Άρχ. Άμύμονα αγαθόν φέρτερον. ’Άσθεος άγαθόν.

Δεξιός αγαθός. ΤΑ. 'Ω; έπος εΐπεΐν’ ώ; λόγον είπεΐν. Ώτοκοπεΐ · ένοχλεΐ λάλων.

32 (φ. 185 α). “ λεξικόν κατα αλφαβήτου συν¬

οπτικόν.”

’Άρχ. Αγάπη άπαυστος πρόθεσις έπί τή τοΰ φίλου· μένου φιλία καί τό προτιμάν έαυτοΰ άεί άπόντα καί παρόντα τόν ήγαπημένον ή ή τών άνθ ρύπων προς άλλήλους συμψυχία. ΤΑ. Ώδεΐον τό σχολεΐον. Ώδοι- δόκουν έλήστευον. Ώδύσσα το ώργίσθη.

16

ΑΠΟΡΕΙΤΙΚΟΙ ΚΩΔΙΚΕΣ

33 (Φ· 194 α)· “Έτερον λεξικόν κατ’ άλφάβητον συνοπτικόν.”

’Άρχ. Αγαθό! φύσει μόνο! ό θεόί- γίνεται δε και ό &νθ ρωπο! έξ έπιμελεία! των τρόπων. Τέλ. Φεισών ερμηνεύεται πληθύί' έστιν δέ ποταμό! 0ν ’Έληνε! Γάγγην όνομάξουσιν έκ μέν του Παραδείσου προϊών, έπί δέ την Ινδικήν φερόμενο! έκδίδωσιν ε’ΐ! τό πέ- Χαγο!. Λέγεται δέ κυκλοΰν πάσαν γην Ενιλάτ οδ τό καΧόν χρυσίον καί ό άνθραξ καί ό Χίθο! ό πράσινο!.

34 (Φ- 210 α). “Τι ψυχή καί κατά τι εΐρηται ψυχή καί όσαχώς λέγεται -η ψυχή.”

"Αρχ. Καί εΐρηται μέν έν τη Γραφή τη παλαιό διττώί η ψυχή. Τέλ. Χόησον Άτι σάρκα την φθαρτήν είπεν ού γάρ εϊρηκεν ί>τι οΰκ έτι γινώσκομεν Χριστόν κατά σώμα, άλλα κατά σάρκα, τουτέστιν ούκ ’έτι έν ουσία, ρευστή.

35 ( φ· 210 β). Φωτίου Επιστολή.

“ Τιρ θεοφιΧεστάτιρ όσιωτάτψ συλλειτουργώ Λέοντι άρχι- επισκόπω Κα Χαβρία! Φώτιος αρχιεπίσκοπο! Κωνσταντίνου ττόλεως. ”

’Άρχ. Τά παρά τη! υμών θεοφιΧεία!.

Ε ϋρηται έκδεδομένη παρά ΒΑΛΕΤΤΑ ( Έπιστολαί Φωτίου σ. 572 κ. έ.) μετ' έΧαχίστων παραλλαγών .

36 (φ. 2 14»)· “Περί αίσθήσεως.”

"Αρχ. Αίσθήσεί! ε’ισ'ι παρ’ ήμΐν ε'.

"Ε πονται α' (φ. 214α). “Περί φθαρτού τί φθαρτόν καί κατά τί εΐρηται φθαρτόν καί όσαχώϊ ή φθορά." — β' (φ. 214/3). “ Περί λόγου" τί Χόγο! καί όσαχω! ό λ070ϊ καί κατά τί εΐρηται Χόγο!.” Τέλ. οίίτω! αδύνατον είναι ψυχήν μη ’έχουσαν τά τρία μέρη δι’ &ν συ νέστη κε ν . . .

Μένει κοΧοβόν, Χειπόντων φύΧΧων.

37 (Φ· 2ΐό α). “ Περί όμοιων καί διαφόρων λέξεων

Άμμωνίου.”

"Αρχ. Άβαξ καί άβάκιον διαφέρει · αβαξ μέν γάρ έφ’ οδ τά π ράγ ματα παρατιθέασιν άβάκιον δέ έφ’ οδ ψιφίξΌυσιν. Τέλ. ώτειλή καί ουλή διαφέρει · ώτειλή μέν γάρ έστιν τό πρόσφατον τραύμα παρά τό οϋτάσθαι, ούλή δέ η ϋγιασμένη σάρξ έκ τραύματο! παΧαιοΰ ώί "Ομηρο! θύλήν την ποτέ μιν συ! ήλασε λευκφ όδόντι. Τέλοϊ τον περί όμοιων καί διαφόρων λέξεων Άμμωνίου.

38 (φ. 206 α). “Ύάξις παλαιό, καί όνομασίαι των αρχόντων.”

’Άρχ. Κ αταΧοχίσαι τό ε’ΐ! Χόχου! καταμερίσαι τό πΧηθο! του στρατού. Τέλ. ΰπερκέρωσι! δέ όταν έκ του ετέρου μέρον! μόνον ύπερέχωμεν των πολεμίων...

39 {Φ· 273 α)· “Συναγωγή των προ ς διάφορον

σημασίαν λέξεων κατα στοιχείου.”

’Άρχ. " Αγων τοΰ Άγοντο! ό κινών. Ό Άγων τοΰ άγωνο!. "Αγριο! τοΰ άγριου. Αγρεΐο! τοΰ άγριου. Άριστων τοΰ Αρίστωνο!. Ο Άριστών τοΰ άριστώντο!. Τ έΧ.’Ώρα ώρα! ή, δασύνεται. "ίίρα ώρα! ή, ψιλοΰται.

'Τπό χειρο! νεωτέρα! εϋρηνται γεγραμμέναι μετά την γενικήν έκάστη! λέξεω! άΧΧαι λέξεί! έρμηνευτικαί των έν τη Συναγωγή άρχήθεν άναγεγραμμένων .

40 (φ. 283 β). “ Ε ρμηνία των μελών τον όλου

σώματος τον άνθρωπον.”

’Άρχ. Βρέγμα τό λεγόμενον απαλόν. Ίνίον δέ ό

όπισθόΧακο! κρόταφο! οι ον οί μήνιγγε!. Τέλ. Πρωκτοί ό κώλοϊ' τό αυτό καί σθέναρ.

41 (φ. 285 α). Ίωάννου τοΰ Δαμασκηνού Κανόνες.

α' (φ. 285α). “Τοΰ άγιου Ίωάννου τοΰ Δαμασκηνού Είί την εορτήν τη! κατά σάρκα γεννήσεω! τοΰ κυρίου ημών Ίησοΰ Χριστού Κανών δι’ ιάμβων στίχων .” — β' (φ. 294α). “"Ετεροί κανών ε’ΐ! την εορτήν των θεοφανιών ποίημα τοΰ αύτοΰ Ίωάννου τοΰ Δαμασκηνού.”

42 ( φ . 312 α). “ Ετερος κανών εις την εορτήν

τη! άγια! Πεντηκοστή! ποίημα Ίωάννου μοναχού τοΰ έπι- κεΧησμένου Άρκλά.”

’Άρχ. θειο γενέ! Χόγε πνεύμα παράκλητον πάλιν, άλλου έκ γενέτου κόλπων ήκα! έπιχθονίοι!.

Των ύπ άρ. 41 καί 42 Κανόνων γέγραπται τό κείμενον μετά καί διάστιχου έξηγήσεω! μεθ’ έκάστην ιρδήν.

43 (Φ· 3°9 α)· “ Κάτωνος 'Ρωριαίου Γνώριαι

δίστιχοι, α! έκ τη! τών Λατίνων γλώσση! μετήνεγκεν _

Μάξιμος ό Πλανοΰδης. ”

Τά προοίμιον μετά διάστιχου έξηγήσεω!.

44 (Φ· 333 α)· Ιουστινιανού καί Ιουστίνου.

Σημειώματα άνεπίγραφα.

45 (Φ· 333 α)· [Νικηφόρου τοΰ Ξανθοττούλου] “Εις τους ποιητάς.”

46 (Φ· 333 β)· “ Ίωσηττου.”

Βραχύ απόσπασμα περί τοΰ Ίησοΰ.

47 (Φ· 333 β)· Εραχέα περί θεών καί ηρωων.

"Α ρχ.'ϊστέον 6τι ό Ζεύϊ έφερε πλευστικήν, Π οσιδών κυβερνητικήν. Τέλ. Παλαμηδηϊ άριθμού! καί στάθμια καί την τών γ ραμμάτων σύνθ εσιν.

48 (φ. 334 α)· 11 Περί επωνυμίας πόλεων καί

τόπων.”

“Αρχ. Άμαί πόλΐί ή νΰν ΧρυσούποΧι!. Άπία ή νύν Κορώνη. Απολλωνία ή νΰν Ίερισσόϊ ήτΐ! καί ’ΟΧυνθο! έλέγετο. Τέλ. Φ ωτική ή νΰν Βελά. Έλάδα ή νΰν όνομαζομένη Πελοπόνησοϊ. Εύβοια ή Ε ϋριππο!.

49 (φ· 334 β)· “ Π£ρι τών προφητών.”

"Ε πονται α'. “Αί πληγαί τη! Αίγύπτου.” — β' . “Περί τον κατ εικόνα καί καθ’ ύμοίωσιν.” — γ' . “Τη! δέ ψυχή! άρεταί είσίν δ.”

50 (φ- 335 α)· Χρονολογικοί σημειώσεις περί Από- κρεων.

51 (φ. 335 α)· Χρονικαι σημειώσεις άπο Αδάμ μέχρι Χρίστου.

52 (φ. 335 β)· “ Πολλαί διαφοραί παγανικών καί ιδιοκτήτου πεκουλίου.”

"Επονται καί άλλα βραχέα νομικά σημειώματα, ών μεταξύ α'. “Τά επτά κλίματα τη! οικουμένη!." —β'. “Τών επτά σοφών τά άποφθέγματα."

53 (Φ· 34° α)· “Περί τών τής συγγένειας βαθμών

έκ τοΰ τρίτου βιβλίου τών Ινστιτούτων.”

54 (Φ· 34 1 β)· Περί άφθαρτου, φθαρτού καί σώ¬ ματος.

55 (Φ· 342 α)· “"Εκθεσις διδασκαλική νόμου.

έκ τόν'Α ρμενοττούλου.”

56 (φ. 342 β)· “ Τών βασιλικών άξιωμάτων .”

ΙΘ' ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΟΝΗΣ ΙΒΗΡΩΝ

17

57 (Φ· 344 α)· “ Ερμηνεία τών όφφικιων

τής αγίας καί μεγάλης εκκλησίας.”

58 ( φ . 347 α)· “ Τά£ις πρωτοκαθεδρίας των δσιω- τάτων πατριάρχων.”

59 (Φ· 348). Περί διαφόρων εκκλησιαστικών θε¬ μάτων αντιρρήσεις προς Ιουδαίους.

6θ (φ. 349 α)· “ Τοΰ λογιωτάτου [Μιχαήλ] Ψελλοΰ Περί λουετροΰ.”

"Α ρχ. Πολλών τό λουτρόν αίτιον δωρημάτων.

6ι (φ. 349 α}· “ Ερμηνεία περί των στοιχείων.”

’Άρχ. Ίστέον δτι διά της άποψύξεως καί ύποχω- ρίσεως της του αίματος θ ε ρμότητος ό χωρισμός της ψυχής γίνεται.

02 ( φ . 35° α). Γρηγορίου τοΰ Θεολόγου.

“Στίχοι... κατά άλφάβητον φυχοφελεΐς.”

63 ( φ. 35° α)· 1<Ε£ καλαι ημίραι εις φλεβοτομίαν των ιβ μηνών.”

64 (Φ· 35° β)· “ τνς ερμηνείας τοΰ μεγάλου Βασιλείου.”

65 (φ- 35 Ια)· “ Παρα/3ολαί.”

66 ( Φ· 353 β)· “ Περί φίλων.”

’Ά ρχ. Στέργω, ο’ικειοϋμαι, ύπεραγαπώ, έπιτηδείως έχω 7 τρός αυτόν.

“Ε πονται Τνώμαι “Περί ασφαλείας,” και “Περί τύχης.”

67 (φ· 354 β)· “Έκ των Τνωμών Γρηγορίου τοΰ Θεολόγου.”

Ά ρχ. Π ιστόν ικέτην καθ' εαυτόν έπαίνει.

ΤΑ. Κτήμα τίμιον άνηρ άγνεύων σώμα.

Κ ρεΐσσων δέ τυχών μιας άνηρ συζύγου · ό γάρ συμπλεκόμενος πολλαΐς άγέλαις σύμμορφος έγένετο ΰών άγριων.

68 (φ. 355 α)· α Συλογισρ,ός πάνν ωραίως

δτι διά τοΰ πάθους καί της άναστάσεως τοΰ Χρίστου ημών πάντες έλευθερόθημεν των τοΰ "Αϋου δεσμών.”

’Άρχ. Εί γάρ ή αμαρτία τοΰ θανάτου ισχύς, ό μη τταίσας πάντως θανάτου άνεύθυνος.

69 (Φ· 355 β)· “ Κείμενον τον Φαλμοΰ

από τοΰ Έπίστευσα διό ίλάλησα.”

70 (φ. 356 α). Άδηλου Φυσικά κεφάλαια.

α (φ. 356α). “Περί τοΰ πώς 'ίσταται ή γη μη κρατουμένη παρά τίνος.” ’Άρχ. Δεΐ γινώσκειν δτι ή γη μέσον τοΰ χάουϊ ένι μη έγγίζουσα ποΰ. — β' (φ. 356 α). “Περί τών ιβ' μεγάλων όρέων της γης.” — γ' (φ. 357 β). “Περί των ζ' κλιμάτων.” ’Άρχ. Δει γινώσκειν δτι εις επτά μοίρας έστίν η γη μεμερισμένη. — δ' (φ. 357 β). “Περί τών θερμών ύδάτων.” ’Άρχ. Πολλοί τών σοφών πολλά διε- σάφησαν καί ούχ εΰρον την άλήθ ειαν. — ε' (φ. 359 α). “Περί τών επτά θαλασσών.” ’Άρχ. Τ έσσαρες θ άλασσαι ε’ισί μεγάλαι της γήι. Είσί δδ αΰται. ΤΑ. καί ένοΰται διά τών Βυζαντίων στενών μετά της τρίτης θ αλάσσης. Αΰται ουν αί τέσσαρες θ άλασσαι είσί καί ούκ άλαι. — Γ (φ. 360 α). “Περί τοΰ Ώκεανοΰ ποταμού.” ’Άρχ. Κ ύκλωθεν της γης ’έστι ποταμός λεγόμενος Ωκεανός ' περικρατεΐ δό δλο τό πρόσωπον της γης τό κύκλωθεν αύτής. — ζ' (φ. 360 β). “Περί ούρανοΰ.” Ό

ουρανός δέ κατά μέν την φύσιν εις έστιν, κατά δε τάς υποστάσεις ήγου ν τάς ζώνας έννέα ουρανοί είσιν. ΤΑ. καί ούτως αϋξει καί έλαττοΰται ή σελήνη ώ; ’έφαμεν. — η (φ. 364 β). “Περί τοΰ πώς κρατείται ή σελήνη καί ού φωτίζεται.” ’Άρχ. ΤοΟ ήλιου έν τψ τετάρτω ούρανψ δντος, τής δέ σελήνης έν τψ κάτωθεν καί αυτής έξ έκείνου φωτιζομένης έν τψ τρίτψ ούρανψ, μέσον ήλιου καί σελήνης έστιν άστήρ μέγας. ΤΑ. έν άλλαις δέ ήμέραις αύτή ού συμβαίνει τοΰτο, εί μη οϋσης αυτής ιγ' εΐτε ιδ' ή ιε' ή ιζ"' .—θ' ( φ . 365 α). “Περί τοΰ πώς κρατείται ό ήλιος καί ού φωτίζεται.” ’Άρχ. 'Ο δέ ήλιος μέγας ήν ού δύναται ό άστήρ έκεΐνος ή κεφαλή καί ούρά μόνον κρατήσαι αύτόν. ΤΑ. άλλα διά την τότε γενομένην αμαρτίαν καί θαΰμα ήν έκεΐνο καί ούχί ύπό τών πλανητών ώς εΐπομεν. — ι ( φ . 365 α). “Περί τών τεσσάρων στοιχείων.” ’Άρχ. Δει γινώσκειν δτι τά τέσσαρα στοιχεία είσιν τα συνιστώντα τόν κό¬ σμον. ΤΑ. ψεύδονται οί ταΰτα λαλοΰντες ' ούτως δέ είσιν ώς εΐπομεν. — ια' (φ. 366)8). “Περί βροτής καί αστραπής.” ’Άρχ. Ύών νεφελών έπάνω πυκνουμένων καί ύπό ανέμων βιαζομένων καί φερομένων ένθεν κάκεΐθεν καί ώςπερ πυμ φιλιών γινομένων συναπτό- μεναι άλλήλαις αί νεφέλαι καί προςκρουόμεναι κτύπον έπιτελοΰσι. ΤΑ. έάν κατέλθη έξ ούρανοΰ πυρός κόμμα καί ένωθή μετά τής αστραπής ού παρευθύς λοιοΰται, άλλα κατέρχεται πρός την γήν καί καίει εί' τι άρα καί ευροι καί λέγεται κεραυνός · ούτως γίνεται ό κεραυνός άληθώς.

71 (φ. 3^7 α)· “ Ίιτιτοκράτους Επιστολή

πρός Πτολεμαίον δντα βασιλέα περί κατασκευής ανθρώπου.”

’Άρχ. Συνέστη κεν ό κόσμος έκ στοιχείων τεσσάρων, οΐον έκ πυρός, άέρος, ϋδατος, γής. ΤΑ. καί διά τών σειρωτήρων τών άποκειμένων εις την κύστιν, του- τέστιν εις την φούσκαν, καί εις έρχεται εις την κύστην τό ύδωρ.

72 (φ. 368 β). “ ΐίερί τών αισθήσεων.”

’Άρχ. Αισθητήρια δέ είσι τψ άνθρώπψ ε' δρασι άκοή δσφρησις γεύσης καί αφή. ΤΑ. ταΐε δέ γυναιξί προς- τίθεται καί δύο διά τοΰ γάλατος καί τών έμμήνων ' τό δέ γάλα έκ τοΰ αίματος γεννάται.

73 (Φ· 3^8 β). Βραχέα σημειώματα περί των ωρών τον έτους και περί ορνίθων.

74 (Φ- 3^9 α)· Περί των παρ’ "Ελλησι γραμμάτων.

'Άρχ. Οί Έλληνεί ούκ εΐχον γράμματα άλλα δια

Φοινίκων γ ράμματα έγραφο ν τούς αυτών έλληνικούς.

75 (Φ· 3^9 α)· Βραχέα χρονικά σημειώματα.

’Άρχ. Έπί τής βασιλείας Κωνσταντίνου καί Ειρήνης τής μητρός αύτοΰ εύρέθη έν Θράκη κατά τό μακρόν τείχος λάρνακι τις όρίττων λίθινη. ΤΑ. Έπί τής βασιλείας Κωνσταντίνου τοΰ Δούκα έγένετο σεισμός μέγας κατά την εικοστήν τρίτην τοΰ Σεπτεμβρίου μηνός ύφ’ οΰ πολλαί οίκεΐαι καί ναοί κατέπεσον δτε καί τό κατά την Κ ύζικον έλινικόν κατέπεσε τέ¬ μενος καί ό έ Νικαίςι μέγιστος ναός.

76 (φ. 37° α)· “'Έρμηνε Γα περί τών αγίων

καί οικουμενικών συνόδων πώς καί ποΰ γεγόνασιν καί έπί ποιων βασιλέων καί πόσων άγιων πατέρων.”

Κατά πεΰσιν καί άπόκρισιν.

Η. II.

3

18

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟΙ ΚΩΔΙΚΕΣ

77 (Φ· 373 α)· “Αποφθέγματα σοφών διαφόρων όφέλ ιμα.”

'Άρχ. Πάσα σοφία παρά Κυρίου καί μετ' αυτών έστιν εΐ 5 τού ς αιώνας. ΤΑ. (κολ.) ΠοΟ? μωροΰ ταχύς ΐίς οικίαν άφρων άπό θύρας παρακύψει είς οικίαν, ό δέ παιπεδευμένος έξω σοι...

Τά φ. 33 β και 161 α άγραφα. ΆλΧ έν τιρ φ. 33 β ε’νε- γράφησαν “+Αί ήμ έρε της σελήνής ή καλές διά τό φλεμοτό- μημα ” καί τινες άσημοι ειδήσεις, οΐαι καί άλλαχοΰ τών άγραφων μεινάντων μερών του κώδικος εΰρηνται εγκατεσπαρμένοι.

4213- 93· Χαρτ. 8. XVIII. (φ. 106).

1 (φ. 8 α). “ Ανθολογία διαφόρων λε$εον κατ'

άλφάβητον.”

Άρχ.Άρχή του Άλφα στοιχείου. Ίησοΰ μου προηγοΰ και φώτιζέ με. Άπατώ πλανώ παράγω υπάγω άπο- βουκολώ διαβουκολώ φενακίζω δελεάζω. ΤΑ. ώραΐος ευπρόσωπος, εύηδής ... καλός την μορφήν, άμαχος την θέαν, τό κάλλος άνήκητος έφέλκεται και τούς τών άλλων όφθ αλμούς, ούδέν ήττον εις κάλλος άνθεΐ.

2 (φ. 5οα)· Ανέκδοτον περί Διονυσίου τον τυράννου.

’Άρχ. Αιονύσιος ό τύραννος 3$ φασί κιθαροδοΰ τίνος

εύδοκιμοΰντος άκούων έπηγγείλατο δωρεάν αΰτφ τάλαντο ν.

3 (φ. 5° α)· Αλεξάνδρου Μαυροκορδάτου Επιστολή.

“Αλέξανδρος ό έξ άπορρήτων Χικολάιρ τίρ υίιρ άγαπητιρ αΰτοΰ.” ’Άρχ. ΤοΪ5 σο?5 έντετυχη κάτι λατινικούς γράμ- μασιν ήλατό μοι ή καρδία.

4 (φ. 5Ια)· “’Αποσημειιυσεις κανόνων κατ έρω- ταπόκρισιν.”

Τό νπ άρ. 4 γέγραπται άλλη χειρ'ι.

Πολλά φύλλα άγραφα ή κατά τό ήμισυ μόνον γεγ ραμμένα. Εν δε τοίς παραφύλλοις εύρηνται διάφοροι γραμματικαι παρα¬ τηρήσεις, ών μεταξύ καί τάδε- Οΐ πεσόντες έν τιρ τρωϊκιρ πολέμιρ άπό μέν "Ελλήνων 870000, έκ δέ Τρώων 670006.

4214· 94· Χαρτ. 8 μικρ. XVIII. (σ. 130).

“ Μιχαήλ ττρεσβυτΰρου καί συγγεΧου

τοΰ άποστολικοΰ θρόνου τών Ιεροσολύμων Μέθοδος περί τής του λόγου συντάξεως · σχεδιασθεΐσα έν Έδέση τής Μεσο- ποταμίας .”

’Άρχ. Επειδή περί λόγου είπεΐν π ροεθ έμεθα, δέον είδέναι πρώτον ποσαχώς ό λόγος εΐρηται' ’έστι γάρ ομώνυμος φωνή κατά πολλών σημαινομένων φερομένη. ΤΑ. Καί τουτί μέχρι τοΟδε έχεις β ραχύτατον και συντομώτατον περί τής συντάξεως δίδαγμα μηδέν έλλειπές έχον τής ήμετέρας προς σέ άγαπήσεως ση- μεΐον, αλλά καί λίαν ακραιφνές γνώρισμα τυγχάνον τής ημών προς σέ σχέσεως, ώ φίλον άριστον μειράκιον.

Έν αρχή φύλλα τινά άγραφα, έν οΐ 5 έμελλε γραφήναι τό λεΐπον Προοίμων πρός Αάζαρον. ’Ίδ. άρ. 4216 (96), 5.

4215· 95 · Χαρτ. 16. XVIII. (φ. 274).

I (φ. 6 α). Αλεξάνδρου Μαυροκορδάτου.

“ Τοΰ σοφωτάτου καί λογιωτάτου καί πασών τών επιστημών διδασκάλου ιατρού τε άρίστου κυρίου Αλεξάνδρου τοΰ δραγομάνου Περί γραμματικής συντάξεως κατά τά όκτώ μέρη τοΰ λόγου.”

“Κ εφ. α. Περί τών προτακτικών άρθρων.” Άρχ. Χρώ-

μεθα τοΐς π ροτακτι κοΐς άρθροις εις δήλωσιν ώρισμέ- νου τινός π ράγ ματος.

2 (φ. η ο α). “ Τ ραμματική συντεθεΐσα παρά τοΰ σοφωτάτου Θεοδώρου

τού έπίκλησιν έχοντος Πτωχοττροδρόμου.”

’Άρχ. Κ αθάπερ τό άνθ ρώπινον σώμα φιλολογωτάτη μοι βασιλίδων.

’Ίδ. καί 4203 (83), 6. 4216 (96), 3. 4267 (147), 11.

3 (φ· 173 α)· “ Κανών 7 τερ'ι αντιστοίχων Θεοδώρου τοΰ Πτωχοττροδρόμου κατά άλφάβητον.”

'Άρχ. Άναφής καί άκτιστος. ’Ίδ. καί 4210 (90), 2.

4 (φ. 1 7 5 β)· [Τοΰ αυτού] “'Έτερος κανών περί αντιστοίχων κατά άλφάβητον.”

’Άρχ. Άεί τό επίρρημα. ’Ίδ. καί 4210 (90), 3.

5 (φ. 179 α)· “ Κυροΰ Γεωργίου τοΰ Ζηγαβινού Περί τών έπ τά φωνηέντων καί περί αντιστοίχων.”

’Άρχ.

Βούλομαι φίλε πρός μικρόν ώδε σοι σα φηνίσαι. ΤΑ.

Τό δέ γε πάλιν κλητικόν τοΰτο άεί περισπά.

’Ίδ. καί 4210 (90), 5.

6 (φ. ι84/?). “Τοΰ αΰτοΰ διδασκάλου

Πρόί τόν έαυτοΰ μαθητήν πληροφορική διδασκαλία, άπο- σταλεΐσα εις μάθησιν τών αντιστοίχων.”

Άρχ.

Άπάρτι, φίλε, γράφω σοι λέξεις τών αντιστοίχων.

ΤΑ.

Σύ παντελώς μή άμελής όπως γνωρίσης ταΰτα καί λάβης γνώσιν άκραιφνή γράφειν έπισταμένως. ’Ίδ. καί 3225 (152), 3.

7 (φ. 194 β)· “ Επιστολή τοΰ αΰτοΰ διδασκάλου

Πρόϊ τόν έαυτοΰ μαθητήν τόν καθοδηγούμενου ταύτας τάς λέξεις.”

’Άρχ.

Φίλε άρκεΐ σοι ένταυθί τό ύφος τών γ ραφέντων.

ΤΑ.

Έω$ ταυθί σοι έληξα τόν στίχον μετρ ιάζων κτλ. ’Ίδ. καί 3225 (152), 4.

8 (φ. 197 α)· “Συναγωγή και εξήγησις ών εμνήσθη ιστοριών ό έν άγίοις Γρηγόριο; ό Θεολόγο; εις τό Πάλιν

Ίησοΰς ό έμός.”

9 (φ. 221 α). “ Περί του τί έστι γραμματική καί εις πόσα διαιρούνται τά είκοσιτέσσαρα γράμματα.”

’Άρχ. Τραμματική έστι τέχνη τοΰ όρθώς νοεΐν, λέγειν

καί γράφειν διδακτική.

ΙΟ (253 α)· “ Φρασάριον. ’ Αρχή τοΰ άλφα.”

’Άρχ. Αρχίζω αρχήν ποιούμαι τοΰδε τοΰ έργου, ένί- σταμαι. ΤΑ. Αίσθήσεως. Τήν α’ίσθησιν άποβάλλειν τών αμαρτημάτων. ,.λάβωμεν α’ίσθησιν τής άτιμίας.

4216. <)6. Χαρτ. 16. XVII. (φ. 297).

1 (φ. I α). “ ΕΙςαγωγή εις τήν γραμματικήν

έπιτόμώτερον έκδοθεΐσα καί σαφυ (κΐο) παρα τοΰ

σοφωτάτου καί λογιωτάτου κυροΰ Ματθαίου τοΰ Καμαριώτου περί τών στοιχείων τοΰ λόγου ήτοι τών γραμμάτων.”

2 (φ. 133 α)· “Διά του τιμιωτάτου και σοφωτάτου κυρ Δημητρίου τοΰ Σγουροττοΰλου. ’

ΙΘ' ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΟΝΗΣ ΙΒΗΡΩΝ

19

Άρχ. [Τ]£ έστιν έπίρρημα' μέρος λόγου άκλητον μετά, ρήματος λεγόμενον.

3 ( φ . 142 α), [Θεόδωρόν τοΰ Προδρόμου] Τραυ¬

ματική.

Ά ρχ. [Κ]α#άπερ τό άνθ ρώπινον σώμα.

ΤΑ. Ενταύθα τέρμα τοΰ σοφοΰ θεοδώρου σύνταγμα χειρδς τλήμονος (8Ϊΰ) φίλων άρίστ’ εϋρηκε τουτί τ’ ώ φίλε.

’Ίδ. καί 4203 (83), 6. 4215 (95), 2. 4267 (147), 11.

4 ( φ. 238 α). Γραμματικά ανεπίγραφα.

’Άρχ. (άκέφ.) — έν φίλοις' χαρακτήρι γάρ τοιαΰτα υπερθετικά ού μέντοι σεμνυνομένψ ΰπερέχουσι, τινά δέ καί ίσψ λόγιρ παραλαμβάνετε. ΤΑ. καί &μφω τρέχουσι καί χρώμεθα πολλάκις τ<ρ πληθυντική) άρι- θμή αντί δοτικής.

5 (φ· 246 α). “ Αρχή <τν ν Θεώ άγίω

Περί τής τοΰ λόγου συντάξεως διαπονηθεΐσα παρά Μηχαήλ πρεσβυτε'ρου καί συγγΑου του άποστολικοΰ θρόνου των Ιεροσολύμων σ χεδιασθεΐσα έν Έδέση πόλει τής Μεσοποταμίας αιτήσεις Ααζάρου διακόνου φιλοσόφου καί λογοθέτου.”

Προτάσσεται ” ΙΙροοίμιον.” Άρχ.'Π περί τής τοΰ λόγου διδασκαλία πολλή τε καί βαθεΐα καθ έ στη κε φίλο- μαθέστατε Αάξαρε.

’Ίδ. καί 4214 (94).

4217· 97· Χαρτ. 16. XVII. ( φ . 96).

“ Περί ορού και διαιρέσεων και ετυμολογίας

των οκτώ τοΰ λόγου μερών καί ετέρων τινών αναγκαίων έκλεγέντων έκ των παλαιών καί νέων γραμματικών παρά Μητροφάνους μοναχοί προς είδησιν σαφεστέραν τών έν- τυγχανόντων σπουδαίων.”

’Άρχ. “Περί γραμματικής.” Γραμματική έστι τέχνη διδάσκουσα ημάς τά νοούμενα γράφειν.

'Ο κώδιξ μένει κολοβός.

*42ΐ8. 98· Χαρτ. 16. XVII. (φ. 171).

Ίωαννικίου και Σωφρονίου τών Λυκουδίων.

α' {φ. 3 α). “ Εί$ δόξαν Κυρίου αμήν περί ποιητικής είτε μετρικής τέχνης συντεθείσης τε καί διαιρεθείσης εις δύο βιβλία παρά τών λογιωτάτων καί σοφωτάτων διδασκάλων καί θεολόγων τής ανατολικής τοΰ Χρίστου μεγάλης εκκλησίας κυρίου Ίωαν- νικίου καί Σωφρονίου αύταδέλφων τών Λυκουδίων άπδ τής περιφήμου νήσου Κεφαληνίας.” — β' ( φ . 72 α). “Εΐε δόξαν Κυρίου άμήν μχπζ’ Ιουνίου. Χάριν παράσχου Γριάς τοΐς έμοΐς πόνοις. Περί τής τών έπι στολών -χαρακτήρων μεθόδου κατ’ έρώτησιν καί άπύκρισιν, Συντεθείσης τε καί διαιρεθείσης εις τρία βιβλία παρά τών λογιωτάτων καί σοφωτάτων διδασκάλων καί θεολόγων τής ανατολικής τοΰ Χρίστου μεγάλης εκκλησίας κυρίου Ίωαννικίου καί Σωφρονίου αύταδέλφων τών Λυκου¬ δίων άπδ τής περιφήμου νήσου Κεφαληνίας.”

Κοσμείται υπό κομψών έπιτίτλων.

4219. 99- Χαρτ. 16. XVI. (φ. 106).

“ Αρχή συν Θεώ περί ερωτημάτων

ά καί διά τοΰ σοφωτάτου κυροΰ Μανουήλ τοΰ Μοσχοποΰλου έδιορθώθ η...”

Έν τοΐς πρώτοις καί τελευταίοις φύλλοις διάφορα ανάξια λόγου, έν οΐς καί Αεξιλόγιον έλληνορωμουνικόν καί Αέξεις νεοελληνικαί διά λατινικών χαρακτήρων γεγ ραμμέναι.

Έν φ. 101 β· Τό βιβ λαρίδιον τούτοι δπέρ έστι τεχνο¬ λογία ώφέλημος τής γ ραμματικής τοΰ Μοσχοττοΰλου δ καί έσυνεγ ράφθη ΰπ’ έμοΰ τοΰ έν πάσιν έλαχίστου Ίωάννου αναγνώστου έκ κώμης Ύριαντών τής Ρόδου έν αυτή τή κώμη καί έτελειώθη κατά τό χιλιοστόν πεν¬ τακοσιοστόν ενενηκοστόν 'έκτον έτος τό σωτήριον έν μηνί ’Αρτεμισίιρ ( = 1596) δύο πρός τοΐς είκοσι κατε- πειγομένης τής ημέρας _

4220. ΙΟΟ. Χαρτ. 16. XVI. (φ. 131).

1 ( φ . I α). Βα^ρ,ολόγιον συγγένειας κατά τους νομοκάνονας.

2 (φ. 9 “)· Τροπάρια και Εΰχαί.

3 (φ· 13 α)· Λογιστική.

α' (φ. 13α). “Κυρ Μανουήλ τοΰ μακαρίτου Παλαιολόγου. ’ Άρχ. Οί την λογιστικήν μ ετιέναι βουλόμενοι εΐδέτωσαν 6τι μικρά τε σχέδη μεγάλα μανθ άνειν χρεών έν έξει τε ’έχειν ώϊ οϊόν τε. — β' (φ. 13/3). “ Πολλαπλασιασμό* α¬

πλός.” — γ' (φ. 14/3). “ Σύναψις έμμερισμών απλώς.” — δ' (φ. 16 α). “ Μερισριόϊ απλός.” — ε' (φ. 16 β). “Κ ατά φαντασίαν πολλαπλασιασμός.” Τελ. (κολ.) έν φ. 33/3" τούτων δό πλει- όνων δντων τών γγ ΰπογ ράψωμεν καί αΰτοΐς έλάτ- τοσιν οϋσιν καί ποιήσωμεν ... Είί ταΰτα προςτέθεινται κατωτέρω καί άλλα νεώτερα, οΐον φ. 34 α’ “ Ίδοι) έτερον μοντιπηκάρ ήγουν πολυπλασιασ μός καί λέγεις αγοράζω ξά· χαριν...”, φ. 69 α’ “ καρδάρα ή τό μόδι ή τό κυλόν χρήξει άσπρα ιδ',” φ. 119 α· “Ή ρέουλα τόν τρίον θετέον λέγωμεν έάν τά ιζ~’ μάς έδωσαν α' τά ξ' τή μας θέλουν δώσει;” Μεταξύ δέ τούτων

4 (φ. 92 β)· Πίνακες βαθμολογίου συγγένειας.

5 ( φ . 102 α). Περί γάμου έκ τον νομοκάνονον.

4221. ιοί. Χαρτ. 16. XVIII. (φ. 143).

1 ( φ . I α). “ Έκ τών μαθημάτων ών μοι παρα-

δέδωκεν

ό καθηγητής Σταμάτιος Παπάς καί τουτί τό πόνημα τής Χρηστοήθειας κατά τό μψνα' έτος άπό τής έν ένσάρκου τοΰ Χρίστου οικονομίας.”

“Κ εφ. αον.” Ού μόνον εύσεβές κατά τόν θεολόγον έκ θεοΰ τε άρχεσθαι καί εις θεόν άναπαύεσθα ι, αλλά καί τψ λυσητελέστατον.

2 (φ. 52α). “Είδη επιστολών.”

3 (φ. 74 α)· “Τα έζω τών ειδών καί τα κατ’ είδος

θέματα ά μοι παραδέδωκεν 6 διδάσκαλός μοι Σταμάτιος

Παπάς.”

4· ( Φ · *3° α). “ 'Ο παρών ουτος Κανών

τής τοΰ Κυρίου ημών άναστάσεως ποίημα μέν έστιν Ίωάννου τοΰ Δαμασκηνοί έξήγησις δέ τοΰ διδασκάλου τε καί ίερο- κήρυκος τής μεγάλης πόλεως Αλεξάνδρειάς καί τής έν Άδρια- νουπύλει ελληνικής σχολής γυμνασιάρχου τοΰ καί ήμετέρου καθηγητοΰ Σταματίου τοΰ Παπά.”

Ή έξήγησις δι άστιχος.

5 (φ. 142/8). “ Μήνες Αθηναίων.”

4222. 102. Χαρτ. 4. ΧνΠΙ. (φ. 123).

I (φ. I α). Θεοφίλου τοΰ Κορυδαλέως ’Τητορική

τέχνη.

3 — 2

20

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟΙ ΚΩΔΙΚΕΣ

2 ( φ . 86 α). “ Διδασκαλία περί τον ακραιφνούς

τρόπου του δίδασκαν τό θειον και ιερόν Εΰαγγέλιον, έκ-

δοθεΐσα παρα Γ ερασίμου Βλάχου του Κ ρητός.”

Αιήρηται εις κεφάλαια η . Ίδ. και 4229 (109), 2.

3 ( φ. Ιθ8 α). “Ισαάκ μονάχον τον Αργυρού

Μέύοδοϊ κατασκευής άστρολαβικοΰ οργάνου.”

'Άρχ. 'Ε πει καθάπέρ τινας αρχετύπους πίνακας χρεών ήμΐν τα των διδασκάλων έργα καί τούς λόχους μι- μεΐσθαί τε καί ταΐς εΰ έχούσαις έκείνων άκολουθεΐν παραδόσεσιν. Τέλ. άξιούμεν δέ τούς έντυγχάνοντας υπέρ μεν των καλώς είρημένων την αιτίαν άναφέρειν θεφ, υπέρ δέ των μη καλώς τάς μέμψεις ήμΐν ή συγγνωμονεΐν είδότας ιί)5 άγαπητόν και τό έφ’ όσονοΰν των τοιούτων έπιτνχεΐν.

4 ( φ. 113/8)· “Ίωάννου γραμματικόν Αλε£α νδρέιος τού Φιλοττόνου Περί της τοΰ αστρολάβον χρήσεως.’

Άρχ. Τήν έν τφ άστρολάβιρ τής επιφάνειας τής σφαίρας έξάπλωσιν και τών έν αύτφ καταγεγ ραμμένων τάς αιτίας τήν τε χρείαν αύτοΰ εις πόσα τε καί ποια καθέστηκε χρήσιμος ώ? 'άν οΐός τε ώ σαφώς έκθεΐναι π ειράσομαι. Τέλ. είσόμεθα πάτερα νοτιωτέρα έστίν ή άπό τοΰ ισημερινού κατά πλάτος άπόστασις ή βορειοτέρα καί πόσαις τούτου μοίραις διέστηκεν έπί θ άτερα.

5 (φ· 1 2 1 β ). “ Ετέρα μέθοδος ανώνυμου περί τοΰ αστρολάβον.”

’Άρχ. Εί βούλει γινώσκειν τήν τού αστρολάβου μέθ¬ οδον μετέρχου ταύτην τύνδε τον τρόπον. Τέλ. μετά δέ τό εύρεΐν τό ύψωμα εύρήσεις καί τάς ιβ’ οίκοδεσπο¬ τείας καί έμβιβάσεις καί έν αύταΐς τούς πλανήτας εις τούς οικείους τόπους καθώς πρότερον έδ ιδ άξαμεν.

Έν τφ μεταξύ πολλά φύλλα άγραφα.

4223. 103- Χαρτ. 8 μέχ. XVIII. (φ. 96).

“ Περί ρητορικής τέχνης σνντομος

παρα Γερασίμου [Βλάχου] ιερομονάχου τοΰ Κ ρητός."

Αιήρηται εις βιβλία τρία. “Βιβλίον α’ κεφ. α'. Περί ετυμολογίας εύρέσεως ορισμού εργασίας καί τέλους τής ρητο¬ ρικής.” ’Άρχ. Τό τής ρητορικής όνομα π ροςή κουσαν τήν έτυ μολογίαν κέ κτηται. Τέλ. τής όλης συγγραφής· Έτι επιείκειαν καί συμπάθειαν έπικλητέον ών τά τε υποδείγματα ακραιφνή καθέστηκε παρά Αημοσθένει, Αισχίνη, Σωκράτει, Θουκυδίδη καί τοΐς όμοίοις. Τέλος τοΰ γ καί υστάτου τής ρητορικής.

4224. 104· Χαρτ. 4. XVIII. (φ. 94).

Άδηλου Ρητορική κατά πενσιν και α ποκρισιν.

Αιήρηται εις βιβλία τρία. ’Άρχ. Έρώτ. Τί έστί ρη¬ τορική ; Άπόκρ.’ΐητορική έστί τεχνική δύναμις λόγων πιθανών έν π ράγ μάτι πολιτικφ, τέλος 'έχουσα τό εΰ λέγειν. Τέλ. Καί περί μέν τής ρητορικής άπάσης τοσαΰτα έστίν έν επιτομή τών τήν εύφυ'ί αν κεκτη- μένων ύμΐν δέ έστί τήν όλιγοστήν ταύτην μάθησιν διά συνεχούς άσκήσεως αύξήσαι καί μεγίστην δεΐξαι τήν ρητορικήν τελειότητα.

4225. 105- Χαρτ. 8. XVIII. (φ. 277).

I (φ. 2 α). Αγαπητού διακόνου Κεφαλαία παραι¬ νετικό.

2 (φ. I 7 α). “Βιος τοΰ εν άγίοις πατρος ημών

Γρηγορίου τοΰ θεολόγου επισκόπου Να^ιαν^οΟ συγγραφείς

υπό Γρηγορίου ττρεσβυτέρου.”

3 (φ· 7 1 »)· Γρηγορίου τοΰ Θεολόγου Εις την

βραδύτητα.

4 (φ. 82 α). Εγκώρ,ια.

α' (φ. 82α). “ Έγκώμιον εις τά θεοφάνια.” ’Άρχ. Ό διά πλούτον φιλανθ ρωπίας άνεκδιήγητον ούκ άπαξιώσας δούλου μορφήν ένδύσασθαι. — β' (φ. 83 β). “ Έγκώμιον εις τήν Χριστού γέννησιν.” ’Άρχ. Τούτο έκεΐνο τό Ή δύναμις μου έν άσθενείμ τελειοΰται. — γ' ( φ . 84 φ). “Εγ¬ κώμια έτερα εις τήν Χριστού γέννησιν.” 'Άρχ. 'Ο δί οίκτον φιλανθ ρωπίας άνεκδιήγητον κενώσας κόλπον τον πα¬ τρικόν. — δ' (φ. 85 α). “Έγκώμιον εις τήν Χριστού γέννησιν." ’Άρχ. Ακένωτος ό ωκεανός τής προς ημάς σου αγάπης φιλάν θ ρωπ ε δέσποτα.

5 (</>· 87 α). “ Αουκιανοΰ Σαμοσατέως Περί ενυπνίου.”

6 (φ. 96 α). “Τοΰ αυτού Αουκιανοΰ Δίκη φωνηέντων.”

7 (φ. I Τ 2 α). Γρηγορίου τοΰ Θεολόγου Τετράστιχα ανεπίγραφα.

8 (φ. 128 α). Τροπάρια.

9 (φ. 152 α). “Κανών εις την Κυριακήν τοΰ ®ωμά

ποίημα Ίωάννου μοναχού ” [τοΰ Δαμασκηνού].

ΙΟ (φ. 258 α). Βασιλείου τοΰ μεγάλου

“ Αόγος εις Βαρλαάμ μάρτυρα.”

Απαντα πλήν τών ύπ’ άρ. 4 μετά διάστιχου έξηγήσεως.

4226. Ιθ6. Χαρτ. 8. XVIII.

“ Αενχειμονονσα ρητορική

εΐτουν Άφθονίου προγυμνάσματα έκ τής Λατίνων άνθολο- γηθέντα φωνής καί έν ελληνική διαλέκτιρ ύποστρωθέντα σπουδή καί πόνιρ Αναστασίου Παπαβασιλοττοΰλου τοΰ έξ Ίωαν- νίνων έν τή κωμοπόλει Τουρνάβιρ τής θετταλίας διατρίβοντος χάριν τών ϋπ’ αύτοΰ διδασκόμενων πρωτόπειρων μαθητών κατά τό μψβ’ έτος Άπριλλίου ιγ’ ■”

Προτάσσονται α’ (φ. Ια). “Ιακώβου ίεροδιακόνου τοΰ Κυπρίου Επιγράμματα εις τήν βίβλον.” — β’ (φ. 1 β). Άφι- έρωσις “Τ φ πανιερωτάτω καί λογιωτάτιρ μητροπολίτη τής άγιωτάτης μητροπόλεως Ααρίσσης.” — γ' (φ. 2, β). “ Προοίμιον έκ τούς άκροατάς τής βίβλου.”

4227. Ι07· Χαρτ. 8. XVIII.

1. “ Σΰνοφις της ρητορικής κατά πενσιν καί άπό- κρισιν.”

’Άρχ. Δ[ιδάσκαλθϊ]. Πόδεν ρητορική, ώ παΐ; Μ[α- θητής]. ΙΙαρά τοΰ ρέω ρήματος, έξ ου ρήσις, ρήτωρ καί ρητορική. Τέλ. καί έκ τής διαβολής τών άντιδίκων έν τφ κατά Μειδίου λόγιρ ό ρήτωρ προοιμιάζεται Τήν μέν ασέλγειαν ώ άνδρες δικασταί καί τήν ϋβριν.

2. “ Περί ρητορικής τέχνης σνντομος παράδωσις

παρά τού πανιερωτάτου καί σοφωτάτου μητροπολίτου Φιλα-

δελφίας κυρίου Γερασίμου Βλάχου τοΰ Κ ρητός.”

Μεταξύ τών ύπ’ άρ. 1 καί 2 φύλλα άγραφα.

4228. Ιθ8. Χαρτ. 8. XVIII.

“Σωφρονίου ιερομονάχον Αυκουδίου

τού Κεφαλυνέως φιλοσοφίας τε καί ίεράς θεολογίας διδα-

ΙΘ' ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΟΝΗΣ ΙΒΗΡΩΝ

21

σκάλου τδ νέον τε τή 5 Μοσκοβίας λύκειον έν δι δασκαλίφ λαμπρίνοντος Περί ρητορική ς δυνάμεως -ήτοι περί ρητορικής θείας τε και ανθρώπινης βιβλία τρία.”

’Άρχ. “ Προοίμιον.” Τνώμη (ίσως καταπολλά άδικος) έγεννήθη και έπαυξήνθη εις τον νοΰν κάποιων αν¬ θρώπων καί ύπερασπίσθη μέ μ εγάλον πείσμα άπδ άνθ ρώπους όχι ίδιώτας, άμή σοφούς, δτι ή ρητορική όλη να άναυροίη κάλλιαν άπδ ταΐς δύναμες τής φύσεως καί έπιτηδιδτητος τον νοδς παρά νά περιέχεται άπδ καμμίας λογίς ερμηνείαν τεχνικήν. ΤΑ. καί ούτωσϊ τέλος έν τούτω μου τφ ρητορικφ ’έργψ πρδς δόξαν τής άγιας Τριάδας καί τής μακαριωτάτης άειπαρθ ένου Μαρίας τής ήμετέρα ς πρεσβύτιδος. Τό δέ τέλος στέφει τδ παν έργον.

4229· Ι09· Χαρτ. 8. XVIII.

1. [Αναστασίου Πατταβασιλοττοΰλου]

“ "Ρητορική λευχείμων ήτοι τέχνη ρητορική."

Προτάσσεται α'. “Προοίμιον εις την ρητορικήν τέχνην.” ’Άρχ. Τήν έμφυτον έπιθυμίαν καί έφεσιν, άς περί τούς λόγους καί τα μαθήματα φύσει έχουσιν άνθρωποι. — β' . “Προοίμιον εις τάς στάσεις." ’Άρχ. Ίκανως περί των προγυμνασμάτων τοΰ ’ Αφθονίαν έξακριβώσαντες κατά τδ έγχωροΰν τοΐς εϊςαγωγικοΐς καί ώϊ ένι διά βραχέων έρμηνεύσαντες ταΰτα.

2. “ Διδασκαλία περί τον ακραιφνούς τροπον

τοΰ διδάσκειν τδ θειον καί ιερόν Έύαγγέλιον, έκδοθεΐσα παρά Γερασίμου Βλάχου τοΰ Κρητδς, ταπεινού των έπιστημών διδασκάλου κήρυκος του Έύαγγελίου καί καθηγουμένου τοΰ τής Παλαιοπύλεως σεβασμίου μοναστηριού."

’Ίδ. καί 4222 (102), 2.

[Γεωργίου τοΰ Σουγδουρή] “Εις αττασαν την λογικήν τοΰ Άριστοτέλου$ μ έθοδον Προ8ιοίκησις ήτοι εις αγωγή.”

’Άρχ. “ Τί έστι λογική καί περί των τριών τοΰ νοδς ενερ¬ γειών.” Ή περί τήν φιλοσοφίαν σπουδή ύμάς υπο¬ δέχεται νέοι φιλομαθέστατοι.

Ίδ. καί 4234 (114).

4230. ι ίο. Χαρτ. 16. XVIII.

Αναστασίου Πατταβασιλοττοΰλου “ Στοιχεία της ρη¬ τορικής.”

Προτάσσονται έν φ. 1 β. “ Στίχοι ηρωικοί εγκωμιαστικοί πρδς τδν έν τή Τ υρνάβου κωμοπόλει σοφολογιώτατον διδάσκαλον κύριον Αναστάσιον τδν έξ Ίωαννίνων ών ή άκροστιχίς Ν έοφυτος.” Είσί δ’ έν ό'λω 8.

’Άρχ.

Νεΰσον Αναστάσιε ζάθεε πρδς έμοΐο τ’ έπη λιτά.

Τέλ.

Στέψατε οΰν σοφόν ήδύν Αναστάσιον καμάτων πέρι.

4231. III. Χαρτ. 16. XVII.

“ ’Έπιτομη της ρητορικής δυνάμεως

έκδοθεΐσα παρά Γερασίμου Βλάχου τοΰ Κρητό$·”

Έν τέλει' Τέλος σύν θεφ τής ρητορικής δυνάμεως. 1658.

4232. II 2. Χαρτ. 16. XVIII.

Αναστασίου ΙΙαιταβασιλοττουλου “Σΰνοφις γενική της

λογικής έξεως.”

φ. 2 α. “ Άρθρον πρώτον. Περί φύσεως τής λογικής καί όπως τήν γέννεσιν εΐληφεν.” ’Άρχ. Ο ύκ εύφνώς έχοντος τοΰ άνθ ρωπίνου νοδς πρδς τδ όρθώς κρίνειν τήν τών π ραγ μάτων άλήθ ειαν. Τέλ. τής όλης συγγραφής ' Τά πλεΐστα ήρανισάμην παρά τίνος συγγ ραφέως ού πολύ κλέος έν σοφοί ς τών Λατίνων. "Οθεν λαβών τάς άφορμάς τυπικήν τινα γνώσιν τής λογικής έξεως τη ύμετέρα. άγχινοίμ συνελεξάμην ήν δέ διδώ θεός καί τά λοιπά τής λογικής έξεως διεξοδικώτερον τρανώ- σομεν, καίτοι πολλούς έχοντες τούς κατηγορήσοντας. Οίδαμεν γάρ ώτ μ ωμήσεταί τις μάλλον ή μιμήσεται.

Προτάσσεται έν άρχή “ Προοίμιον πρδς τδν αίτήσαντα." ’Άρχ. Πάσα φιλοσοφική άκρότης αίδεσιμώτατε τωόντι καί φιλικώς τή άρετή προςέχων κύριε Φιλάρετε.

Έν τέλει' Πεφιλοπόνηται ή παροΰσα ε’ιςαγωγική λογική έξις Άναστασίιρ τφ Παπαβασιλοπούλιρ τφ έξ Ίωαννίνων χαριξο μένιρ τφ αίτήσαντι κατά τό ρχί,ίΓ' έτος τδ σωτήριον κατά μήνα Χοέμβριον έν τοΐς Ίωαν- νίνοις. Υέγ ραπται δέ χειρί Ν εοφύτου ίερομονάχου Ίβηρίτου αψγ' Ιουλίου θ $ ημέρα £"®.

4233· ΙΙ3· Χαρτ. 16. XVIII.

“ Σχολαστικοί άπονη με ιωσ εις εις την κατα Πορφυριον ειςαγωγήν τής λογικής πραγματείας.”

’Άρχεται έν φ. 12 α. Προτάσσονται δέ α' ( φ . Ια). “ Πίναί; τών πέντε φωνών.” — β' (φ. 2 α). “ Πίναξ τών κατηγοριών.” — γ' (φ. 6α). “Έκ0εσ« συνοπτική τής όλης συλλογιστικής πρα¬ γματείας.” ’Άρχ. [*0]σα ένεκά του κινείται τοιαΰτα τά τε φύσει ή καί λόγιρ χρώμενα άγαθοΰ τίνος έφιέμενα πάντως.

4234- 1 14* Χαρτ. 8. XVIII. (φ. 264).

“ Ει$ άπασαν τήν λογικήν μέθοδον τοΰ Άριστοτέλουδ προδιοίκησις ήτοι είςαγωγή Γεωργίου Σουγδουρή τοΰ έξ Ίωαννίνων. Τί έστί λογική καί περί τών τριών τοΰ νοδς ένεργειών.”

’Άρχ. Ή περί τών φιλοσόφων σπουδή ύμάς υπο¬ δέχεται, νέοι φιλομαθέστατοι.

Ίδ. καί 4229 (109), 3.

4235· ΙΙ5· Χαρτ. 8. XVIII. (φ. 176).

“ Τοΰ σοφωτάτου Θεοφίλου Κορυδαλλε'ως Προλεγόμενα έν τφ περί ψυχής βιβλίω.”

Αιήρηται εις τρία βιβλία. “Αρχ. Τό φυσιολογικόν τής θεωρίας μέρος, μάλιστα συντείνει εις γνώσιν τής άνθ ρωπίνης φύσεως. Τέλ. καί ότι άναγ καίως τοΐς ζώοις ή αϊσθησις υπάρχει καί πρδ τών άλλων ή άφή α καί καθ’ ημάς αυτούς άναθεωρήσεται. Τέλοτ τοΰ γ βιβλίου τής περί ψυχής θεωρίας · τφ δέ θεω χάρις.

4236. I ιό. Χαρτ. 8. XVIII. (φ. 265).

“ Εΐξ το περί φυσικής άκροάσεως Άριστοτέλου$ γεγραμμένον κατά κεφάλαια καί νφη.”

4237· 1 1 7- Χαρτ. 8. XVIII. (0.105).

“Εις φιλοσοφίαν προδιοίκησις τοΰ σοφωτάτου [Θεοφίλου) Κορυδαλλε'ως Όποιον τδ τής φιλοσοφίας αξίωμα.” “Αρχ. Τών οσα θηράσιμα πέφυκε τοΐς άνθρώποις καλά έν τφ μετά σώματος βίψ φιλοσοφία έστί τδ θειύτατον. Τέλ. "Οθεν πάν τδ κινούμενον έν οσιρ κινείται έστίν

22

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟΙ ΚΩΔΙΚΕΣ

ςίεί κατά τι μέρος έν τψ έξ οδ ΰρω κατά τι δέ εν τιρ πρός δν όπερ ό φιλόσοφο ς έν τιρ έφεξής διδάσκει βιβλίιρ έδαφίιρ λ/3“ ένθα δείκννσι παν τδ κινούμενον συνεχές είναι και σώμα. Τελθ5 τοΰ ε' βιβλίου.

4238. ι ιδ. Χαρτ. 8. XVIII. (φ. 621).

X (φ. 8 α). “Εϊςαγωγη εις απασαν την λογικήν

πραγματείαν παρά Γεωργίου (γρ. Γερασίμου) Βλάχου ίερο- μονάχου τοΰ Κρητός έκδοθεΐσα

Π ροτάσσεται “ Τϊροοίμιον." "Α ρχ. Πολλοί μέν των περί την φιλοσοφίαν άσχολονμένων διαφόρους της λογικής πραγματείας παραδεδώκασιν ορισμούς.

2 ( φ . 102 α). “Εις απασαν την λογικήν πρα¬

γματείαν Άριστοτελους

Ι1αρα0ράσει$ καί ζητήματα παρά Γίωργίου (γρ. Γερασίμου) Βλάχου τοΰ Κρητός προτεθέντα."

Προτάσσεται “ Προοίμιον.” ’Άρχ. ΤΙυθαγύρας ί> Σάμιος ή τής φιλοσόφου έξεως μεγαλόδωρος χαρμονή καί των επιστήμων ή άληθής δήλωσις.

3 (φ. 107 α ). “ Ζητήματα προοιμιακά

εις την τοΰ φιλοσόφου [Άριστοτε'λους] λογικήν πρα¬ γματείαν."

’Άρχ. Ζήτημα πρώτον. Πότερον ό Αριστοτέλης έστίν εύρετής τής λογικής επιστήμης ή έτερός τις.

4 ( φ . βίδα). “Εις την τοΰ Πορφυρίου είςαγωγήν

ΐίαραφράσεις καί ζητήματα παρά Γεωργίου (γρ. Γερασίμου)

Βλάχου τοΰ Κρητός έκτεθέντα

Προτάσσεται “Προοίμιον.” ’Άρχ. Έίώθασι πρός των φιλοσόφων έννέα τινα επί παντός π ροςφέρεσθ αι βι¬ βλίου οϋτω πρός αυτών π ρολεγό μένα π ροςαγορευό μένα.

4239* X ϊ 9- Χαρτ. 8. XVII. (0.281).

Γεωργίου τοΰ Παχυμε'ρη Παράφρασες τής αριστοτελικής φιλοσοφίας.

“ Γεωργίου τοΰ σοφωτάτου διακόνου, πρωτεκδίκου καί δίκαιο- φύλακο 5 τοΰ Παχυμε'ρη βιβλίον β' ή φυσική άκρόασις." — “ Βιβλίον γ’ Περί ούρανοΰ." — Β ιβλίον δ' Περί γενέσεως καί φθοράς." — “ Βιβλίον ε' Τών μετεωρολογικών.” — “Β ιβλίον ζ~' Περί ζιρων μορίων." — “ Βιβλίον ζ' Περί ψυχής." — “ Βιβλίον η' Περί αίσθήσεως καί αισθητών." — “ Βιβλίον θ’ Περί ζιρων γενέσεως." — “ Βιβλίου ι' Τό μετά τα φυσικά." — “Β ιβλίον ια' . Τά Ήδικά ήτοι Ν ικομάχεια.”

ΪΙροηγοΰνται α' “ Προοίμιον τοΰ συγγραφέως καί Πίναξ τοΰ παρόντος βιβλίου." — β’. “Στίχοι ήρωϊκοί εις τήν παρούσαν βίβλον .” — γ'. “Τοΰ Φιλή Είϊ τόν ΤΙαχυμέρην."

’Άρχ. "Άλλον μέν άνδρα ζωγ ραφεΐν ίσως θέλων.

Τελ. εΐϊ φως μετελθών ευτυχώς έξ εσπέρας.

’Ίδ. Γαβειοιχιβ ΒίΜίοΗιβο» (άτ&βϋβ, Τόμ. ιπ. σ. 209 σημ. οο καί νπ. σ. 782. — ΒυΕΕΕΕ έν τω Αηηυ&ίΐ'θ άβ ΓΑδδοοΐμίΐοπ ρουΐ’ Γβποοιιΐ’&^βπιβηΐ: άβδ έίικίθδ Οτ6ος[ΐΐθ8 1873 σ. 158 κ. έ.

"Ιδ. καί 4311 (191).

4240. 120. Χαρτ. 8. XVIII. (0.178).

“ Ηβικοί λόγοι κό'

έκλεγέντες διά Συμεών τοΰ μαγίστρου καί λογοθέτου έκ

πασών τών πραγματειών τοΰ έν άγίοις πατρός ημών Βασιλείου άρχιεπισκόπου Καισαρείας τής Καππαδοκίας."

λόγοι δέκα, ών α' “Περί άρετής καί κακίας,” ι' “Περί νηστείας." Π εριέχεται δε τό κείμενον μετά διάστιχου έξηγήσεως.

Έν 0. 176 β· “Έλαβαν τέλος έδώ οί δέκα λόγοι τοΰ μεγάλου Βασιλείου καί έτελειώθη οΰτος ό παρών λόγος Άπρηλλίου κη’ μ ψ νγ“ ( = 1753).

4241. 121. Χαρτ. 8. XVIII. (0.269).

“ Τοΰ σοφωτάτου εξ απορρήτων

[Αλεξάνδρου Μαυροκορδάτου] Ερμηνεία εις τήν Περί γενέσεως καί φθοράς τοΰ * Αριστοτελους πραγματείαν."

Π ροτάσσεται “ΤΙροοίμιον." “ Άρχ. Περί τοιαύτην αρα καταγινόμεθα π ραγ ματείαν, ήτις καί μόνη τόν ήμέ- τερον νοΰν πολλής τής τών φυσικών π ραγ μάτων έμπίπλησιν γνώσεως.

Έν φ. 268 β' Τέλος έσχηκεν ή βίβλος αΰτη δι’ έμοΰ τοΰ έλα χίστου έν ίεροδιακόνοι ς Άνθιμου.

4242. 122. Χαρτ. 8. XVIII. (0.108).

“ Κανόνες περί τής κατά μέρος συντάξεως έκαστον

των τον λογον μερών.”

’Άρχ. Γραμματική τέχνη τοΰ όρθώς λέγειν καί γράφειν διδακτική.

4243· ι23· Χαρτ. 8. XVIII. (0. 133).

1 (φ. 5 α). Όμηρου Ίλιάδος Α, Β, Γ.

2 (φ. 94 α)· Γρηγορίου τοΰ Θεολόγου Περί των καθ’ εαυτόν επη.

Έν φ. 94 α άνωθεν τοΰ τίτλου εντός τοΰ διά μέλανος γεγραμ- μένου έπιτίτλου κοσμήματος · Έν Αημητζάνη παρά Άγαττίου τοΰ σοφωτάτου καί λογιωτάτου διδασκάλου τής αυτής σχολής (όνομα έσβεσμένον) Αημητζαναΐος μαθητής αύτοΰ.

Απάντων γέγραπται τό κείμενον μετά διάστιχου έξηγήσεως.

4244· 124- Χαρτ. 8. XVIII. (0.219).

1 (φ. 3 α)· <ι Κεφάλαια παραινετικά προς Ιουστι¬ νιανόν τον καίσαρα Άγαιτητοΰ διακόνου.”

2 (φ. 31 α)· “Όμηρου Βα τραχομνομαχία.”

Έν 0. 47 α' Έγράφη παρ' έμοΰ τοΰ άμαρτωλοΰ καί άχρείου δούλου τοΰ θεοΰ Κυρίλλου μονάχου· έπαρε- δόθη παρά τοΰ πανιερωτάτου άγιου Λυχνιδών κυρίου Γρηγορίου δςτις καί συγγοινοβιάτης καί διδάσκαλός μου χρη ματίσας.

3 (φ. 5° α )■ “ Ο κανών του Σταύρον.”

"Αρχ. Σταυρόν χαράξας Μωσής.

4 (φ. 6θα). Βασιλείου τοΰ μεγάλου “Λόγος περί τον Πρόςεχε σεαντω.”

5 (φ. 8ο α). Δουκιανοΰ Σαμοσατεως

α' (0. 80α). “Περί τοΰ ενυπνίου ήτοι βίος Αουκιανοΰ έν έτει αψπζ’’ Ιανουάριου ιδ V” ( = 1786). — β’ (φ. 102 α). “Δουκιανοΰ Σαμοσατεως Έν έτει μψπζ~’ Μαρτίου 27^ ( = 1786) ΤΙατρίδος έγκώμιον." — γ' (φ. 107α). “Τοΰ αύτοΰ Δουκιανοΰ Σαμοσατε'ως Περί τοΰ μή ραδίως πιστεύειν τη διαβολή εις έτος αψπίΓ Μαΐιρ ιδ'” ( = 1786).

Έν 0. 106 α- Ό παρόν λόγος έγράφη ΰπ’ έμοΰ τοΰ άμαρτωλοΰ καί άχρείου δούλου τοΰ θεοΰ Σάββα Αημη- τρίου άπό τής έπαρχίας Β ιζύης άπό χορίον Σαμοκόβι.

6 (φ. 131 α)· Βασιλείου τοΰ μεγάλου

α' (φ· 131 α). “ Πρός τούς νέους όπως Αν έκ τών ελληνικών ώφελοίντο λόγων παραίνεσις.” — β’ (φ. 174α). “Κατά μεθυ- όντων."

ΙΘ' ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΟΝΗΣ ΙΒΗΡΩΝ

7 ( φ . 192 α). “ Ίσοκράτους Λόγος

πρό ς Δημονικόν παραίνεσις ετει αφπθ’ ” ( = 1789).

8 (φ. 209 α)· Ίωάννου τοΰ Χρυσοστόμου “ Λόγος 615 Εύτρόπιον ευνούχον πατρίκιον καί ύπατον.”

Απάντων χέχραπται τό κείμενον μετά διάστιχου έξηχήσεως.

4245· 125. Χαρτ. 8. XIX. (0.244).

1 (φ. 4 α)· Ίσοκράτους

α' (0. 4 α). “Πρόδ Δημόνικον παραίνεσις.” — β' (φ. 46 α). “ Τοΰ αΰτοΰ Αόχος Πλαταίκόδ.”

Έν φ. 44α· 1806 Δεκεμβρίου 17 τοΰ άγιου προφήτου Δανιήλ... έτελειώσαμεν τούς λόχους τοΰ ’Ισοκράτου5 καί τό -γράφω διά ένθύμησιν. Π ανάχος Άχχελής έκ κώμης Λα -γκαδίου.

2 (φ. ιιοα). Ίωάννου τοΰ Χρυσοστόμου Εις Εΰτρό- πιον.

3 (φ· 14° α)· Γρηγορίου Νύσσης “ Εις Πουλχερίαν επιτάφιος.”

4 (Φ· *58 α). Γρηγορίου τοΰ Θεολόγου

α' (0. 158 α). Είδ τά θεοφάνεια. — β' (0. 180 α). ΕΪ5 τοΰδ λόγου5 καί τον έξισωτήν Ίουλιανόν. — γ’ (φ. 206 α). Είδ τοόδ Μακκαβαίους.

Απάντων χέχραπται το κείμενον μετά διάστιχου έξηχήσεως.

*424δ· 126. Χαρτ. 8. XV. (0.94).

1 (φ. I α). “Κόπρου νήσον θίσις εκ της Πτολεμαίου

Τεωχραφικής ΰφηχήσεως, δ δε διά μέσου αυτής παράλληλος λόχον έχει πρδς τδν Ισημερινόν δν τά ε' πρός τά

’Άρχ. Ή Κύπρος περιορίζεται πάντοθεν πελάχει. Τέλ. καί των Καρπασίων νήσων τό μέσον έπέχει μ. ϊ ξζ' & λε <5" δ1!5·

Έπονται α' (0. 2 α). “ Συρίας θέσις." ’Άρχ. Ή Συρία περιορίζεται άπό μέν άρκτων τή τε Κιλικίμ. Τέλ. Β αλαναΐαι ξη χης λδ ιφχ. — β' (φ. 2 α). “ Φοινίκης

θέσις.” ’Άρχ. Έλευθέρουπόλεως έκβολή ξη λδ' χ1** ιΓχ. Τέλ. Καί ό Άντιλίβανος τό δρος οΰ τά άκρα έπέχουσι μοι ξη' λχ γ1*9 καί ξθ^ λβ η".

2 (φ. 3 α)· Σημειώσεις θεολογικαί.

Ελληνιστί καί λατινιστί.

3 (φ. 8 α). “ Άποκάλνψι του άγιον αποστόλου καί εύαχχελιστοΰ Ίωάννου τοΰ θεολόγου.”

Έν 0. 10 β' Ετελειωθη ει βηβλος αυτή δια χήρος τοΰ » μ

δοΰλου τοΰ θεοΰ Διμητρίον Αναγνώστου Δεσι μηνή Μαϊοΰ £"' ιά' έτους τοΰ Χριστοΰ μυη' ημέρα Σαβατόν ( = 1408) είδ την Α μώχοστον εις την χάρα του ραιτζον Άνδελαζάνη κ^.

4 (φ· 1 1 α). “ Έρμινηα περί του ενρην την γιρισην τής ([ κατα το βιβ ιλιοπουλον των παιδων του σιρ Μπελιον

Ααμπαλεπ ριέρ.”

ον ΘεμέΚι

’Άρχ. Κράτισον ακριβώς τήν <{ επι χήρας σου καί όσοι μίνες διαβοΰν απε τον Ιανναριον μίνα μέχρι του μινός δν ζητής τήν γεναν της (I .

Έν 0. 11 β έν μέσψ άλλων σημειώσεων ελληνικών καί λατινικών σήμερον Δευτέρα ια' μην. τοΰ Σεπτεμβρίου έτους ,£--^ν£-'...(:=1474).

23

5 (φ. 15 α)· “ Βηος και πολητηα του (Ιου (= όσιου)

πατρος ημών Αλαιξηου του ανθρώπου του θεοΰ.”

6 (φ. 24 α). “ + Θερ,ελι α της κινησεως ^ εις τά έτη τά περσικά.”

"Έπονται διάφοροι άλλοι πίνακες Κανόνων τών μηνών τοΰ φ/, τής διορθώσεως , παραλλάξεως κλιμάτων τοΰ διά Μ ερόης, τοΰ διά Συήνης, τοΰ δι’ Αλεξάνδρειάς, τοΰ διά Ρόδου, τοΰ δι’ Έλληςπόντου, τοΰ διά μέσου Πόντου, τοΰ διά Β ορυσθένους κτλ. Κανόνια τοΰ πλάτους κτλ.

7 (φ. 77/®)· “ Απλανών αστέρων αι ποχαί” (= έπο- χαί). ΙΙίναξ.

8 (φ. 78 α). Άδηλου “ Πόλεις επίσημοι Ευρώπης.”

’Άρχ. θούλη νήσος	μήκ	πΑ
Ίουερνίας νήσου Έρετανίας	λ'	ξχ'ο'
'Ραΐβα	Φ'	νθ'^'δ^
Ίουερνίς	Φ’	νη'χ
Υαλίας βελτικής Όρχιακόν	κβ'ς"	νγ'γ'
Δουρροκότουρον Ναρβωνησίας	χ^ϊ'δ^	μη'ς"

Έν τφ μεταξύ έν φ. 78 β Οριζόντων καταχραφή” έν πίνακι κυκλικφ.

’Ίδ. καί κατωτέρω άρ. 10.

9 (φ. 8ο α). Αστρονομικά.

α' (0. 80α). “Περί τής φηφηφορίας τής σελήνης.” ’Άρχ. Καί τόν μέν ^ φηφοροΰμεν μετά ενός σελιδίου καθώς τό έδ είξαμεν τήν δέ ([ μετά τριών σελιδίων. Τέλ. τόν δμοιον καί άπαρράλακτον τρόπον ποιοΰμεν καί έπί τής Αφροδίτης όταν θέλομεν νά εϋρωμεν καί αυτής τό πλάτος. — β' (φ. 82α). “Περί άναβάσεως καί καταβάσεως τοΰ πλάτους τών πλανήτων .” ’Άρχ. Υράφομεν τό πλάτος οϊου θέλομεν πλανήτου καί πάλιν μετά δέκα ημέρας τό εΰρεθέν πλάτος. Τέλ. καί περί μέν τής κινήσεως τής εις τό έμπροσθεν ήν δνομάζομεν κατά μήκος καί τής εις τά πλάγια ήν δνομάζομεν κατά πλάτος άρκεΐ δσα εΐπαμεν. — χ' (0. 82 β). “Περί όπισθαποδισμοΰ καί στηριχμοΰ τών πλανητών.” ’Άρχ. Τούδ δέ όπισθαπο- δισμούς καί τούς στη ριχ μούς αυτών οΰτω θέλομεν εύρίσκειν. Τέλ. ώροσκοπεΐ ήχουν άναβαίνει εις τήν ανατολήν Αίχο κέρωτος πρώτη μοίρα. — δ' (0. 83 α). “ Περί τοΰ μεσουρανήματος.” ’Άρχ. Άπο τότε δέ εύρί- σκομεν καί τό μεσουρανούν ζφδιον εις τήν αύτήν ώραν ούτως. Τέλ. καί ούτως λοιπόν λέχομεν δτι εις τήν ζητουμένην ώραν τής ημέρας μεσουρανεί ζυχοΰ μοίρα κβ'. — ε' (φ. 83 β). “Περί ωροσκόπου εις έκαστον μεσημέριν.” ’Άρχ. Έπεί δέ ό ήλιος δταν έλθη εις τό μέσον τής ημέρας δοκεΐ δτι στηρίζει· πολύν χάρ χρόνον Ίσταται εις μίαν καί τήν αύτήν μοίραν. ΤΑ. κινούνται δέ οΰτοι πάντοτε ύπισθ άποδα ήχουν άπό Τ, εις τούς 3 <· καί τόν ~μν καί καθεξής κατά τά ηχού¬ μενα ζφδια. — 5~' (φ. 84α). “Περί τοΰ πλάτους τής ([ πώς εύρίσκεται.” ’Άρχ. Τό δέ τής ([ πλάτος οϋτως εύρίσκομεν τά ζφδια καί τάς μοίρας καί τά ~!)ί τά έχει ή κεφαλή. Τέλ. άλλα ένι εις τήν μέσην τοΰ κύκλου τών ζιρδίων καί ταΰτα μέν οϋτως. — ζ' (φ. 84 β). “Περί τής έκλείφεως τής (I πώς εύρίσκεται.” ’Άρχ. Τό λοιπόν δέ άς είπωμεν καί διά τάς έκλείφεις τοΰ ^ καί τής (ί . Τέλ. ήχουν τρίτον έχχύς μενομένης τής δλης έκλείφεως ώρας β' ή” τ’15” κα'ι ιε'. — η' (φ. 86 α). “Περί τών λεχομένων

24

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟΙ ΚΩΔΙΚΕΣ

δακτύλων εις τδν ^ και εις την (I .” Ά ρχ.Έπεί δέ όνομά- ζομεν δακτύλους εις τοΰ ^ καί της (X πρέπει ϊνα έξεύρωμεν καί τί ’ένι ό δάκτυλοί οδτος. ΤΑ. καί παρευθύς φαίνεται πάλιν ό κατ ολίγου άπδ τό μέρος έκεΐνο όπου έσ κοτίσθη κατ’ άρχάς. — θ' (φ. 86(3). “Περί της έκλείφεως τοΰ "Αρχ. Ή δέ έκλειψις τοΰ

^ · γίνεται ώς Αν καί π ροείπαμεν έν συνόδψ ήγουν εις την -γένναν της (I · αυτή -γάρ διαβαίνει υποκάτω τον καί σκεπάζει αυτόν. ΤΑ. έν λέοντος μοίραις κ' μα'· ώρα από Ανατολής ^ δ' η" δ,? καί ιε". Αακτύ- λους δέ ζ~’ λε' ήγουν τό ήμισυ αύτοΰ καί μικρόν τι πλέον. — -ι' (φ. 89 β). “ Περί της ψηφηφορίας πέντε πλανητών.” "Αρχ. Επειδή εϊπαμεν πάντα τα τοΰ $ καί της (I τά τε ίδια αυτών καί τά κοινά καιρός ένι ϊνα εϊπωμεν καί διά τούς άλλους πέντε πλανήτας. ΤΑ. τότε λέ-γομεν ότι στηρίζει ήγουν ϊσταται 'έως άρξηται πάλιν νά περιπατεΐ ή εμπρός ή δπίσω. — ια' (φ. 90α). “ Περί τοΰ πόσον κινούνται οί πλανήται εις δλον ήμερον ύκτιον.” ’Άρχ. Αρμόζει δό νά έξεύρωμεν καί εις πόσον ύπά-γει τό πλέον ή τό όλι-γώτε ρον ή κίνησις τοΰ καθ' ενός πλανήτου εις τό ήμερονύκτιον διά τό νά έξεύρωμεν όταν φηφοφοροΰ μεν αυτούς. — ιβ'. “ Περί τοΰ πώς νά ποιήσωμεν τάς ισημερινός ώρας εις οΐον θέλομεν κλίμα.” "Α ρχ. Έτεί δό τάς ισημερινός ώρας χρήζομεν εις ’όλον τόν χρόνον άνα-γ καίως διά τάς συνόδους καί τάς πανσε- λήνους. ΤΑ. τάς μοίρας καί τά λεπτά δσαι είναι άπό τής μιας ημέρας έως τής δεκάτης καί άπ’ αυτής πάλιν έως τής α’ίνδε κάτης καί καθεξής ομοίως. — ι-γ' ( φ . 91(3). “Περί τοΰ πώς ϊνα εύρίσκωμεν τόν ωροσκόπον.” “Αρχ. Έχει εϊπαμεν καί διά τάς ισημερινός ώρας πώς εύ ρίσ κονται άκολουθ εΐ νά εϊπωμεν καί περί τοΰ ωροσκόπου πώς έχομεν εύρίσκειν αυτόν. ΤΑ. (κολ.) λέ-γομεν ότι ένι ό ωροσκόπος τής ώρας έκείνης· καί τοΰτο μέν ποιοΰμεν εάν ένι ή με-γ άλη ...

ΙΟ ( φ . 92 α)· Άδηλου “ Έινρωπηζ πόλεις επίση-

„ »

μοι.

μηκ. 7τλ

“Αρχ. θήβαι Βιώτιαι νβ λζ' γ ιβ' ...

"Ιδ. καί ανωτέρω άρ. 7.

Έττουται α' (φ. 92 α). “ Πόλεΐϊ επίσημοι Αιβύης.” —

β' (φ. 92(3). “ Πόλεις επίσημοι Ασίας.”

II (φ. 94 β). “ Τοΰ σπαναία.”

“Αρχ.

I -γηε μου ποθηνοτατον πέδη μοΰ η-γαπημένον

οστουν εκ τον οστεο μού και σαρξ εκ τις σαρκός μου.

ΤΑ. (κολ.)

υα εχο κευτυς' και χορητύς και να σε πορεϊσαίψοΰν

να παρις οσ παντορφανος και ος αποξενομενος...

Οί στίχοι -γε-γραμμένοι καταλο-γάδην.

Έν φ. 3 α — 7 (3 καί τοϊς ά-γράφοις μείνασι φ. 20 β — 23 β ένε-γράφησαν διά μέλανος εικόνες οπλιτών σιδηροφράκτων καί κορυνηφόρων.

4247· 1 2 7* Χαρτ. 8. XVIII. (φ. 302).

ι ( φ . ι α). Όμήρου Ιλιάδοί Α, Β, Γ.

2 (φ. 8ΐ α). “Εξηγήσεις των του Συνεσίου επι¬ στολών.” Έίτιστολαί ρνζ' .

’Α μφοτέρων -γέ-γραπται τό κείμενον μετά διάστιχου έξη-γήσεως.

4248. 128. Χαρτ. 8. XV. (φ. 112).

’Ο-π-π-ιανοΰ Αλιευτικά.

λίεταξύ των στίχων δι’ ερυθρών -γραμμάτων ερμηνεία λέξεων τοΰ κειμένου, πυκνοτέρα μέν έν τψ πρώτιρ βιβλίιρ, άραιοτέρα δ’ έπειτα καί τέλος ολως έκλείπουσα.

φ. 1 α. Βιβλίον α' . — φ. 33 α. Βιβλίον β' . — φ. 60 α. Βιβλίον γ' — φ. 93/3. Βιβλίον δ'.

4249· ΐ29· Χαρτ. 8· XVIII. XIX. (φ. 243).

1 ( φ . 3 α)· “Ιγνατίου τοΰ ευλαβέστατου σκευοφύλακοί τής με-γάλης εκκλησίας Παραίνεσις τοΐς νέοις

κατά στοιχεϊον.”

Αρχ. Άκουσον & παϊ τής έμής συ μβουλίας.

2 (φ. 4 «)· Γρηγορίου τοΰ Θεολόγου

α (φ. 4 α). “ Τνώμαι μονόστιχοι παραινετικοί κατά στοι¬ χείου.” “Αρχ. Αρχήν απάντων καί * τέλος ποιου θεόν, —β' (φ· 5 α). “Έτόρα κατά στοιχείου τοΰ αΰτοΰ παραινετική προς Φ ιλόπονον.”

3 (φ. 6 α). “ Εΰχη κατανυκτικη

εις την ύπερα-γίαν Θεοτόκον κατά άλφάβητον .”

4 (φ. 7 α)· “ Εΰχη έ,τερα εις την υπεραξίαν Θεοτόκον καί αυτή κατά άλφάβητον δίστιχου.”

’Άρχ. Άναμέλπω τήν χάριν σου δέσποινα.

5 (φ. 1 1 α). Ποίημα ανεπίγραφου.

“ Αρχ.

Σά μου κυβέρνα τήν ζωήν τη κραταιρ. χειρί σου. ΤΑ.

ώ θελητά των οίκτιρμών πλήρου μου τάς αιτήσεις.

6 ( φ . ι 2 α). “ Γνώρ,αι μονόστιχοι κατά στοιχείου έκ διαφόρων ποιητών.”

’Άρχ. “Εΐϊ Αγαθούς άνδρας. Έξήγησις.” Ό άνθ ρωπος ό καλός ό άγαθός ό ένάρετος δέν μισεΐ δέν άπο- στ ρέφεται δέν β δ ελύττεται δέν συγχαίνετ αι.

7 ( φ . 6ο α). Χρονολογία επίσημων άνδρων έκ τής Γ ραφής καί τής ιστορίας κατ’ άλφάβητον.

’Άρχ. Αρχή τοΰ α. Αβραάμ ’έζησεν έτη ρο' έν τψ ρ' έγέννησε τόν Ισαάκ καί έν τψ ρλε' άνήνεγ κε τόν Ισαάκ 6ντα έτών λε'.

8 (φ. 74 α)· Αιβανίου Πρεσβευτικοί α καί β . Εξηγήσεις οί αι αί τοΰ άρ. 6.

9 ( φ ■ 122 α). “Γρηγορίου τοΰ Θεολόγου Γνωριικα δίστιχα.”

ΙΟ (φ. 138 α). “ Πίνα£ των ανωμάλων ρημάτων

κατά στοιχείου.”

I I (φ. 2θδ α). “Αίσωπου Μΰ#οι χαριεστατοι.”

Έυ τή καθωμιλημένη μετά τοΰ’Πθικοΰ έν τέλει έκάστου μύθον. 12 (φ. 2 14®)· Θεμκττίου Περί φιλίας.

Κείμενον μετά διάστιχου έξηγήσεως. ’Ευ τέλει · Ό παρών λόγος ήττον ό μισός γ ραμμένος άπό τόν Παναγήν, ό δό άλλος μισός έγράφθη τώρα άπό λόγου μου καί έστω πρός ένθύμισιν. 1819 Ιουλίου 4. Αναγνωρί¬ ζονται δ’ αί δύο χεΐρες εύχερώς.

4250. 130. Χαρτ. 8. XVIII. (φ. 333).

Νεωτερον φιλοσοφικού σύγγραμμα.

Περιέχει σημειώματα παντοΐα , Απορίας, συζητήσεις, “ επι¬ χειρήματα τών άντιδοξούντων καθ’ ημών,” διηρημένας κατά

ΙΘ' ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΟΝΗΣ 1ΒΗΡΩΝ

25

Κεφάλαια καί Ζητήματα. Εμπεριέχονται δέ σύν τοΐς άλλοι ς

α' (φ. 21α). “ Θεοφράσπου καί Εΰδήμου άπορίαι.” ’Άρχ. 'Ο Εϋδημος ήν ρήτωρ σοφώτατο ς πάνυ , οδέ θεόφραστος μαθητής ήν Άριστοτέλου ς. — β' ( φ . 30 α). “ Εί; τά υστέρα Αναλυτικά.”

4251. 13 1. Χαρτ. 8. XV. {φ. 171).

1 ( φ . I α). Άδηλου Ανεπίγραφου.

’Άρχ. (άκέφ.)..’.Άλλος μέν τις τελευτών υπέρ χρημάτων ή παίδων έπισκήπτεται καί περί του σώματος ή τής ταφής. Σωκράτης δέ κάθηται λέχων ώ? ού χρή κλαίειν καί στένειν ουδέ τδν παρόντα βίο ν ’έσεσθαι νομίξειν. ΤΑ. (κολ. ;). Φυχή μέν πάσα αθάνατος καί σου πείθομαι· ή δέ σή καί μάλλον έτέρας· εί δέ τις των σοφών δαι¬ μόνων έπ ιφοιτα ταΐς των φίλων φυχαΐς μή σιώπα καί δι’ ονείρων ήμΐν λάλει Σώκρατες ώς νυν οι θεοί.

2 (φ. 2 α). Συνεσίου Φαλάκρας εγκωμίου.

3 (φ· 8 α). “Έκ των Πολιτειών τον Πλάτωνος.”

Αρχ. Κατέβην χθές εις ΤΙειραιά μετά Τλαύκωνος.

ΤΑ. καί πότερον ό έχων αυτό οΰκ ευδαίμων έστίν ή ευδαίμων.

4 ( φ . 28 α). “ Κενοφώντος ρητορος Οικονομικός.”

5 (φ. 68α). “Έκ των Απομνημονευμάτων Ηενο- φώντος ρήτορας.”

α' (φ. 68 α). “Αρχ. Σωκράτης τά μέν αναγκαία συνε- βούλευε καί πράττε ιν ώς ένόμιζεν άριστ’ &ν π ραχθήναι· ΤΑ. ή καί άλλοι των αίσχίστων καί άπροτάτων. — β' (φ. 70 β). “Περί δημιουργίας άνθρώπου καί τής προνοίας αΰτοΰ.” “Αρχ. Γης μέν μικρόν μέρος έν τφ σώματι πολλής οϋσης έχεις. ΤΑ. διαπονησαμένφ την μακα-

αι

ριστοτάτην εύδεμονίαν κεκτήσθαι. — γ' ( φ . 75/3). “Περί τής εις ημάς προνοίας.” “Αρχ. Είπε μοι έφη, ω Πύθύδημε, ήδη ποτέ σοι ήλθεν ένθυμηθήναι. ΤΑ. μακαριώτατον κτίμα κεκτήσθαι" εύδαιμονών χάρ φθονηθήση. ”13. κατωτέρω άρ. 6. — δ' (φ. 89 α). “ Περί αδελφότητος.” “Αρχ. Χαιρεφώντα δέ ποτέ καί Χαιρεκράτην. ΤΑ. πολύ διεστώτε π ράττετον άμα καί έπ’ ώφελείμ άλλήλοι ς.

Μεταξύ δύ τούτων έν φ. 88 β. “Ησιόδου.” “Αρχ. Αέχει δέ που καί Ησίοδος· την μέν γ άρ κακύτητα. ΤΑ. πολοΰσιν ήμΐν πάντα τάχαθά θεοί Οενοφώντο; Άπομνημ. II. 1, 20).

Ή τάξις των φύλλων συγκεχυμένη.

6 (φ. 91 β). [Ηενοφώντος “Ιερών η τυραννικός.]

’Άρχ. (άκέφ.)... λυπεί δέ άπαλλασσομένους. ’Επεί δε

ταΰτα αύτοΰ ήκονσεν ό Σιμωνίδης εΐπεν (νι. 16 — νπ. 1). ΤΑ. ούτως, ώ Σιμωνίδη, εύ ’ίσθι καί νύκτα καί ημέραν διάχειν (νιι. 10).

Τη5 τάξεως των φύλλων συγκεχυμένης έν τοΐς ύπ’ άρ. 5 καί 6, 7δ. τδ τέλος του Ίέρωνος ύπ’ άρ. 5, γ'.

7 (φ. 9 2 α)· Πυθαγόρου Χρυσά έπη.

8 (φ. 93 β)· Επτά σοφών πατρίδες και απο¬ φθέγματα.

Στίχοι έν δλιρ οκτώ.

“Αρχ.

Επτά σοφών έρέω κατ’ έπος πόλιν, οϋνομα, φωνήν. ΤΑ.

’Εγγύην φεύγειν δέ Θαλής Μ ιλήσιος ηϋδα.

Η. II.

9 (φ. 94 α)· Θεόγνιδος Γνώρ,αι ανεπίγραφοι.

Άρχ.

Άλήλους δ’ άχαπώσιν έπ’ άλλήλοισι χελώντες ΤΑ.

άλλ’ αίεί φεύχειν ώςτε κακόν λιμένα.

ΙΟ ( φ . 94 α)· Ερμηνεία εις τά “Πυθαγόρου Χρυσά έπη ·. Ίεροκλε'ους τού σοφωτάτου.” Τό κείμενον, εις δ άναφέρεται ή ερμηνεία, προηχούμενον έκάστοτε διαστέλλεται αυτής δι’ είςαχωχικών έν τη ωρ. Ή δ’ ερμηνεία άρχ. Φιλο¬ σοφία έστί ζωής άνθ ρωπίνης κάθαρσις καί τελειότης, κάθαρσις μέν άπό τής υλικής άλοχίας καί τοΰ θνη- τοειδοΰς σώματος. ΤΑ. (κολ.) δθεν καί ένορκον αυτόν έπί τών οίίτω μεχάλων ποιείται, λεληθ ότως έπεμβάλων τό περί τά...

11 ( φ . 150 α). “Ε νχη εις την νπεραγίαν ημών δέσποινα Θεοτόκον.”

“Αρχ. Παντάνασσα, πα νύμνητε, παρθ ενο μήτορ κόρη. Στίχοι χεχραμμένοι καταλοχάδην.

12 (φ. ΙζΟ β). “Τοΰ εν άγίοις πατρός ημών αρχιεπισκόπου Εφέσου Μάρκου τοΰ Εύγενικοΰ Αόχος εις

τον βασιλέα Ίωάννην τον Παλαιολόχον άπορρήσαντα."

’Άρχ. Σύ μέν, ώ θειότατε βασιλεύ, ού διαλείπεις ημάς άεί καί διά πάντων εύερχετών. ΤΑ. ϊνα νΰν ΰποβα σιλεύων τω Χριστφ καί συμβασιλεύσης αύτφ κατά τον αιώνα τόν μέλλοντα τής λαμπράς όντως έκείνης καί άϊδίου δόξης μετά τών άγιων αύτοΰ άξιούμε νος.

13 (φ. ΐ68α). “Περί τοΰ πως πρεσβενειν καί πρεσβενεσθα ι δεΐ.”

’Άρχ. ΐΐρέσβεις ή παρ’ ημών ή πρός ημάς άπο- στέλλονται. ΤΑ. οίίτω; ή έτέρως τών πραχμάτων αύτφ έπισυμβα ινόντων.

14 ( φ· ΐ68 β). “ Έπιστ ολη τοΰ μεγάλου Βασιλείου προς Τρηγόριον τόν μέγαν.”

“Αρχ. Έεπεί δή μοι τήν σιωπήν έχ καλεΐς.

15 (φ· 169 β). “ Σοφοκλε'ους δόξα.”

Άρχ. Ει; ταΐς άληθ είαις, εις έστί θεός.

1 6 (φ. 109/3). “Όρφε'ως.”

α'. ΕΙ; έστ’ αύτοχ ενής.—β’ . Φθ έχξομαι οις θέμις.

17 (φ. 170/3). “Τοΰ άγιον τον Εφέσου [Μάρκου τοΰ Ευγενικού] τω Σχολαρίω επιστολή.”

’ Αρχ.' Οσης ημάς ένέπλησας ηδονής ήνίκα τής ορθής δόξης έχένου. ΤΑ. Δό; μοι χαρήναι έπί σοί· δός μοι τφ θεφ δόξαν άνενεχ κεΐν δς σε φυλάττοι παντός άνώτερον ανιαρού συναντήματος.

ΐ8 (φ. 1 7 1 β)· “Τοΰ Στιλβή Στίχοι μονωδικοί έπί τινι εύφυεΐ νέω τελευτήσαντι κατ’ έρώτησιν.”

Υέχραπται τό ποίημα κατά δύο σελίδας.

Άρχ. Έδυ* φαεινόν ’όμμα τών νέων, έδυς;

Έδυν καλυφθ εις τφ μεδίμνψ τοΰ τάφου.

ΤΑ. Τερπνώ; χάρ οίκήσομεν άμφω τόν τάφον ψυχάς άδελφόξοντες, ού χοός φύσ ιν.

4252. 132. Χαρτ. 8. XV. (φ. 127).

Σοφοκλε'ους Τραγωδίαν

α' (φ. δα). Αίας. — β' (φ. 65α). Ήλέκτρα. Προτάσσεται

4

26

ΑΓ10ΡΕ1Τ1ΚΟΙ ΚΩΔΙΚΕΣ

έν φ. 3α “ Γέυο? Σοφοκλέους τοΰ ποεητοΰ.” ” Αρχ . Σοφο κλής το μεν γένο ς ήν Αθηναίος, υιός δέ ΣοφίΧου. Αί άπό των εκδόσεων δεαφορα'ε έλάχεσταε.

“Ετεται δ’ έν φ. 5α “"Υπόθεσες τον πρώτου δράματος” (Α ϊαντος). "Αρχ. Τό δράμα της τρωικής έστε πραγματείας ώςπερ οί Άντίνορεδαε καί Αίχμ αλώτεδες. Άντεβαλλο- μένη ή υπόθεσες αϋτη προς τάς έκδόσεες έλαχίστας μέχρε τενός παρέχεε δεαφοράς· ποΧύ δέ μείξονές εεσεν αύταε έν τερ ενταύθα παρατεθεμένερ μέρεε' τό δέ πέρας θάψας αυτό Τ εΰκρος άποΧοφύρεταε. Π αρίστησε δ' ό λόγος της τραγερδίας ότε έξ οργής καί φελον εεκίας έμπίπτουσεν οί άνθρωποε έπε τα τοεαΰτα νοήματα ώςπερ ό Αίας προςδοκήσας έγ κρατής γενέσθαε των όπλων των Άχελλίων καί άποτυχών έμάνη κα'ε ε’ες συναίσθησεν έλθών έγνω εαυτόν άνελεεν αί δέ τοεαΰταε ούκ εεσίν επωφελείς ουδέ τοες δοκοΰσε νενεκηκέναε' ορα γάρ κα'ε παρ' Όμήρερ τα περί τής ήττης του Αεαντος πάνυ δεα βραχέος εερημένα κα'ε περεπαθώς

οεη δ’ Αεαντος ψυχή Ύελαμωνε άδαο

ον

οϋ σφεν άφεστήκεε κεχολωμένου ένεκα τευχέων. ΕΓτα αύτοΰ άκουε του κε κράτη κύτος·

ώς δη μή ώφελον νεκάν τοεερδ’ επ’ άέθλιρ.

Ούκ έλυσετέλησε ν &ρα αύτιρ ή νίκη, τοεούτου άνδρός δεα την ήτταν άποθανόντος.

Ή μεν σκηνή τοΰ δράματος ΰπόκεεταε περί ναυ- στάθμερ έν τη σκηνή τοΰ Αΐαντος' δαεμον’εως δέ είς- φέρεε π ρολογίξουσαν την Άθ ανάν · απίθανον γάρ Α’ϊαντα προϊόντα εεπεΐν περί των αύτερ πεπραγμένων ώςπερ έξελέγ χοντα εαυτόν ούδέ μην έτερός τες ήπε- στατο τα τοεαΰτα έν άπορρήτερ καί νυκτός τοΰ Α ϊαντος δ ράσαντος. θεοΰ λοεπόν ήν τα τοεαΰτα δεασαφεεν καί Αθήνας Όδυσσέως π ρος κηδομένης· διό φησε

κα'ε πάλαε φύλαξ έβην τή σή πρόθυμος εις οδόν κυνηγίμ.

Αεαφόρως ί στορή κασέ περί τοΰ θανάτου τοΰ Αεαντος. Οί μέν γάρ φασεν ότε υπό Πάριδο$ τρωθείς ήλθεν εις τάς ναΰς α'εμορρόων οί δέ ότε χρησμός έδόθη Τ ρωσί πηλόν κατ’ αύτοΰ βαλεεν σεδήρερ γάρ ούκ ήν τρωτός καί ούτως τελευτή, οί δέ ότε αύτόχεερ αύτοΰ γέγονεν άνα ερέτης· &ν έστε καί Σοφοκλής. Περί δέ τής πλευράς οτε μόνην αύτήν τρωτήν εΐχεν ιστορεί καί Π ίνδαρος, ότε τό μέν σώμα όπερ έκάλυψεν ή λεοντή άτρωτον ήν, τό δέ μή καλυφθέν άτρωτον ού δεέμεενεν.

Έν δέ φ. 6/3 μετά “ Τά τοΰ δράματος πρόσωπα” άρχεταε ό Αίας μετά δεαστίχου έξηγήσεως εις τήν καθαρεύουσαν γεγραμ- μένης δεα κερράς βαφής. Παρέχει δέ τό κείμενον έν τοες παρ’ έμοΰ άντεβληθεΐσεν εκατόν πρώτοες στίχοες έλαχίστας καί άσημάντους άπό των έκδόσεων δεαφοράς, τάςδε’ στ. 64 : ευκαερων. — στ. 70 : π ροσωψεν. — στ. 83 : μή παρόντα εδης. Έν δέ τοες τελευταίοες στίχοες εύρον τάςδε τάς δεαφοράς · στ. 1332: άκουε νΰν. — στ. 1338: έμπης. — -στ. 1345: έσθόν. στ. 1372: κακεΐ κανθάδ’ ών. — στ. 1380: άνδράσε πονεεν βροτοϊς. — στ. 1402: έκτετάταε.

Έν φ. 65 α' “ Υπόθεσες ’Έλέκτρας.” ’Άρχ. 'Τ πόκεεταε ώδε τροφεύς πρεσβύτης. Τέλ. προλογίζεε δέ ό παεδα- γωγός Ό ρέστου. Αί άπό των έκδόσεων δεαφοραί ούδενός λόγον. Μετά δέ ταΰτα’ Η έκθεσες τοΰ δράματος έκ συστηματεκώ ν έστε περεόδων οί δέ στίχο ε οεάμβεκοί τρίμετροε άκατάληκτοε ών τελευταίος

Νίκην τ’ έφ ήμεν καί κράτος των δρωμένων κατά είςβολήν δέ μετά τον οζ~' στίχον έφθημημερες άντεσπαστεκόν έπε τέλεε κορωνίς έξεύντων των ύπο- κρετών. ΙΙρβΧ. τα δεάφορα τούτων έν τή έκδύσεε ίΐρικί ΤϋΒΝΕΒνΜ. Ρβ,ΓΪδΐίδ ΜϋΙ,ΙΙΙ. σ. 58.

Έν δέ φ. 65 α άρχεταε ή “ Σοφοκ\ε'ου5 Ήλεκτρα” μετά δεαστίχου έξηγήσεως κερράς. Σημείου τάςδε τάς άπό των έκδόσεων παρατηρηθείσας παρ’ έμοΰ δεαφοράς έν στ. 1 — 100, 435 — 515 καί 1375 — 1510. Έν στ. 9: μήκύνας. — στ. 10: π ολύφθορον δέ. — στ. 35: τοεαΰτ’. — στ. 43: ήθρεσμένον. — στ. 49: πυθεκοΐς. — στ. 51: ήφίετο. — στ. 73 : μέν ταΰτα. — στ. 76: έργάτης. — στ. 435: πνοαΐσε. — στ. 446: μοι. — στ. 460: δυσπρόσω π’. — στ. 471: πείραν. — στ. 499: καί τ οες συνδρώσεν. — στ. 505: πουλύπονος. — στ. 512: έκρε- φείς. — στ. 1375: προ πύλαεα νέμουσε. — στ. 1395: χεροΐν. — στ. 1396 : Έρρ.^5 έπάγεε. — στ. 1397 : αύτό τό τέρμα. — στ. 1399: τοΰργον.,.σίγα. — στ. 1410: τίς.,.ώ τέκνον ώ τέκνον. — στ. 1411: οεκτεεραε. — στ. 1414: φθίνεε. — στ. 1419: τελοΰσεν. — στ. 1424: κυρεΐ. — στ. 1430. ΤάΉ παεδες ...έφ’ ήμεν προςγράφονταε έν τμ κώδεκε εις τον Όρέστην, προ δέ των επομένων Ο ύτος.,.γεγηθώς τό μέν πρώτον έγράφη ^ εετα δέ Ηλ. — στ. 1433: βάτε. — στ. 1435: έπεε γε νΰν. — στ. 1439: ήπίως. — στ. 1453: άλλ’ άπέδεεξαν. — στ. 1487: κτεΐναε.

Έν φ. 65α' ’ϊησοΰ Χρεστέ βοήθεε τερ σερ δούλε ρ’ϊωάννην Ασάνην τον δεςύπατος. * Αγνωστον δ’ εί τοΰτό έστε τό τοΰ βεβλεογράφου ή τό τοΰ κτήτορος τοΰ κώδεκος όνομα. Έν δέ φ. 127 β έξ στίχοε'

"Αρχ. 'Ώςπερ ξένοε χαίρουσεν ίδεεν πατρίδα

Τέλ. καί οε γράφοντες ίδεεν βεβλίου τέλος.

4253* Ι33· Χαρτ. 8. XV. (0.48).

“ Ζηνοβίου Επετομτ] τιΰν Ταρραίου και Διδύμου παροεμεών σνντεθεΐσαε κατα στοεχεεον.”

"Αρχ. Άβυδηνόν έττιφόρημα. Έπί των άηδών τάττεταε ή παροεμία' μέμνηταε δέ αύτής Εδδοξο$ έν Τποβολε- μαίερ. Φασί δέ ότε τοες Άβυδηνοες έθος ήν μετά τό δεΐπνον καί τάς σπονδάς π ροςάγεεν τούς παεδας μετά των τετθών τοΐς εύωχουμένοε ς· κεκραγ ύτων δέ των παίδων καί θορύβου γενομένου διά τάς τίτθας, άηδίαν εΐνε πολλήν τοες δαετυμόσεν. Εερηταε δέ ή παροεμία καί άπό τοΰ ύπ’ αύτών συκοφαντεεσθαε τούς ξένους · ένθεν Άρεστοφάνης τόν συκοφάντην Άβυδηνοκώμην εΐπεν.

Α I παροεμίαε δεαστέλλονταε άπό τής έξηγήσεως αύτών γε- γραμμέναε ό'λαι ή κατά μέρος ή μόνον έν τερ άρχεκιρ γράμματε διά κερροΰ χρώματος.

Του κώδικα άντέβαλον προς τήν ύπό ΙιΕϋΤ80Η έκδοσεν των ΡαίΌβιηίοβΓίΐρΙιί Πι-αβοϊ.

4254· Γ34· Χαρτ. 8. XVII. (0.167).

1 ( φ . I α). Κάτωυο9 Γνώριαι κατά τήν μετάφραετεν Μαξίμου του Πλανούδη.

Μετά δεαστίχου έρμηνείας έρυθροες γράμμασε γεγραμ, αένης.

2 ( φ . ΙΟ α). “ Νοΐς τενων κεφαλαίων εκ τοΰ Κά-

η

τωνο$.

^ ( φ . 13 οε). Γρηγορίου τοΰ Θεολόγου Ανεττε-

ΙΘ' ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΟΝΗΣ ΙΒΗΡΩΝ

27

Α ρχ. Έμοί δέ φίλη τροφή ολίγα μάζα, καί Άρτος βραχύτατος.. . Τέλ. μετ’ εύφροσύνης γεραίρειν σε έν άπαύστοις εύχαριστείαις.

4 ( φ. 2 7 α). Τ λίπος επιστολές.

"Α ρχ. Πανιε ρώτατε δέσποτα μητροπολΐτα της άγιω- Δ

τάτης μητροπόλεως ο.

5 (φ. 2 7 β). “ Ποίημα Θεοφάνους μοναχοί.

Λόγοι ώφέλειμοι καί διδακτικοί εις πάσα Χριστιανόν.”

’Άρχ. Δέκα παραγγελίαις μεγάλαις είναι δρισεν ό

θεόϊ τόν Μωϋσήν να ταΐς είπή εις τον κόσμον. Τέλοί τοΟ φ. 28 β' ό διάβολος δια να ξεπλανά τούς άνθ ρώπους τούς δίδει προς ώρας μερικήν ασθένειαν καί ώ$ Αν γητευτοΰν ...Ή συνέχεια εΰρηται έν φ. 25 α" καί παραδο- θοΰν εις τόν διάβολον πέρνει την άσθ ένειαν Απ' αύτου- νού ς· δια τούτο Άρχοντες καί Χριστιανοί ευλογημένοι κανείς άς μη ξεπλανεθή εις την "γοητείαν ή εις μάγια. Κατά ταΰτα των φ. 25 — 28 έστί μετατεθειμένη η τάξις· τακτέα δέ οϋτω' 27, 28, 25, 26.

6 (φ. 29 α). “ ΐΐροοίμιον εν σχηματι ευχής Γρη- γορίου τοΰ Θεολόγου.”

"Αρχ.

Χριστέ Άναξ 8? άγναΐς ποτ άειρο μέναις π αλάμησι.

Μετά διάστιχου ερμηνείας καί έξηγήσεως έν τη φα.

7 (φ. 4° β)· “"Οταν ενρτ]ς την Λαμπρήν

καί γυρέβης πόσαις ημέραις ’έχομεν κρεοφαγίαν, μέτρησον τόν Μάρτιον δλον....”

8 (φ. 41 β )· “Εις πόνον όδοντω.”

Συνταγή έν τη καθωμιλημένη.

9 (φ. 44 α)· “Νικήτα τοΰ καί Δαβίδ

δούλου ’ϊησοΰ Χρίστου τοΰ φιλοσόφου "Ερμηνεία των τε¬ τραστίχων τοΰ μεγάλου πατρός ημών Γ ρηγορίου τοΰ Θεολόγου ατερ της ερμηνείας της αη? καί θης καί ι^ γνωμολογίας η 'ένι τοΰ Ζωναρά.”

ίο (φ. 63 α). [Μιχαήλ Γλυκά] Έπιστολαι.

α (φ. 63 α). “ Τφ τιμιωτάτψ κΰρ Μ αξίμψ τφ Σμενιώτη Εί χρή προςέχειν τούς λέ~γουσιν Άτι π ρός καιρόν...” (Μιονε οι/νιιι, 648). — β' (φ. 66 α). “ Τφ αύτφ Ίίνος 'ένεκεν ό διάβολος...” (ΜΐΟΝΕ 721).— γ' (φ. 67 β). “ Τφ τιμιωτάτψ μοναχψ κΰρ Ιωάννη τφ θεσπεσιώτη ΙΙερί τοΰ όποια την φύσιν...” (Μιονε 728). — δ' (φ. 72 α). “ Τφ αύτφ Εί χρη προςέχειν τοΐς λέγουσιν δτι ού γνωρίσονσιν ...” (Μιονε 781). — ε' (φ. 74 α). “Τφ τιμιωτάτψ μοναχφ κΰρ Ήσαία Περί τοΰ είτε προκύπτειν ... (Μιονε 793).

1 1 (φ. 85 α). “ Περί των ε' αίρε'σαιων

ων έλαβον παρά τοΰ βασιλέως Περσών Χοσρόη.”

’Άρχ. (φ. 85 α). Μετά τό χωρισθήναι τό -γένος των κακο¬ δόξων Αρμενίων έκ των Έω μαιών έν τη άγίμ δ V συνόδψ τη έν Χαλκηδόνι ύπήρχεν καθολικός των Αρμενίων ό λεγόμενοί Ψευδονορέσσιος. Τέλ. τοΰ φ. 85/3· καί άκού- σαντες οί δύο βαρταπίετοι αύτών εΐπον περί της περιτομής π ροςετ άχθη μεν καί Χριστός περιετμήθη' καί ό ΠαΟλοί ό ά... Συνέχεια έν φ. 78 α' πόστολος λέγει άτι ό τόν νόμον τόν παλαιόν τηρών βοηθός έστί καί έπί τούτων συνταξάμενοι άλλήλους καί άπελθόντες πρός τόν σουλδάνον οί δύο βαρταπίετοι καί οί πέντε άρχοντες καί περιετμήθησαν καί δεξιωσάμενος αυτούς 6 Χοσρόης άπέστειλεν καί -ήλθαν πρός τούς ομοφύλους

έν τφ τόπψ τφ καλουμένψ Ύβήν. ’ΐέλ. τοΰ μη γνώναι τό γένος των "Ρωμαίων τήν αιτίαν τής τοιαύτης νη¬ στείας καί σύν τούτω κατά μήναν Άλον 'ένα εύδομ.άδα καί αϋθις έν τφ μεσονήστειον των Χριστουγέννων Άλλην εύδομάδα.

12 (φ. 79 α)· Περί των συνόδων ανεπίγραφα.

’Άρχ. [Έ]γένετο πρώτη ούν σύνοδος έπί βασιλέως τοΰ μεγάλου Κωνσταντίνου έν Ν ικαίμ. Τελ. Όριγένης έλεγε ότι έσεται καιρός δταν οί Αμαρτωλοί άπολαύ- σωσι την βασιλείαν των ούρανών.

1,3 (φ· 82 β). Περί βαπτίσματος.

’Άρχ. Είπωμεν καί περί βαπτίσματ-ος μέν πόσα βαπτίσματα είσίν. Πρώτον βάπτισμα τοΰ κατακλι- σμοΰ εις έκοπήν τής αμαρτίας. Τέλ.- άλλα καί τα μακρότατα ταχέως κατάδηλα γίνεσθαι.

14 (φ· 8 3 β). “Τοΰ αγίου Μαξίμου Περί ίερωσυνι/ς.”

15 (φ· 92 α)· Αθανασίου Αλεξάνδρειάς

“ Πρόί Άντίοχον Άρχοντα περί πλεΐστων άναγγαίων ζητη¬ μάτων των έν ταΐς θείαις γραφής άπορουμένων.”

Ή τάξις των φύλλων συγκέχυται. "Ηδι/ τό φ. 86 α Ανήκει εις ταύτην την συγγραφήν. ’Άρχ. (άκέφ.)' σώματος καί αίματος τοΰ Χριστοΰ' μανθάνει έκ τής χαράς τής ψυχής αύτοΰ δτι τό πνεΰμα τό Άγιον έλαβε βαπτισθ εις.

ιό (φ. ζ)6 α). Μιχαήλ Γλυκά Έπιστολαι.

α' (φ. 96 α). “Τφ τιμιωτάτψ μοναχφ κΰρ Ήσαία Εί κατ' εικόνα τοΰ θεοΰ...” (Μιονε οι,νπι 837). — β' (φ. 98 α). “ Τφ αύτφ πώς δει πρός Ιουδαίους απαντάν.” (Μιονε 845). — γ' (φ. 101 α). “Έτι καί τοΰτο ήπόρηται εί τό των Εβραίων γένος έν εσχάταις ημέραις έπιστρέψει πρός Κύριον.” ’Άρχ. "Οτι δέ καί προςελεύσεται. Τελ. τι χρή καί λέγειν έπι τοιού- τοις ήδη καί τοσούτοις τοΐς μάρτυσιν. — δ' (φ. 101/3). Έπεξήγησις των έν τφ θείψ τελουμένων λουτρφ. ’Άρχ. Εί δέ καί τα κατά τό θειον λουτρόν. Τέλ. εΐί τόν θάνατον αύτοΰ έβαπ τίσθημεν. — ε'. [Τφ τιμιωτάτψ μοναχφ κυρφ Ηααίφ]. Τέλ. καί όπως τούς μοχλούς έκείνους συν- τρίψας, έγήγερται' αρκεί τοσαΰτα καί τάς λοιπάς μαρτυρίας έώμεν. — ζ~' (φ. 104 α). “Τφ αύτφ εί χρή προς¬ έχειν τοΐς λέγουσιν δτι αί άπελθοΰσαι ψυχαί.” (Μιονε 913). — ζ' (φ. 106/3). “Τφ μεγαλοδοξοτάτψ κΰρ Ιωάννη τφ Αούκψ Περί τοΰ πώς ύπέσχετο δοΰναι τοΐς μαθηταΐς ό Χριστός την έπί δώδεκα θρόνων καθέδραν.” ’Άρχ. [Έ]ν τοΰτο διαπορουμένης τής εύγενείας σου πώς ύπέσχετο δοΰναι τοΐς μαθηταΐς ό Χριστός. Τέλ. τά δέ λοιπά πάλιν έθνη τα έν Απιστία την ζωήν καταλύσαντα τοΐς όμογενέσιν αύτών ώς προ- είρηται την κατάκρισιν δέξονται. — η' . “Τφ τιμιωτάτψ έν μοναχοΐς καί δομεστίχψ κΰρ Ήσαίμ Εί κατά τό ώρισμένον ώί γέγραπται πρός τό πάθος έκών έλήλυθεν ό Χριστός.” Τέλ. Μή θαύμαζε τοίνυν εί γε πρός τοΐς είρημένοις καί τοΰ πατρός έδέετο λέγων άνάστησόν μοι καί Ανταποδώσω αύτοΐς. — θ' (φ. 109 α). “Τφ τιμιωτάτψ κΰρ Όνουφρίψ Περί τοΰ τί χρή καί λέγειν έπί των άπιστων μέν ’ύντων, πορευομένων δέ όμως κατ’ έντολήν.” ’Άρχ. Ό θειος Αναστάσιος περί τούτου τάδε φησί. Τέλ. καί τφ αίωνίψ πυρί μετ’ οργής δτι πολλής έμβαλλόμεθα. — 1' (φ. 109 β). “ Τφ τιμιωτάτψ μοναχφ

κΰρ Μ αξίμψ τφ Σμενιώτη Εί χρή προςέχειν τοΐς λέγουσι δτι λαβών ό Χριστός αζυμον έν τη έσπέρμ τής μεγάλης Πέμπτης καί τής εορτής τοΰ Πάσχα τηνικαΰτα δήθεν τό οίκεΐον Πάσχα έτέλεσεν.” ’Άρχ. Περί τών άζύμων λόγος ώ θεία καί ιερά

4—2

28

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟΙ ΚΩΔΙΚΕΣ

κεφαλή καί πολλοΐς έφθασεν π ρότερον καί πολλάκις έ ξετάσθη . Τέλ. συναφθήναι τή σκιμ την αλήθειαν έχει 5 τόσαΰτα καί παρ' ημών ω ιερά κεφαλή καί μή αμφίβαλλε · τψ δέ θεψ δόξα εις τούς αιώνας αμήν. — ια’ (φ. 112 α). “Τιρ τιμιωτάτψ μοναχά) κυρ Ίωαννίκίψ τψ •γραμματικά) Περί του πώς ονομάζει πνευματικόν ό Απόστολος τό σώμα εκείνο τό έκ νεκρών άναστησόμε νον." ’Άρχ. "Ακούε ώ άνθρωπε του θεοΰ του μεγάλου Παύλου λέχοντος ότι σπείρεται σώμα ψυχικόν. — ιβ' . “Τιρ τιμιωτάτιρ μο- ναχψ καί στυλίτη κυρ Ιωάννη τψ Σιναΐτη Εί χρή προςέχειν τοΐς λέχουσιν ότι την ευαγγελικήν φωνήν την οϋτω λέγουσαν Ο πατήρ μου μείζων έστίν οΰδέν έκλαμβάνεσθαι ...” Τέλ. άπο- δοκιμάζειν δέ δίχα λόχου παντός απερ έκείνοις άπε- δοκιμάσθη' ουδέ χάρ έσμέν έκείνων σοφώτε ροι. — ιχ' (φ. 114 α). “ Τιρ έντίμιρ καί εν Κυρία) ημών άδελφψ κυρ Ιωάννη

τψ Τρίχα Περί του ότι νους καί ψυχή ταύτόν έστι κατά φύσιν καί οτι τοΐς όνόμασι διαλλάττουσι.” ’Άρχ. Οϊδα μέν αδελφέ Ιωάννη ό'τι καί περί ψυχής καί νοός λόχους άξιοΐς μαθεΐν. Τέλ. καί εις λόχος αρκεί πρός χε τήν τοΰ κρείττονος εϋρεσιν σιωπή τα τοιαΰτα δοθήναι δέον ψήθημεν εί' χε καί μάλλον 6 καιρός πλείω ού λέχειν ού συχχωρεΐ. — ιδ' (φ. 115 α). “"Οτι καί τοΰτο ήπόρηται Εί μετά θάνατον αύτίκα ή ψυχή σωματικψ πυρί παραδίδοται.” ’Άρχ. Αιάλοχος θειος Γρηχόριος καί τοΰτο μετά τών άλλων έρωτηθ εις παρά τοΰ διακόνου εκείνου Πέτρου. Τέλ. άλλ’ οιμεΐς οί ζώντες ίκετεύομεν υπέρ τών ψυχών αυτών. Αρκεί τόσαΰτα' πλείω χάρ ό καιρός ού συχ¬ χωρεΐ. — ιε' ( φ . 116 α). “Τψ αύτψ Εί χρή προςέχειν τοΐς λέχουσιν οτι πρός χε τοΐς άλλθ4$ καί τήν θείαν ουσίαν έπιχνώ- σονται τότε μετά άκριβίας οί άνθρωποι." ’Άρχ. Του μεχάλου Παύλου τινές άκούσαντες οϋτω λέχοντος" έκ μέρους άρτι χινώσκομεν καί έκ μέρους προφητεύομεν. ΤΑ. οϋτέ τις εΰρε ποτέ τών άνθ ρώπων ούτε μήν εύρίση κάν ώς άνω διείληπται καί αΰταΐς ταΐς ϋπε ρτάταις δυνά- μεσιν ίσοστάσιος χένηται. — ιζ~' (φ. 117 α). “ Πρόί τούς λέχοντας οτι παχύ τό σώμα ημών 'έσται καί μετά τήν άνά- στασιν." ’Άρχ. Επειδή καί περί φύσεως τών σωμάτων έχερθησομένων νεκρών ποιότητάς τε καί κράσεως ού μικράς άμφιβάλουσι τινές. ΤΑ. εί χάρ μή τοΰτο ήν ούκ άν έχνώσθησαν ύπ' άλλήλων ό' τε πλούσιος ό Αβραάμ καί ό Αάζαρος. Ταΰτα έκ πολλών ολίγα δτι μήδέ πλείω λέχειν ό καιρός συχχωρεΐ.— ιζ’ (φ. 121α). “ Τώ τιμιωτάτψ μοναχψ κϋρ Ίωαννίκίψ Εί χρή προςέχειν τοΐς λέχουσιν ότι σήμερον οί αψάμενοι νεκροΰ ακάθαρτοι είσί." Άρχ. Εί καί τοΰτο μαθεΐν άξιοΐς ώ ιερά κεφαλή, τίνος ενεκεν ό παλαιός νόμος άκάθαρτον έχει τον τεθνεώτα. ΤΑ. εί χάρ έπίστευεν ό τετελευτη κώς ούκ έτελεύτησεν ούκ άν αύτόν έθ ρήνουν άρκεΐ τόσαΰτα' ’ότι μήδέ πλείω λέχειν ό καιρός συχχωρεΐ.

17 ( φ· 124 α). Λογος “ Κυριακή ε' των νη¬

στειών.”

’Άρχ. [Ό] δέ Ίησοΰς εΐπεν αύτοΐς ούκ οΐδατε τί αίτεΐσθε καί τά έξης. Τά μικρά παιδί α, αδελφοί, έως όπου εΐναι μικρά δέν ζητοΰσι από τούς χονεΐς τους παρά π ράχματα όπου εΐναι κατάλληλα τής ηλικίας τους. Τέλ. καί να καθίσωμεν έκ δεξιών τοΰ σωτήρος ημών Ίησοΰ Χριστού, ψ ή δόξα καί τό κράτος σύν πατρί καί άχίψ πνεύματι εις τούς αιώνας τών αιώνων αμήν.

ϊ8 (φ. 130 α). Σοφοκλέους Αίας.

’Άρχ. (άκέφ.) τά δ’ είςέπειτα σή κυβερ νώμαι χερί.

Άθ. "Έχνων Όδυσσεΰ καί πάλαι φύλαξ έβην τη σή πρόθυμος εις οδόν κυνηχία..

Ευ τη ψα έξήχησις είς τήν καθωμιλημένην, διήκουσα μέχρι μόνον τοΰ φ. 155, α.

4255· 1 35- Χαρτ. 8. XVIII. (φ. 365).

Αδήλου “ Περί τών οκτώ βιβλίων τής Φυσικής α κροάσεως."

’ Αρχ. Η θεωρητική φιλοσοφία τελειότης έστί τοΰ νοός, ό δέ άνθ ρώπινος νους δύναμίς έστιν έν ψυχή λοχική υπό θεοΰ δη μιουρχηθ εΐσα.

Ο κώδιξ χέχραπται ΰπό δύο χειρών.

4256. 136. Χαρτ. 8. XVIII. (φ. 373).

1 (φ. 4 “)■ “ Εκ τών τον Συνεσίου Επιστολών.”

Εκλογή φράσεων.

2 (φ. 8 α). Εγκώμια.

α' (φ. 8 α). “Έχκώμιον εις τον προβιβασμόν τοΰ ύψηλοτάτου αύθέντου Τρηχορίου Τκίκα.” — β' (φ. 9 α). “ Έχκώμιον είς

τον προβιβασμόν τοΰ ύψηλοτάτου Τρηχορίου Τκίκα βοεβόδα." — χ' (φ. 25 β). Έχκώμιον είς τόν προβιβασμόν τοΰ ύψη¬ λοτάτου αύθέντου Ίωάννου Σκαρλάτου Γκίκα βοεβόδα." — δ' (φ. 27 α). “Έχκώμιον είς τόν προβιβασμόν τοΰ ύψηλοτάτου ημών αύθέντου Ίωάννου θεοδώρου βοεβόδα καί Χριστοΰ χέννησιν."

Μεταξύ τών φ. 9 καί 25, πρός δέ καί 27 καί 43 “Τοΰ αΰτοΰ ” Επιστολαί είς έορτάς. "Εστι δέ πιθανώς συχχραφεύς τούτων τε καί τών έχκωμίων ό αύτός Μακάριος ό Πάτριος, ου καί αί κατωτέρω ύπ' άρ. 4 καί 8 Έπιστολαί.

3 (φ. 43 α)· “ Τυμνάσματα εις τους επιστολικούς τόπους."

4 (φ. 71 α)· “ Επιστολαί τον σοφωτάτου και

λογιωτάτου διδα σκάλαν κυρίου κυρ Μακαρίου τοΰ έκ Πάτρου. ”

Τεχραμμέναι έν τη άρχαίψ, άπευθύνονται είς διαφόρους, τόν οικουμενικόν πατριάρχην, τόν πατριάρχην Αλεξάνδρειάς, τόν μέχαν λοχοθέτην, τόν μέχαν διερμηνευτήν τοΰ στόλου, τόν ήχεμόνα Ο ύχκροβλαχίας, τόν κόνσολον τών Ενετών. Έχκαταμεμιχμέναι δ’ εΰρηνται καί Έπιστολαί άλλων, ιδίως Γρηγορίου τινόϊ καί Νικοδήρου, μαθητών, ώ? δοκεΐ, τοΰ Μακαρίου. Ούδεμίαν δ’ έχουσιν αί έπιστολαί αύται ιστορικήν σημασίαν.

5 (φ· 134 α)· “ Επίγραμμα εις φίλον δι’ ήροε-

λεγειων.”

ΆρχΆΩ φίλ’ έϋφρονέων κύδιστε φίλ’ & φίλ’ έμεΐο

Τέλ. σήν βασιλείαν αΰ νών χε πόριζε φίλοιν.

"Επονται καί άλλα άσημα ποιήματα έν πολιτικούς στίχοις καί έν άρχαίοις χωλιάμβοις, μαθητικά δοκίμια.

6 (φ. 136/3). “"Ετεροι [στίχοι] φίλοινοι.”

7 (φ. 138 α). Επιστολικοί τόποι πρός πατριάρχας, ιερωμένους κτλ.

8 (φ. 143 α )· “Τοΰ σοφωτάτου ίεροδιακόνου κΰρ Μακαρίου [τοΰ Πατρίου] Έπιστολαί.”

ΙΘ' ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΟΝΗΣ ΙΒΗΡΩΝ

29

9 ( φ. 2ΐ6 α). “ Στίχοι εις σχήμα Ιάμβων

εις τον παλαιόν τε καί νέον νόμον.”

Έπονται διάφοροί άλλοι Στίχοι και Επιγράμματα, Έπιστολαί καί Τύποι επιστολών.

4257· 137- Βομβ. 8. XIII. (0.111).

1 ( φ . I α). Συνεσίου Έπιστολαί.

’Ά ρχονται άπδ τη ς ι' .

’Άρχ. ( άκέφ .) πανηγυρικών βιβλίων αριθμοί τοΐς ένιαυ- τοΐ ς. ΤΑ. κρείττω καί δαιμόνιας έπηρείας καί των έξ ειμαρμένης ρευμάτων.

Ίίεριέχονται τούντεΰθεν αί Έπιστολαί άπδ της ια' μέχρι της ρνξ' , ών ια' . “Τοΐς πρεσβυτέροις.” ’Άρχ. Ούτε πρό- τερον υμών έγώ περιήν — ρνξ' “Τιρ αύτφ” ( — Αομιτιανφ σχολαστικφ). ’Άρχ. Τά δίκαια χρήξει συμμάχων.

2 ( φ . 7 I α). Τοΰ αύτοΰ Λόγοι.

α' [φ. 71α). “Συνεσίου Κυρηναίου Εί; τόν αΰτοκράτορα περί βασιλείας.” (Μιονε ι/χνι, 1053). — β' (φ. 89 β). “ Αίων

ή περί της κατ' αϋτδν διαγωγής.” (Μιονε Εχνι, 1112). — γ’ (φ. 105 β). “Τοΰ αύτοΰ Κα τάστασις.” (Μιονε ι,χνι, 1573). — δ' (φ. 106(3). “Τοΰ αύτοΰ 'Ο μιλιά." ’Άρχ. Ον θήσομαι την πανήγυριν άφωνον. (Μιονε Εχνί, 1561). — ε' (0.107α). “'Ο μιλιά.” ’Άρχ.Χύξ ιερά φως ένεγ κοΰσα. (Μιονε ι/χνι, 1564).. — 5"' (φ. 107 β). “Φαλάκρας έγκώμιον.” (Μιονε ι,χνι, 1168).

4258. 138. Χαρτ. 8. XVIII. (0. 218).

Έπιστολαί μετ' ίςηγήσεως.

α' (φ. Ια). “Εξηγήσεις εις τάς έκ διαφόρων συλλεχθείσας έπιστολάς τοΰ πρώτου τόμου.” — β' (φ. 125). “Έκ των τής Ανθολογίας τοΰ Χρυσολωρά.” — γ' (φ. 133α). “Εξηγήσεις έκ των τοΰ Συνεσίου επισκόπου Κυρήνης Επιστολών.” [ογ'].

Κώδιξ ατελής, ’έχων πολλά άγραφα φύλλα έν τέλει.

4259· 139- Χ^τ. 8. XVII. (0. 169).

1 (φ. I α). Γνώριαι και αποφθέγματα.

2 (φ. 8 α). Δαμασκηνού Στουδίτου Έ,υνάθροισις περί ζωων.

Ανεπίγραφος έν τιρ κώδικι. Ή τάξις των φύλλων συγκεχυ¬ μένη. Τό 0. 8 τακτέον μετά τά φ. 15 καί 16. Έν 0. 9 α Πίναξ έν φ τά ξέρα άλφαβητικώς.

"Ιδ. καί 794 (92), 1. 3777 (243). 4272 (152), 1. 4468 (348), 9.

3 (φ· 3 2 α)· “Περί της συντριβής και παντελούς απώλειας των είδωλων και περ'ι των ιερών και θείων κανόνων .”

’Άρχ. Άνΰδε περί τής των ειδώλων απώλειας μετά τήν επιδημίαν τοΰ θεοΰ λόγου γενομένης οί θειοι π ροφήται παρεσιώπησαν. ΤΑ. τδν τοΐς π ροφήταις τιμώμενον έκ τοΰ τόπου αύτων δήλον τοΐς πάσιν.

4 (φ. 34/®)· “"Ορα τι φησ'ι περί των είόωλολατρονν- των και πώς φησ'ι πλα τντέρως περί των αγίων εικόνων.”

'Άρχ. Περί δέ τής π ροφε ρομένης παρ’ έκείνων μωσαϊκής, μάλλον δε θείας άποφάσεως. ΤΑ. τήν των αγαλμάτων απαγορεύει γλυφήν τε καί πλαστουργίαν.

5 ( φ . 38 α). Γεωργίου τοΰ Πισίδου 'Έέαημερος.

Ανεπίγραφος έν τφ κώδικι. Τέγραπται κατά δύο σελίδας.

’Άρχ. [ΤΩ] παντός έργου καί θεηγόρου λόγου. “Ιδ. έκδοσιν Ηεεοηεβ έν έπιμέτριρ Α ίλιανοΰ 1>β η&ΐιηα Εηϊιηίΐΐΐιπη Τόμ. Β' σ. 603 κ. έ.

6 (φ. 58 α). 'Ιερεμίου Β' πατριάρχου Κωνσταντινου¬ πόλεως.

α' (φ. 58 α) Έπίκρισις τής Α ύγουσταίας ομολογίας, ανεπί¬ γραφος. Έν κεφ. κα'. ’Άρχ. Αεξάμενοι τα παρα τής ΰμετέρας αγάπης πεμφθέντα ήμΐν γράμματα τό τε βιβλάριον τό τα κεφάλαια τής υμών πίστεως πε- ριέχον. ΤΑ. καί συμβιοτεύσομεν θεαρέστως έως οδ καί τής έπουρανίου τύχοιμεν βασιλείας· ής γένοιτο πάντας ημάς έπιτυχεΐν έν Χριστφ Ίησοΰ, φ ή δόξα εις τούς αιώνας αμήν. Έγράφη συν θεώ έν Κων- σταντινουπ όλε ι έτει από τής ένσάρκου οικονομίας τοΰ κυρίου ημών Ίησοΰ Χριστού αφοζ~' Μα'ίον ιε' έν τη πατριαρχική μονή τής Παμμακάριστου · ΰπεγράφη δε καί δια πατριαρχικής χειρός τό Ιερεμίας έλέιρ θεόν αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, Νέας ' Ρώμης καί οικουμενικός πατριάρχης.

β' (φ. 148 α). “Ιερεμίας έλέιρ θεόν αρχιεπίσκοπος Κων¬ σταντινουπόλεως, Νύα; "Ρώμ,ης καί οικουμενικός πατριάρχης Τώ σοφωτάτω καί λογιωτάτω άνδρε κνρίιρ Ίακώβιρ τιρ τής θεολογίας διδασκάλιρ καί κυρίιρ Μ αρτίνιρ τφ Κ ρουσίνφ εν πράττειν.” ’Άρχ. Ιδού συν θειρ άνδρες σοφώτατοι Γερ¬ μανοί κατά πνεύμα νίοί τής ημών μετριότητας αγα¬ πητοί. ΤΑ. χαρά πάντως έν ούρανιρ καί έπϊ γής έσται έπί τή ενώσει τής έκατέρας έκκλησίας, ής εις δόξαν Χριστοΰ γενήσεσθαι έλπιξομένοις.

γ' (φ. 151). Τοΰ αύτοΰ (;) Επιστολή ανυπόγραφος. 'Άρχ. Ίερώτατε καί σοφώτατε μητροπολΐτα Φ ιλαδελφίας έν άγίιρ πνεύματι αγαπιτέ αδελφέ τής ημών μετ ριότητος καί συλλειτουργέ χάρις ε’ίη σου τή ίερώτητι καί έλεως παρά θεόν παντοκράτορας καί κυρίου ημών Ίησοΰ Χριστού άμα τοΐς χρισοίμοις καί εύγενέσιν άδράσι καί έφόροις τοΰ Ένετίαι; ναόν τον μεγάλου Γεωργίου των Γραικών. ΤΑ. Έγράφη κατά τό ξήηον έτους Ιουλίου 5*1 ’ινδ. γ'.

7 (φ. 152 α). “'Ρήματα καί λόγοι

τοΰ Φρά Φρασύσκου καθώς έκεΐνος έγραφε πρός τον μέγαν ρήτοραν .”

’Άρχ. Τοΰτα τά κεφάλαια καί δόγματα τής εύσε- βείας κρατώ. ΤΑ. καί ποίησον τον άρτον τούτον.

8 (φ. 152/3). Απολογία και ανατροπή

τών κεφαλαίων τού Φρά Φρασύσκου. Μανουήλ ό μεγας ρήτωρ τής μεγάλης έκκλησίας Φρά Φρασύσκιρ τφ πρεδικατόρφ έκ παλαιάς Ύώμης χαίρειν.”

"Ιδ. Μιονε οχε, 469 κ. έ.

9 (φ. ΐ66α). “Επιστολή βασιλε'ως Πτολεμαίου

Προ; Έλεάξαρον αρχιερέα Ιεροσολύμων.”

’Άρχ. Βασιλεύς ΐίτολε μαΐος άρχιερεΐ Έλεαξάρφ χαί- ρειν.

ΙΟ (φ. 167 α). “Επιστολή Έλεαζάρου άρχιερεως

πρός Πτολεμαίον βασιλέα.”

’Άρχ. Έλεάξαρος άρχιε ρεύς βασιλεΐ Πτολεμαίιρ φίλω γνησίφ χαίρειν.

II (φ. ΐ68α). ’ Ανεπίγραφου.

’Άρχ. Τούτου εξής πολλά διά μέσου περί τής προ- τεθείσης είπών πραγματεία; μετά τήν τών Υραφών

30

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟΙ ΚΩΔΙΚΕΣ

ερμηνείαν επιφέρει αυτού ρήμασι' καθώς δ’ άνεγνώσθ η ταΰτα τά τεύχη, στάντες οί Ιερείς.

12 (φ. ι6() α). “ Φίλωνος Περί τής απ’ Αίγυπτον πορείας των Ιουδαίων.”

”Α ρχ. Τόν μέν παλαιόν αύτοΐς πρόγονον από Χαλ- δαίων είναι. ΤΑ. ( ατελές)" κάπ'ι τοσοΰτον υπερβάλ- λειν εις πολυανδρίαν καί μετά βραχέα φησίν....

4200. 140. Χαρτ. 8. XVIII. (φ. 267).

1 (<φ. 2 α). Λουκιανού.

α' [φ. 2α). “Έξι γγησις Λουκιανού Σαμοετατε'ως Περί τοΰ ενυπνίου.” — β' ( φ . 10 α). “ Εξηγήσεις των τοΰ Λουκιανού

[νεκρικών] διαλόγων.”

2 (φ. 5 6 α). “ Χρηστοήθεια μεταφρασθείσα

έκ της απλής φράσεως εις την "Ελληνικήν παρα Αντωνίου [Βυζαντίου] τοΰ τής εν Κωνσταντίνου πόλει σχολής των γραμματικών μαθημάτων καθηγητοΰ.”

Έν άρχη προ τής επιγραφής ’ Έν 'έτε ι ,αψπη’. Απριλ. 24 (=1788). Έν τέλει’ Παραδοθέντα παρά τοΰ σοφολο- γιωτάτου διδασκάλου κυρ Παναγιώτου Παλαμά τοΰ έν Μεσολογγίιρ. Καί τάδε κτέαρ Μιχαήλ Φ ραγκούλη τοΰ έξ Α ιτωλικοΰ.

3 (φ. Ιθ6 α). “ Γνώραι μονόστιχοι κατα στιχεΐον

εκ διαφόρων ποιητών.”

’Ά ρχ. Εί? αγαθούς άνδρας.

4 (φ. 130 α). “ Γαβρίου "Ελληνος Τετράστιχα.”

5 (φ. 141 α). “Κ νρον Θεοδώρου τοΰ Προδρόμου

Τετράστιχα ίαμβεΐα εις τά κεφαλαιωδώς ρηθέντα έν πάση τη θεία. Τραφή.”

Έν τέλεν Π αρεδόθησαν έν τή κατά Μεσολόγγιον σχολή έν έτει μφπθ' .. .( = 1789).

6 ( φ . 175 α)· “ Επιγράμματα εις τους καθ’ ημέραν

μνημονευομένους έν τή έκκλησίμ αγίους, ποιηθέντα παρά

Χριιττοφόρου τίνος πατρικίου καί ανθυπάτου τοΰ Μητι- ληνε'ου.”

Τών νπ’ άρ. 2 — 6 γέγραπται τό κείμενον μετά διάστιχου ερμηνείας.

4261. ΐ4ΐ·

Χαρτ. 8. XVII. XVIII. {φ. 454).

1 (φ. X α). Γρηγορίου τοΰ Θεολόγου Γνώραι και επιγράμματα.

Έλαβε τέλος τό παρόν κατά τό μχί,θ' έν μηνί Μαΐιρ 27 ( = 1699) διά χειρός κήμοΰ τοΰ έλαχίστου έν ίερο- διακόνου Θεοδοσίου έξ Άδριανουπόλεως.

2 (φ. 23 α). Θεμιστίου.

α' (φ. 23 α). “ Λόγο 5 περί τής φηληκοΐας τοΰ βασιλέως.” — β' (φ. 33 α). “ ΤΙροτρεπτικός Ν ικομηδεΰσι είς φιλοσοφίαν.”

3 (φ. 45 α)· “ Κώτωνο5 'Ρ ωραίου Γνώραι παραι¬ νετικοί

δίστιχοι, άί μετήνεγκεν έκ τής Λατίνων φωνής είς την Έλληνίδα Μάξιμος μοναχός ό Πλανοΰδιος.”

4 (φ. 5^ α). “ Θεόγνιδοϊ τοΰ Μεγαρε'α>5

Σικελιώτου Γνώμαι έλεγειακαί .”

5 (φ. 79 α)· Πλουτάρχου Παράλληλοι.

α’ (φ. 79 α). θησεύς. — β' ( φ ■ 118 α). Ρωμόλοϊ.

6 (φ. 165 α). Λουκιανού.

α' (φ. 165α). “Διάλογοι περί του ήτοι Βιοϊ Αουκιάνου.” — β' (φ. 172 α). “ Πρό? τον είπόντα ΙΙρομηθευς εϊ έν λόγοις.” — γ' (φ. 175/3). “Πρ05 Νιγρίον επιστολή.” — δ' (φ. 175/3). “ Νιγρϊνοί, ή περί φιλοσόφου ήθους.” — ε' (φ. 192)8). “ Τίμων ή μισάνθρωπος.”— ζ~' (φ. 216/3). “Περί τών έπι μισθιρ συν- ό'ντων.” — ζ' (φ. 247 α). “ Απολογία περί τών επί μισθιρ

συνόντων.” — η' ( φ . 258 α). “Περί πένθους λόγος.”· — θ' (φ. 266α). “Περί τοΰ μή ραδίως πιστεύειν τή διαβολή .” — 1' ( φ . 282α). “Λουκιανού βιβλίον δεύτερον, Πρό$ άπαΐδευτον καί πολλά βιβλία ώνούμενον.” — ια' (φ. 299 α). “ Αημόναξ.”

7 (φ. 312 α). “ Συνεετίου Είς τον αντοκράτορα

Αρκάδων Περί βασιλείας.”

8 (φ. 352 α)· Αίσ-ώπου Μΰ#οι (άκε'φ.).

9 (φ. 3δ3 α). Απολλοδώρου τοΰ Αθηναίου

γραμματικού βιβλιοθήκης, ή περί έν βιβλίον πρώτον έν

έτει 1708 Β οηδ ρομιώνος ζ~' ίστ αμένου.”

'Έπονται Βιβλίον δεύτερον (φ. 399 α) καί Τρίτον ( φ . 422 α).

Τά πλεΐστα μετά διάστιχου έξηγήσεως είς τήν καθωμιλημένην.

4262. 142. Χαρτ. 8. XVII. (φ. 182).

Αδήλου Υπομνήματα είς Αρισ-τοτε'λην.

α' (φ. 2 α). “ Προλεγόμενα είς τήν τοΰ Αρισ-τοτελους Διαλεκτικήν πραγματείαν.” "Α ρχ. Ζήτημα αον ■ II ύτερον έπιστήμη έστίν ή διαλεκτική, ή οϋ ; Κεφάλαιον πρώτον. Περί τινων σημειώσεων. Σημείωσις πρώτον, ότι δίχως ή διαλεκτική λέγεται, ή μέν παιδευτική, ε’ίτουν διδακτική, ή δέ διακριτική, εϊτουν χρωμένη. ΤΑ. &τε σαφή καί παντάπασι πρόδηλα τοΐς φιλομαθέσι καταλιμπάνομεν προς άνάγνωσιν. — β' (φ. 46/3). “Υπο¬ μνήματα καί ζητήματα είς τάς Αριστοτελους Κατηγορίας.” ’Άρχ. Μόλλονταϊ ημάς μετά τήν τοΰ Πορφυρίου εισ¬ αγωγήν άρχεσθαι είπεΐν περί τοΰ προκειμένου τών Κατηγοριών βιβλίου. ΤΑ. άλλ’ έπεί περί τούτων έν τιρ δ' βιβλίιρ τής ήμετέρας έπιτομής ίκανώς εΐρηται, διό νυν ουδόν λέγομεν. Ύέλος τών ά Αναλυτικών. — γ' ( φ . 100 α). “ Επιτομή είς τήν τοΰ Άρισποτε'λουϊ Δια¬ λεκτικήν πραγματείαν.” ” Αρχ . ' Όσων μέν άνθ ρώποις πρό¬ ξενος αγαθών καί μην καί ψυχοφελής καί ψυχοτερπής τής σεμνοτάτης φιλοσοφίας ή ένθεος γνώσις. ΤΑ. διά κατηγορικής άποδ είξεως, άλλ’ ήδη καί τής εξής έφαφόμεθα. Τόλοϊ τοΰ δευτέρου βιβλίου. — δ' (φ. 124α). “Επιτομή τήν είς τήν Άριο-τοτε'λουϊ Διαλεκτικήν πρα¬ γματείας.” ’Άρχ. Μέχρι μέν τοΰδε περί τών είς τήν πρώτην καί δευτέραν έννοιαν άνηκύντων ό λόγος'

νΰν δέ καί τών είς τήν τρίτην έξικνου μένων ΤΑ.

άρρα πάν τό κινούμενον έστίν αισθητόν καί έπι τών άλλων ώςαύτως. — ε' (φ. 148α). “Περί βητορικής τέχνης Προοίμιον.” “Αρχ. Πολλοί μέν πολλά περί ρητορικής τέχνης διακριβώσαντες, & διεξοδικώτερον βουλύμενος διεξελθεΐν. ΤΑ. ή γάρ σιωπή μιμείται τήν όμολό- γησιν. — 5~' ( φ ■ 161α). “ Επιτομή τής είς τήν ΑριιττοτΑους Διαλεκτικήν πραγματείας. Βιβλίον Δ'.” “Αρχ. Εΐρηται μέχρι τοΰδε περί τοΰ απλώς συλλογισμού, περί η έν τοΐς Ώ,ροτέροις άναλυτικοΐς ό Αριστοτέλης δια¬ λαμβάνει. ΤΑ. τό δό αίτιον πρόχειρον, τό γάρ δ ραστικώτερον πρός τήν αύτοΰ ένέργειαν ύποτάττε ι τό άσθενέστερον.

ΙΘ' ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΟΝΗΣ ΙΒΗΡΩΝ

31

Έν τέλει·

Χικόλεος τάδ’ έγραψε Ζακύνθιος, ώί ϊνι ράστα,

άτα λίγα κλε ινδί, -γράψε ν Αριστοτέλης.

Καί κατωτέρω · Έκ των του Στεφάνου τοΰ έξ Ίωαννίνων καί τάδε. 1652.

4263. 143- Χαρτ. 8. XVIII. ( φ . 173).

1 (φ. I α). Επίκτητου Ε γχειριδιον.

Έν τέλει·

Ί2δ’ Έκατομβαιώνος τδ τέρμα λάβε τρίτη Έγχειρίδιον τοΰ Έττικτήτου. κλέος δε θεφ έστω άμα καί -γένος.

2 (φ. 39 α)· Βασιλείου τοΰ μεγάλου

α (φ. 39 α). “ Προ; τούς νέους. "Οπως 'άν έκ των Ελληνικών ωφελούντο λόγων.” — β' (φ. 73 α). “ Όμιλεία κατά των όρ-γι- ξομένω ν.”

3 (φ. ΙΟΙ α). Γρηγορίου τοΰ Θεολόγου

α' (φ. 101α). “Περί των τοΰ βίου οδών.” “Α ρχ. Τί ? ; πόθεν έκ βίου ήλθον ; — β' ( φ . 103 α). “ Είί τον μέ-γαν Βασίλειον έπικήδια είτε επιτάφια." — γ' {φ. 106 α). “Γ νωμικά δίστιχα.” — δ' [φ. 114). “Τετράστιχα.” — ε' (φ. 126α). “Τνωμαι μονόστιχοι κατ αλφάβητου παραινετικαί.” — ζ~’ (φ. 127 α). “Έτέρα τοΰ αΰτοϋ παραινετική προς Φιλόπονου.” — ( φ . 144 α). “ Είί τούς λόχους καί εις τον έξισωτήν Ίουλιανόν.” — η' {φ. 156 α). “ Είί τούς Μ ακκαβαίους.” — θ' (φ. 168 α). ’ Επιγράμματα.

Απάντων -γέ-γραπται τδ κείμενον μετά διάστιχου έξηγήσεως εις την καθωμιλημένην.

4264. Ι44· Χαρτ·. 8. XVIII. (φ. 114).

I. Γεωργίου Σουγδουρή του ε| Ιωαννίνων

“ [Ε]ΐί άπασαν την λογικήν τοΰ ΆριστοτεΧουδ μέθοδον προδιοίκησις ήτοι είςαγωγή.”

2 (φ. 52 α). “ Περί τοΰ πως δει ομιλίαν συγγρα¬ φέα/.”

Άρχ. “Κ εφάλαιον αον Περί των γενών διαιρέσεων τής ομιλίας .” Μ έλλουσιν ομιλίαν γράφειν (ήν διδαχήν εί- ώθαμεν λέγειν) αα μεν σκεπτέον υπό τίνι λόγου γένει κεύται ή π ροτιθ ε μένη ύπόθεσις. Τέλ. ή τούλάχιστον χειραγωγηθήσονται εις τδ δύνασθαι άφ’ εαυτών εύρεΐν κρείττω των ύφ’ ημών απλώς είρημένων. Τόλοί καί τω θεφ δόξα.

3 (Φ· §4 α). “ Σημειώσεις διάφοραι

συμβάλλουσαι εις τήν ρητορικήν τέχνην.”

’Άρχ. Πάσα λόγου ιδέα έκ μερών οκτώ σύγ κειται. Τόλ. καί ε’ί τις τοιοΰτος, τοΰ Φαλάριδος, τοΰ Φρούτοι, του Ισιδώρου.

4 ( Φ· 96 α). “ Περί των σχημάτων,

έκ των λόγων τοΰ μεγάλου Γρηγορίου.”

’Άρχ. Τα σχήματα τά μέν είσι κατά λέξιν τά δέ κατ' έννοιαν. Ίέλ. οίον, καλόν προςευχή, καί άγ ρυπνία, καί πειθέτω σε . Ίησοΰς πρό τοΰ πάθους προςευ- χόμενος.

5 (φ. I οο α). “ Διδασκαλία. Περί τοΰ ακραιφνούς τρόπον

τοΰ διδάσκειν τδ θειον καί ιερόν Ε ύαγγέλιον έκδοθεϊσα παρά

Γερασίμου Βλάχου τοΰ Κ ρητός ταπεινού των επιστημών διδασκάλου, κήρυκος τοΰ ίεροΰ Ευαγγελίου, καί καθηγουμένου τοΰ τής Πα λαιοπόλεως σεβασμίου μοναστηριού.”

4265. 145· Χαρτ- 8. XVIII. (φ. 671).

1 (φ. I α). “ Πινα£ των εν τη παρονση βίβλω

λόγων.”

Τέγραπται υπό χειρός νεωτέρας.

2 (φ. 2 α). Λουκιανού “ Περί τοΰ ενυπνίου ήτοι βίος Λουκιανόν.”

3 (φ. ίο α). Ίωάννου τοΰ Χρυσοστόμου

α' (φ. 10 α). “ Εί$ τδ άγιον Πάσχα.” — β' (φ. 15/3). “ Εί$ τήν καινήν Κυριακήν, ήτοι τοΰ θωμά, καί εις τούς νεοφώτιστους.”

4 (φ. 2 2 α). “’Εκ των τον Θεοφυλάκτου σχολαστικοΰ τοΰ Σιμοκάτου.”

5 (φ. φ6 α). Βασιλείου τοΰ μεγάλου

“ Πρδϊ τούς νέους, "Οπως ’άν έκ των Ελληνικών ωφελούντο λόγων Παραίνεσυ.”

6 (φ. 68 α). Ίσοκράτουδ

α' (φ. 68 α). “ Πρδϊ λημόνικον παραίνεσις.” — β' (φ. 81 α). “ Πρδ; Νικοκλόα περί βασιλείας.” — γ' (φ. 96 α). “ Νικόκλη; ή Συμμαχικός, λόγος γ'.” — δ' (φ. 113α). “Πανηγυρικοί, λόγος δ'.”

6 α (φ. 178 α). Γρηγορίου τοΰ Θεολόγου

“ Εϊί τά θεοφάνεια εΐτ’ οΰν γενέθλια τοΰ Σωτήρος .”

7 (φ. Ι92 α). Δημοσθε'νουδ

α' (φ. 192 α). “ "Ολυνθιακός . λόγος α'.” — β' (φ. 199/3). “Όλυνθιακός δεύτερος.” — γ' (φ. 207 β). “Όλυνθιακός τρίτος.” — δ' (φ. 217α). “Κατά Φιλίππου λόγος α' — ε' (φ. 230α). “ Ο περί ειρήνης λόγος.”

8 (φ. 236 α). Θουκυδίδου “ Η υγγραφης το πρώτον.”

9 (Φ· 279 α). “ Συνεσίου Εις τον αυτοκράτορα

Άρκάδιον, περί βασιλείας.”

ΙΟ (φ. 313 α)· “ Κάτωνοδ 'Έ’ιυμαίον Τνωμαι

παραινετικαί δίστιχοι, άς μετήνεγκεν έκ τής Λατίνων φωνής εις τήν Έλληνίδα διάλεκτον Μάξιμοδ μοναχός ό Πλανοΰδιοδ·”

11 (φ. 326 α). Γρηγορίου τοΰ Θεολόγου

α' (φ. 326 α). “Μονόστιχα” κατ’ άλφάβητον. — β' (φ. 327 α). “ Γνωμικά δίστιχα.” — γ' (φ. 334 α). “Τετράστιχα” μετά καί σημειώσεων έν τη φμ, αϊτινες, μή χωροΰσαι έν αύτή πάσαι, ένεγράφησαν έν συνεχεία καί εις τά φ. 332 β — 334 α.

12 (φ. 344 α)· Αθανασίου τοΰ μεγάλου

“ λόγος εις τήν μεγάλην Παρασκευήν.”

13 (φ· 35° α)· Κανόνεδ.

α' ( φ . 350α). “Ό κανών τών Βαΐων, ου ή άκροστιχίς Ώσαννά Χριστός ευλογημένος θεός. Ποίημα τοΰ κυρίου Κοσμά.” — β' (φ. 355 α). “ Κανών ιαμβικός, ποίημα κυρίου Ίωάννου τοΰ Άρκλά, ο6 ή άκροστιχίς διά στίχων ήεροελεγείων." — γ' ( φ . 360 α). “ Οί κανόνες τής Κοιμήσεως τής Θεοτόκου, ό κανών του κυρίου Κοσμά, ου ή άκροστιχίς Π ανηγυριξέτωσαν οί θεόφρονες.” — δ' (φ. 368α). “Ό κανών τοΰ Σταυρού, δς τήνδε τήν ακρο¬ στιχίδα φέρει4 Σταυρφ πεποιθώς ύμνον έξερεύγομαι. Ποίημα τοΰ κυρίου Κοσμά.” — ε' (φ. 374 α). “Ό κανών τής Χριστού γεννήσεως.” ΙΙεριλαμβάνονται έν δλω κανόνες τρεύς.

14 (φ· 380 α). Γρηγορίου τοΰ Θεολόγου

α' (φ. 380α). “Περί τών καθ’ εαυτόν έπη.” "Α ρχ. Χριστέ

32

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟΙ ΚΩΔΙΚΕΣ

άναξ, δ: άγναΐ:. — β' ( φ . 404 α). “θρήνο 5 περί των τή: αύτοΰ ψυχή: παθών .” ’Άρχ. Αύσμορο: οϊα παθον·, γ' (φ. 418 α). “ Χρίστο 5 πασχών.”

15 (φ. 45^ α)· “Ησιόδου τού Άσκράου Εργα το πρώτον βιβλίον.

ΐ6 (φ. 47 2 α)· “ Εΰριπίδου Εκάβη. ”

17 ( φ. 519 α)· Επιγράμματα διαφόρων ποιητών.

Είσί όι Παλλαδά, Αντιπάτρου, Θεόκριτου και άλλων.

ι8 ( φ. 577 α)· Όμηρου Ίλιάδοδ Α — Ε.

Απάντων γέγραπται το κείμενον μετά διάστιχου έξηγήσεω: εί: την καθωμίλημένην.

4266. 146. Χαρτ. 8. XVI. ( φ . 110).

1 (φ. 2 α). Επιγράμματα.

2 ( φ . 2 β). “ Τά λεγάμενα επί των αδυνάτων-

παροιμίαι.”

3 (φ. 2 β). “ Οί τόποι των μετανοούν των ε .”

4 (φ. 3 α)· “Το τίς σημαίνει ιγ .”

5 (φ. 3 α)· “ Περί μετάνοιας.”

"Επονται α' (φ. 3 β). “ Καρποί τη: μετανοία: επτά.” — β' (φ. 3 β). “ Τί)5 νπερηφανία: οι κλάδοι.” — γ' (φ. 4 α). “ Τί)5 φειδωλία: οί κλάδοι.” κτλ.

6 ( φ . 5 α). | Βαβρίου] Μΰ0οι εν χωλιάμβοις τετρά¬ στιχο 15.

’Άρχ. Εί 5 λεμόν όστοΰν έμπεπήγει τοΰ λύκου μισθψ δ’ όλων γέρανο: ήτει την χάριν σώον τράχηλον εί: λύκου λαιμού φέρων μηδ' άλλο μηδέν μισθόν ή τοΰτο σκοπεί.

ΤΑ. ’Άστροι: περισκοπίων τί: αστεροσκόπο:

πίπτει λεληθώ: πρό: φρέαρ· τυχών δέ τι: οι

όδειπόρο: στένοντι ταΰτ’ ’έφη λόγων

νουν θεί: άνω, βέλτιστε, την γην οΰ βλέπει:;

7 (φ. 5 β )■ “ Μήνες Αττικών.”

8 ( φ . 5 β)· “Περί τοΰ άνθρακος δν είδεν ό 'Ησαίας.”

9 ( φ· 6 α). “ Των γενικών καί ηθικών άρεται αύται.”

ίο (φ. 6 α). “ Τδ βάπτισμα κατά τον Θεολόγον

Υρηγόριον εις τά Επιφάνιά.”

1 1 (φ. 6 β). “ Τρία η σαν άπερ ημαρτον εν τώ

πρώτω άνθρώπω.”

1 2 (φ. 6 β). “ Τά προτνπονντα τής θείας μυστα¬

γωγίας.”

13 (Φ- 7 α)· “Θεογονία κατά την δεισιδαίμονα πλάνην των Ελλήνων.”

14 (Φ- 15 α)· “ Τά τ ον ώς σημαντικά.”

"Επονται (φ. 16 α) “ Τά τοΰ η σημαντικά.”

15 (φ- 17 α)· “Φραγκίσκου τοΰ Κόκκου

Περί των συμφωνιών τη: συντάξεω :.”

’Άρχ. Τρεΐϊ είσίν α! συμφωνίαι τη: συντάξεω:" ή πρώτη έστί τό ουσιαστικόν μετά τοΰ έπιθέτου καί συμφωνεί έν τρισίν. ΤΑ. Καί ταΰτα μέν περί των ειδών τη: συντάξεω: ώ: έν εί:αγωγή : τρόπιρ και ώ: άν οί άρτιμαθ εΐ: έχοιεν εί: αυτά άναφέρειν τά: δια¬ φόρου: συντάξει :.

ΐ6 (φ. 20 β). “ Δαμασκηνού ιερομόναχου

Σύντομον περί συντάξεω:.”

’Άρχ. “Περί ενεργητικών ρημάτων.” Ότε τίθεμεν πριν τοΰ ρήματο : ονομαστικήν ένεργοΰσαν καί μετ’ αυτό αιτιατικήν πάσχουσαν.

17 (φ. 22 β). “"Ετερον περί συντάξεως σνντο- μωτερον.”

’Άρχ. Τό πρώτον αιτιατικήν οΐον ό Τρηγόριο: φιλεΐ τόν Βασίλειον.

ΐ8 (φ. 23 α). “Περί τοΰ ιαμβικόν μέτρου.”

’Άρχ. Ο μέν πρώτο: καί τρίτο: καί πέμπτο: τ) ίαμ¬ βον ή σπονδείον.

"Επονται βραχέα περί άλλων μέτρων.

19 (φ. 27 α). “ Ίλιάδος Α Όμη'ρου ραφωδία.” Υέγραπται τό κείμενον μετ' ερυθρά: διάστιχου ερμηνεία: καί

παρασελιδίων σχολίων, γεγραμμένων διά γραμμάτων λεπτοτά- των. Τά σχόλια άρχονταν Μηνυ δδ γίνεται παρα τό μαίνω τό επιμένω ή έπιμένουσα οργή γίνεται όνομα Μάνΐ5 καί τροπή τό α εί: η μήνι:· εί: τό μη περι- σπομένη· πάσα φύσει μακρά προ βραχεία: τό νΤ\ : βραχύ' τά γάρ εί: ι: βαρύτονα άρσενικά καί θηλυκά συστέλει τό ι.

20 (φ. 63 α). “ Οδύσσειας Α Όμηρου ραψωδίας.” Έπεται (φ. 85 α) “’Οδυσσεία: Β Όμηρου ραφιρδία.” Τέγραπται τό κείμενον μετ’ ερυθρά: διάστιχου ερμηνεία: καί

παρασελιδίων σχολίων. Τά σχόλια εΪ5 τό Α άρχ' Ό άνήρ παρά τοΐ: παλαιοί: τετραχώ: νοείται, ό ήδη τέλειο: την ηλικίαν καί ό συ 'ζευχθ εί: γυναικί καί ό ανδρείο: καί ό φύσει τουτέστιν δν έξ άνάγκη: οΐδεν ή φύσι: άντιδιηρημένον τη γυναικί · ένταΰθ’ οΰν οί παλαιοί άνδρα τόν φύσει φασίν ώ: εί τι: είποι άνθ ρωπον άρρενα, άνδρεΐον δέ νοήσαι ού θέλουσι, λέγοντε: ότι έπί ά νθρώπων ούδέποτε κεΐνται δύο αλλεπάλληλα έπίθετα δύο κυρίου ή π ρο:ηγορικοΰ. Τά δε σχόλια εί: τό Β άρχ. Ήριγόνεια ή τόν όρθρον γεννώσα τουτέστ ι την πρωίαν, ή έν τιρ ήρι γενομένη δ έστίν όρθρο :' ροδοδάκτυλο: δέ άπό τη: πρωινή: ανατολή: καί τοΰ χρώματο: τοΰ περί τό διάστημα τό πρωινόν την ημέραν δι’ έπιθέτου κεκόσμηκεν. Ροδοδάκτυλο: 'ρο- δόχρου: άπο μέρου: καλή.

2 1 (φ. 107 α). “Θεόκριτου [γρ. Σιμμίου] Πελεκυς.” ’Εν φ. 107/3 “ Σόνταξί! τοΰ Πελόκεω5.”

2 2 (φ. Ιθ8 α). “ Θεοκρίτου [γρ. Σιμμίου] Πτε¬

ρυγίου.”

Έν φ. 108(3· “Σύνταξι: τοΰ Πτερυγίου.”

23 (φ· 109 β). Αίνιγμα.

Αευκοφοροΰντε: τέσσαρε: μελά νηφόροι πέντε δύο λευκοί συν μέλανι καί τρεΐ: λευκοφοροΰντε: εΐ: δέ καί πάλιν μελανό: συν άλλω λευκοτέρω δύο καί πάλιν μελανοί καί δύο λευκοφόροι καί τρεΐ: γε μελανειμονεί σάν άλλιρ λευκοφόρω δύο καί πάλιν μελανοί καί δύο λευκοφόροι εΐ: δέ πάλιν μελανό: αρχή των άμηράδων.

Έν τελεί γέγραπται διά μονοκονδυλία: ερυθρά:· Βασίλειο: ιερομόναχο:. Έπεται δέ καί άλλη μονοκονδυλία δυ:ξύμ- βλητο:.

Τό κάλυμμα τοΰ κωδικό 5 αποτελεί ψύλλον περγαμηνή: ίβηρικοΐ: γράμμασι γεγραμμένη:.

ΙΘ' ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΟΝΗ2 ΙΒΗΡΩΝ

33

4267. 147· Χαρτ. 8. XVI. (φ. 273).

1 (φ. I α). Άνεπι 'γραφον.

"Α ρχ. Ή διανοητική γνώσις παραγίνεται ήμΐν έξ άμφοτέρων τούτων των τρόπων οϊτινες έκ π ροεγνω¬ σμένων τινων παραγίνεσθαι ήμΐν πέφνκε.

Τεγραμμένα εν πίναξι διά κλάδων.

2 ( φ . 5 »). “ Εις άναρμοστίαν

και ταύτην ούχΐ τήν τυχοΰσαν άλλα τήν άντικειμένην .”

" Αρχ . Αιαφέρει δ’ οΰθεν έπί αρμονίας είπεΐν ή τάξεως ή συνθέσεως. Φανερόν γάρ 6τι ό αύτός λό¬ γος, άλλα μην καί οικία καί άνδριάς.

Μετά σχολίων παρασελιδίων διηκόντων ενιαχού καί μέχρις αυτών των στίχων τοΰ κειμένου.

3 ( φ. 13 »)· Έκ των τον Κωδινοΰ.

α' ( φ . 13 α). “Περί στεφηφορίας βασιλέως.” “Α ρχ. Τοΰ μέλλοντος στεφθήσεσθαι. — β' (φ. 17/3). “Περί προβλή- σεως δεσπότου.” "Αρχ. [Π]οιοΰσι έν τφ τρικλίνψ. — γ (φ. 18 α). “Περί προβλήσεως σεβαστοκράτορος καί καίσαρο 5.” Αρχ. Ή τοΰ σεβαστοκράτορος καί καίσαρος πρόβλησις.

’Ίδ. έκδ. Βόννης Ιμμ. Βεκκεκ σ. 86 κ. έ., 99 κ. έ. καί 101.

4 (φ. 2ΐ α). “Μέθοδος ψήφον δί ής ενρίοκεται ακριβώς ήμερα της σελήνής.”

"Αρχ. Αεκαεν νέα μέν είσίν οί απαντες κύκλοι τής σελήνης. ΤΑ. τελειοΰται δέ δι’ όλου τοΰ Σεπτεβρίου μηνάς ίδιαν έκάτερον τάξιν περιόδου φυλάττοντα παρά τήν ΐνδικτον καί τό έτος.

5 (φ. 2 2 α). “ Έτερα μέθοδος ψήφον

δι’ ής εύρίσκεται ακριβώς έν όποτέριρ των δύο μηνών ήγουν Μ αρτίφ καί Άπριλλίφ καί εις τάς πάσας τον μηνάς γίνεται έν έκάστφ έτει τό Πάσχα τό νομικόν.”

"Αρχ. Τόν έφεστώτα κύκλον τής σελήνης ένδεκα- πλασίασον. Τέλ. καί τούτο διά μεθόδου άπτέστου καί άκριβοΰς προς βεβαίαν κατάληψιν.

6 (φ. 23 α). “ Μέθοδος ψήφον ενρίσκονσιν

έν έκαστη ημέρα τής έβδομάδος ημέρα λαγχάνει.”

"Αρχ. ΤΙρωτον μέν οΰν ιστέον ότι κη’ οί παρόντες κύκλοι τοΰ ήλιου είσίν.

7 ( φ . 2 6 α). “'Έιρμηνεία τον ΤΙασχαλίου

περί τοΰ πως δει εΰρίσκειν τήν ΐνδικτον.”

"Αρχ. Κράτησον τά από κτίσεως κόσμου έτη καί ϋφειλον αύτά έπί των ιε' διά τό μέχρι των δέκα πέντε χρόνων άναβ ιβάξεσθαι τόν κύκλον τής ίν- δίκτου καί τό ένθεν τό περισσεύον έστιν δν ζητείς κύκλον τής ίνδίκτου' εί δέ μηδέν μείνη, άλλ’ έπί τή ιε' τά πάντα άναλυθή έστιν έν έκείνω τφ χρόνιρ ίνδ. ιε'. ΤΑ. άρχεται δέ ό κύκλος τοΰ ήλιου άπ αρχής τοΰ Όκτωβρίου μηνάς.

8 ( φ . 20/8). “ Πώϊ ενρίσκειν τδ νομικδν Φάσκα.”

9 (φ· 27α)· “Περί, τοΰ ποιαν ημέραν δφε ίλονσιν πασχάσα ι οι Ιουδαίοι.”

ίο ( φ . 29 »)· “Έρω τησις περί των συντάξεων.”

"Αρχ. Πόσαι συμφωνίαι τής συντάξεως ; Τρεις. Τέλ. (ατελές έν φ. 30 β)’ άρσενικά 8ντα λαίγουσιν οί "Ιωνες θηλυκώς έκφέρειν οΐ ον τήν δνθον, τήν Μαραθώνα · είσί δέ καί έτερα Α οί Αττικοί θηλυκως έκφέρουσιν ό δρυς, ή δρΰς....

11 (φ. 37 »)· “ Θεοδώρου τον Προδρόμου

’Έξήγησις όφελημωτάτη εις τήν γραμματικήν τοΰ ΈμΜο- σχοττοΰλου π εμφθεΐσα προς τήν σεβαστοκρατόρησαν.”

"Αρχ. Καθάπερ τό άνθ ρώπινον σώμα. Τέλ. καί έχει ή τοιαύτη συζυγία έπί δευτέρου καί τρίτου προσώ¬ που αυτής τήν οι δίφθογγον.

’Ίδ. καί 4203 (83), 6, 4215 (95), 2. 4216 (96), 3.

12 ( φ . 77 α)· Αίσ-ώ-ιτειοϊ μνθος.

“Επειδή τήν σιωπήν καί τήν αγροικίαν έγκαλεΐς, ώ λάλε καί άστυκέ, φέρε σοι διαμυθολογήσω μΰθον οΰκ άμεσον εΐ πως ταύτη γοΰν δυναίμην έπισχεΐν σε τής φλυαρίας.” ’ Αρχ . Βπέσκονπτον αί χελιδώνες τών κύκνων τό μή θέλειν όμιλεΐν τοΐς άνθ ρώποις.

"Επονται Υραμματικοί κανόνες, Αποσπάσματα καί Σχήματα.

13 ( φ. 83 »). “ Περί παθών τών λέξεων-

έκ τών τοΰ γραμματικού Τρύφωνοξ.” "Αρχ. Τά τών λέξεων πάθη εις δύο γενικώτατα διαιρούνται ποσόν τε καί ποιόν. Τέλ. άποκοπή έστιν άφαίρεσις συλ¬ λαβής κατά τό τέλος οΐον δώ άντί δώμα. Άπύλλω άντί Απόλλωνα. ΐίοσειδώ άντί ΙΙοσειδώνα. Τελθ5 τών παθών.

14 ( φ· 84/3). Υραμματικά.

α’ (φ. 84/3). “Τών ΰποπεπτωκότων τά ονόματα.” Πί- νακες διά κλάδων γράμμασιν έρυθροΐς καί φαιοΐς. — β' (φ. 87 β). “Επειδή καί τό τάς άντωνυμίας ακριβώς είδέναι πάνυ χρήσιμον τοΐς εισαγωγικής τυγχάνει, άναγκαΐον ήγησάμην περί αυτών έν συνάψει διαλαβεΐν.” ΤΑ. Καί ταΰτα μέν έκ πολλών δι’ ωφέλειαν τών μαθητών οΐ διά τήν άπορίαν τών βιβλίων καί διδασκάλων ούκ εύχερώς μανθάνειν τά τοιαΰτα δύνανται. “Ερρωσθε οί άναγινώσκοντες καί μέμνησθε. — γ' (φ. 90α). “ Αέον μαθεΐν καί περί τών υπο¬

τακτικών μορίων.” Τέλ. οτε δέ κεΐται μετά του ον υπο¬ τάσσει ώί τό έως οΰ δικαιώσω, έπιστ ρέψει εις κρίσιν.

15 (φ. 9° β)· “ Γεωργίου μητροπολίτου Κορίνθου

τοΰ πρύτερον Πάρδου όνομαζομένου Περί συντάξεως τοΰ λόγου...” Τέλ. εύληπτα είσί παντί τφ μανθ άνοντι καί οΰδείς, οΐμαι, βαρβαρίσει.

Εύληπτος καί γάρ τοΐς φοιτηταΐς τυγχάνει είς τήν σύνταξιν σαφώς τοΰ λόγου πάνυ.

ιό ( φ . 97 α)· Υραμματικοί πίνακες, Σχήματα και Σημειώματα.

17 (φ· 99/3). “ Περί επιστολιμαίων χαρακτήρων.”

"Αρχ. Ό μέν έπισταλτι κός χαρακτήρ ποικίλος τε

καί πολυσχεδής υπάρχει.

"Επονται Επιστολικοί τύποι. Τέλ. καί εί τι ό θεός όδηγήσαι τήν μεγίστην άντίληψιν τής σής ΰψιλό- τητος μετά θεόν τά τής έλπίδος μοι έπερρίφθησαν. Τέλος τών έπιστολών.

1 8 ( φ . 1 1 7 β). Τύπος διαθήκης ανεπίγραφος.

"Αρχ. [Έ]7Γειδγ7Γερ άνελπ ίστως ή τοΰ θανάτου φεΰ ήγγικε τομή. ΤΑ. π ρεσβείαις καί Ικεσίαις τής ύπερ- άγνου θεομήτορος καί πάντων τών άγιων άμήν.

19 (φ· Ιΐ8/8). Έρμοδώρου [Λησ-τάρχου] Ύπιστολή.

“Έρμόδωρος θεοφάνει τφ σοφφ τής μεγάλης έκκλησίας

μεγάλφ ρήτορι εί πράττειν.” "Αρχ. [Ε]ί μέν εύνοϊκώς προς ημάς έχεις, ό'του δήποτε ένεκα βοήθει Αημητρίφ τφ Μ αρτίφ κοινφ φίλφ.

Η. II.

5

34

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟΙ ΚΩΔΙΚΕΣ

20 (φ. 12 1 α). Πινδάρου Ολυμπία.

Μετά διάστιχου έξηγήσεως, τούτο μέν έρυθράς, τοΰτο δέ φαιά ς. Π ροηγοΰνται (φ. 120 β) Τινά 7τερί του α' Όλυμπιονίκου καί περίτοΰ ποιητοϋ. ’Άρχ. Τό γένος του Πινδάρου Θηβαίος ήν υιός Δα ϊφάντου και Κληδίκης.

21 (φ. ΐόι α). “ Λυκόφρονο$ τοΰ ΧαΧκιδεωϊ ” Αλεξ¬ άνδρα.

Μετ’ έρυθράς διάστιχου έξηγήσεως καϊ παρασελιδίων σχο¬ λίων, των τοΰ Τξε'τζη. Τά σχόλια &ρχ. Αέξω' τοΰτο τδ σχήμα και ό ποιητικός τρόπος παρεπιγ ραφή καλείται. Τά πάντα· ποια ταΰτα, ά άκούσας έκ της Κανσάδρας έν μνήμη φέρω. Ν ητρεκώς' αληθώς παρά τό νη στερητικόν μόριον και τό τρέσω τό φοβοΰ μαι. Προ- ηγοΰνται (φ. 160α) Τινά περί Αυκόφρονος. ’Άρχ. Ανκόφρων ούτοσί τιρ μέν γένει ήν Χαλκιδεύς υιός Σ ωκλέους. Έν τέλει τοΰ δράματος '

ΙΙα ντοίην ποθέεις διδαχήν όςτις λάβε χερσί βίβλον τήνδε τεής και μ άλα π ροφρονέως κρείσσονας εΰρήσεις πάντη Αυδών βασιλήος θησαυρούς οϋς σοι θήκε προχειροτάτους Τϊέτζη5) 8 5 δν οφερήν γε Αυκόφρονος οΐος ομίχλην έσκέδασ’ ήυτε φάος παν νέφος άελίου.

22 (φ. 232 α). Λεξικόν κατ αλφάβητου.

"Αρχ. Ασχολία ή πολλή περί τι σπονδή συνεχής καί επιμέλεια. Αί εξηγούμενοι λέξεις εΰρηνται γεγραμμέναι έρυθραί έν τή ιρα. λΐεθ’ έκαστον δέ νέον στοιχεΐον τοΰ αλφα¬ βήτου χώρος κενός.

23 (φ· 272 β). Ερμηνεία λε'ξεων καί φράσεων.

’Άρχ. Παραβάλοντες ' έστωντας να ’έλθωσι. Διε-

λαύνεται τρυπάται. Τέλ. τή ξηρά διασωθέντα' εύγέ- νοντα εις τήν γήν. Έξετέθη σαν · έδόθησαν.

Τά φ. 31 — 36 καί 119 — 120 Άγραφα.

4268. 148. Χαρτ. 8. XV. (φ. 62).

“Λυκόφρονο$ τοΰ Χαλκιδέα>5 ” Αλεξάνδρα.

Μετά διάστιχου έξηγήσεως μέχρι μέν τίνος έρυθράς, εΐτα δέ μελαίνης. Έν τέλει·

Τήν δέ Αυκοφρονέην τήν β αρβαρόφωνον ϊυγήν Κ λείους τ’ άλλοπ ροςάλλοιο Βάκχην Καλλιόπειαν Τζετζη5 Ίσαάκιοϊ έπεί φύγον έξερεείνας παγ κρατέϊ μεδέοντι πανέξοχον ύμνον οφείλω.

4269. Ι49· Χαρτ. 8. XV. {φ. 98).

Άρισ·τοφάνου$

α' (φ. 1 α). Πλοΰτοί ( άκέφ .). “Αρχ. ...ήδη λάθρα βου- λήσομαι τοΰ δεσπότου λαβών τιν’ Άρτον καί κρέας μασσώμενος (στ. 317 κ.έ.). — β' (φ. 37 α). “ Άριστοφάνουϊ Νεφέλαι.” Τέλ. (κολ.) τοΐσι δικαίοις ωςτε νικάν Άπαντας οΐςπερ &ν ξυγγένη ται' έπεί μείζω κακά πείσεται...(στ. 1316).

Άμφότεραι αί κωμιρδίαι μετά κιρράς διάστιχου έξηγήσεως καί παρασελιδίων σχολίων. Καί τά μέν τοΰ Πλούτου αρχ. Ααβών τιν’ Άρτον Άρτος έτυμολογεΐται έκ τοΰ α’ίρειν Άτην ήγουν έπαίρειν, τήν έκ τής λιμοκτονίας δη¬ λονότι. Χαίρειν μέν υμάς· σημείωσαι ότι προςαγο- ρεύειν πρός τό υμάς άποδίδοται. Τέλ. (φ. 36α). Έπι- πολλής· από τής έπί προθέσεως καί τοΰ πολλ.,,.Ύά δέ λοιπά άποκεκομμένα, ώ5 καί Άλλων τινών φύλλων τό κάτω μέρος. Τά δέ σχόλια τών Νεφελών Άρχ. Ίον ίού' ιαμβικός

μονύμετρος υπάρχει ό παρών στίχος · ’έστι δέ καί τό π ροοίμιον σχετλιαστικόν έκ τοΰ πράγματος. Τό χρήμα τών νυκτών ού πράγμα τί φησίν αλλά αΰταί αί νύκτες κατά αττικήν περίφρασιν. Τέλ. (κολ.) ό γάρ γέρων ό γάρ γέρων οΰτος έρασθείς ήτοι έπι- θυμίαν κτησάμενος βούλεται άποστερήσαι τούς δα- νειστάς τά χρήματα & έδανείσα το...

Τά φ. 16 καί 18 Άγραφα πρός άντικατάστασιν τών άρχήθεν φύλλων έκπεσύντων.

4270. 150. Χαρτ. 8. XV. (φ. 71).

“ Πινδάρου Ολνμπια.”

Μετά διάστιχου έξηγήσεως μέχρι μέν τίνος έρυθράς, εΐτα δέ μελαίνης. Εΰρηνται δέ καί παρασελίδια σχόλια· άλλα ταΰτα χωροΰσι μόνον μέχρι φ. 3 β, οΰδεμία δ’ έν τοΐς έπειτα εΰρηται αυτών συνέχεια. Τά σχόλια ταΰτα αρχ. Τό ύδωρ μέν έστί καί υπάρχει Άριστον καί κράτιστον τών Άλλων στοιχείων, δηλονότι 7 τυρός, άέρος, γής καί κατα πολλούς Άλλους τρόπους πλήν καί έν τούτιρ· φασί γάρ οί φυσικοί Άτι περ τό ύδωρ έστί αίτιον τής τών τριών στοιχείων φύσεως καί ουσίας. Τε'λ. ένθα καί όπου καί έκεΐ εις τον οΐκον τοΰ Αιός Άνω δηλονότι εις τόν αιθέρα τοΰ ούρανοΰ έν δευτέρω χρόνιρ ήγουν μετά δεύτερον χρόνον ήλθε παρεγένετο καί ό Τανυμήδης.

427Σ· Ι51· Χαρτ. 8. XV. (φ. 235).

I ( φ· I β)· Ιατροσόφιου.

α' (φ. 1 β). Συνταγαί έν τή καθωμιλημένη. — β' (φ. 3 α). “ Συβολαί Βαρθολομαίου Μουντανιάνου ίατροΰ Αάτη.” ’Άρχ. Κουκιά τοΰ άρνογλώσσου λαμβάνοντες εις τό κατάρ- ρουν έπαρον ζωμόν τοΰ άρνογλώσσου. — γ' (φ. 4 α). “ Συμβολαί Άρισται ύπό διαφόρων ιατρών.” ’Άρχ. Ίστέον ότι τό τούρμπεται καθαίρει τά έντερα. — δ' (φ. 7 α). “ Ερμηνία τών μερών τοΰ σώματος τοΰ ανθρώπου .” ’Άρχ. Βρέμα τό λεγόμενον απαλόν. Τέλ. τό αυτό καί σθέναρ. — ε' (φ. 7 α). “Αρχή σύν θειρ λεξικόν.” ’Άρχ. “Αρχή τοΰ α'.” Άείζωον τό άμάραντον · Άλφιτον τό τής κριθής χονδροδέστερον Άλευρον. Άκαλύφη ή κνίδη. Άλκυώνιον κάπρος φώκια. Τέλ. ώχρα γίνεται έν τή Κύπριρ έκ λίθων κεκαυμένων. — ίΓ' (0. 8 β).

[Γαληνού Περί άντιβαλλομένων]. ’Άρχ. Έν Αλεξάνδρειά γυναικός κινδυνευούσης ζητήσας λυχνιάδ α καί μή ευρών εί μή ευθέως άντι τής λυχνιάδος εύρικός έχρι- σάμην τοΰ άκανθίου τό σπέρμα, άπολώλει άν τό γυναιον όθεν έτιθεΐς ύπό τών ετέρων έπι τοιάνδε τών άντεβαλλομένων ήλθον έκθεσιν κατα στοιχεΐον έξ αύτοΰ τήν αρχήν ποιησάμενος. Αντί άκανθίου

λυ

σπέρματος χνός. Τέλ. αντί ώκίμου σισίμβριον άντί ώκιμοίδούς ίδίοσμον Άγριον. — ζ' (φ. 10α). “Περί οΰρου.” ’Άρχ· Είί πυρετός άν ένι τό ούρον μελανόν ώςπερ αύστη- ρόν κρασί τό ήπαρ πάσχει. Τέλ. τό ξανθόν ούρον συν ένι κρεμαμένην τήν ύπόστασιν εις μέσον ύγίαν σϊ· μαίνει. — η' (φ. 11α). “Λεξικόν Νικομίδουδ ίατροΰ σο- φιστοΰ .” ’Άρχ. Άκτίς ή κοφοξυλέα ή δενδρίτης· έστι δέ καί ετέρα ή λεγομένη χαμέ κτέα ήγουν τό ελεβό- ρων. Άλησάχνη ό άφρός τοΰ Άλατος. Τέλ. ώκιμον βασιλικόν. Ώκιμωιδές χαμελέων μέγας. "Ωνιοι τα έν ται δρύαις ζώα. ’Τποσταθ μή ελαίου τρυγαΐα. — θ' (φ.

ΙΘ' ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΜΟΝΗ2 ΙΒΗΡΩΝ

35

17α). “Αρχή σύν θεφ Αεξικδν τών ειδών 'Γττιτοκράτουί.” ” Αρχ." Αωρον οίκδς βοους έρκος. ’ ΑρνόγΧωσσον τδ Χεπτδν πεντάνευρον. ΤΑ. ψ. ψίΧΧωον έχον σπέρμα οι ψυΧΧοι. ω. ώκιμον τδ βασιΧικόν. ΤΑ ος Αεξικδν * Γτπτοκράτουϊ.

Έν φ. 18 β' Ή παρούσα βίβΧος πέΧει μονής τής των Ίβήρων ήγο υν Ιατρδνσόφει' άφιερόθη δέ παρ’ έμοΰ Σάβα ίερομονάχου εις τδ νοσοκομίον εις ιατρείο ν των έκεΐσε νοσούντων _

2 (φ. 19 α)· Ιατροσόφιου.

α' (φ. 19 α). “Ένεστι μέν τήδε τή βίβΧιρ Γαληνοί θερα¬ πευτική διαφόρων νόσων δια των εύπορίστων φαρμάκων .” ΒιβΧία δύο. Τό Α' (φ. 19 α) έκ κεφ. ρΧζ~' (α'. “Περί τής έξεκ- καύσεως κεφαΧαΧγίας.” — β' . “Περί τής άποψύξεως κεφαΧαΧ¬ γίας.” — ...ρλΓ' “ΙΙρδς καταφοράν.”). ΊδΒ' (φ.Ά9 β) έκ κεφ. σκθ' (α’ . “Βάμμα τριχών ώςτε τάς ποΧιας μέΧανας γίνεσθαι.” — ... σκθ' “γάλα ’ίστησιν”). — β' (φ. 65 β). “Περί διαφοράς έΧαίου καί τών έξ αύτοΰ συνθέσεων και θεραπειών.” Άρχ. Αιαφορά έστιν έΧαίου’ χρησώμεθ α δέ έκάστιρ κατά τάς οίκείας κράσης τε καί δυνάμεις. ΤΑ. περί σικυωνίου... έστιν δέ τδ έΧαιον τοΰτο θερμόν καί Χεπ τομερές. — · γ' (φ. ΊΟ β). “"ΑΧας του άγιου Γρηγορήου τοΰ Θεολόγου ’έχον ένεργείας τοιάςδε.” Άρχ. Όφθ αΧμίαν οϋ ποιεί έως γή- ρως. — δ' (φ. 71α). “Γαληνοί θεραπείαι προς τάς άπδ τών ίοβόΧων ερπετών καί ιπταμένων καί ένυδρων θηρίων πΧηγάς.” Αρχ. Σφηκών καί μεΧισσών αρμόζει έπ’ αυτών μα- Χάχη Χειουμένη καί κατα πΧασσομένη. — ε' (φ. 74 α). “Γαληνού Περί ζφων φθαρτικών καί α'ίματος σπερμάτων τέ καί ριζών καί μεταΧΧικών καί Χοιπών θανατηφόρων καί τής τούτων θεραπείας.” ’Άρχ. Ζώα μέν ούν έστί φθαρτικά τάδε κάνθαρίς βονπρήστις.— ζ"' (φ. 80 α). “Γαληνού Περί ζφων φθαρτικών περί βότανών.” ’Άρχ. Βοτάνη άγριο- πήγανον αϋτη ποιεί πρδς τάς έμπνευματώσει ς ξευ- θεΐσα. — ζ' (φ. 83 α). Ιατρική συναγωγή Κωνσταντίνου τοΰ Πορφυρογέννητου. ’Άρχ. Πρόϊ Κωνσταντίνον τδν θεο- στεφή καί πορφυρογέννητου βασιΧέα τάς προςτα- χθείσας έπιτομάς παρά τής σής θειοτάτης έκ θεοΰ αυτοκρατορίας περί τής ιατρικών θεωρημάτων συνα¬ γωγής ’έπευσα κατά τδ δυνατόν διά συντομίας όμοΰ καί σαφηνίας πάσαν την ιατρικήν έπεΧθεΐν μηδέν κατά δύναμιν τών αναγκαίων ύπερορών έκαστον έκ- θέμενος τών παθημάτων πρώτον μέν τάς αίτιας τούτων ΰπα γορεύων σαφώς, δεύτερον τάς σημειώσεις δι’ ών ραδίως γνωσθήσονται, είθ εξής την θερ απείαν δι’ ήν πάντα κατά τέχνην θ ε ραπεύσομεν, πρότερον άπο κεφαΧής άρξάμενοι διά τό έκεΐσαι ήδρυσθέν τδ ίριδν τής Χογικής ψυχής. Κεφ. σξα’ (α’ “Περί τριχών ρεουσών.” — β' “Τριχών διαφυΧακτικά.” — ...σξ' “ Περί μυκήτων ήτοι άμανιτών.” — σξα' “Περί ποντίου μέΧιτος .”) Τών κεφα¬ λαίων τούτων προτάσσεται (φ. 83 α — 85/3) “Πι'ναξ σύν θεφ τής βίβΧου τής πρδς Κωνσταντίνον.” Μεταξύ δό τοΰ Πίνακος καί τής Συναγωγής (φ. 85 β — 86/3) 1. “'Η ιερά ' Ιιττεοκράτους.” ’Άρχ. ΚοΧοκυνθίδι έντεριώνην, σκίΧΧης δπτής άγα- ρικοΰ άμμωνιακοΰ άνα γκίαν μίαν. — 2. “ Ιερά Λογαδίου.” ’Άρχ. ΚοΧοκυνθίδι έντεριώνην όγκίας κ' σκίΧΧης δπτής άγορικοΰ άμμωνιακοΰ θυμιάματος. — 3. “'Ιερά Γαληνού.” ’Άρχ. ΚοΧοκυνθίδος τοΰ γ καφώδους σκίΧΧης ώπτής άγορικοΰ άμμωνιακοΰ θυμιάματος. ΤΑ. άκριβώς έξειργασμένας έχεις έν τοίς π ρδςφωνηθ οΐσι βιβΧίοις πρδς τδν α ΰτοκράτορα ΟύάΧεντα’ έμοί δέ χρέος έν-

ταΰθα καταπαΰσαι τδν λόγον. — η' (φ. 124α). “Συμ- βοΧαί Αρισται δφθαΧμικαί.” "Αρχ. “Περί τοΰ ίστήσαι δά- κρυον.” — θ’ (φ. 125 α). “Έκ τοΰ Γαληνού Περί άντιβαΧΧομέ- νων.” ’Άρχ. Έν ’ΑΧεξανδρείμ φησίν έπί τίνος γυναικδς κινδυνευούσης. “Ιδ. καί άνωτέρω 1, ζ~' . — Γ (φ. 128α). “ Γαληνού Πρόϊ ΓΧαύκωνα βιβΧίον πρώτον.” ’Άρχ. "Οτι μέν ού τήν κοινήν μόνην άπάντων άνθ ρώπων φύσιν. Έν φ. 144 α· “Τοΰ αυτού Προ; τον αυτόν ΓΧαύκωνα θεραπευ¬ τικόν βιβΧίον δεύτερον.” "Αρχ. Περί δέ τών καθ’ έκαστον μέρος τοΰ σώματος παθών. — ια’ (φ. 175/3). Συνταγαί.— ιβ' (φ. 176 α). “Αρχή σύν θεφ ζουΧαπίων σύνθεσις Γα¬ ληνού.” Άρχ. Ζ ουΧάπιον εις βήχα καί άσθμα καί εις πυρετόν καί δίψαν καί θέρμην. — ιγ’ (φ. 184α). “Αρχή σύν θεφ Αόγος πέμπτος Περί συνθέσεως φαρμάκων ' Ωκεανού. ” ’Άρχ. Έττί τοίς προεκτεθείσι βιβΧίοις έπιτίθεμεν λό¬ γον 05 πέμπτος τής 6Χης πραγματείας έστιν. ΤΑ. πεπέρεως Χευκοΰ ς" κ, μέΧιτος τδ άρκοΰν.· — ιδ' (φ. 198 α). Συνταγαί. "Άρχ. “ Ζ ουΧάπιν καθαρτικόν εις έπι- Χηπτικούς.” "Αρχ. αψινθίου ύσσώπου ΐριν παιονίαν. — εε' (φ. 200α). “Περί συνθέσεως έΧαίων.” "Επονται Συν¬ ταγαί. — ιίΓ' (φ. 218 α). “ θεραπευτικαί ίατρείαι συντεθείσαι

παρά διαφόρων Ιατρών κατά τήν έκτεθεΐσαν άκοΧουθείαν τοΰ ξενώνας.” ’Άρχ. Κισσόν ξηράνας ή καί χλωρόν κοπα- νίσας άπόβρεχαι εις έΧαιον. — ιζ’ (φ. 224 α). “Αρχή σύν θεφ Χέξεων κατ’ άΧφάβητον τοΰ σοφωτάτου Γαληνού Περί βότανών.” ’Άρχ. άρκευστον ή καντζάρου ή κέδρος. Άνεμόνης ήτοι π οτιρο κΧάστ ρια καί μήκον ή παπα¬ ρούνα. ΤΑ. (κολ.) Στιχάδος τής κυράς τά δάκρια άνθος κίτρινον. Στ ροβύΧους κουκουνάρια. ΣαρκόκοΧα δάκρι περσικίων. Σκορπίουρον τδ βαμ,βακοβότανον. Σοΰβ δ χυΧδς τοΰ κριθαριού ή τοΰ άΧεύρου. Σύμ- φυτον έΧέβωρος Χευκός. Σισύμβριον τδ βάρσαμον. — ιη' (0.228 α). “Ό ανδρειωμένος. Τοΰ Άνδρειωμε'νου Ίατρικαί παρασημειώσεις άναγγαίαι.” “Ε ίς συνουσίαν.” κτΧ.

Ο κώδιξ γέγραπται ΰπδ δύο χειρών ( άρ . 1 καί άρ. 2).

4272. 152. Χαρτ. 8. XVI. (φ. 115)..

1 (φ. 4 α)· “ Φυσιολογία σνγγραφείσα

παρά τοΰ πανιερωτάτου μητροποΧίτου Καυπάκτου καί "Αρτης Δαμασκηνού” [τοΰ Στουδίτου].

Προτάσσονται α' (φ. Ια). Άφιέρωσις. “Ό έν έπισκόποις έΧάχιστος Δαμασκηνοί, Τιρ εύγενεστάτιρ έν άρχουσι κΰρ Μιχαήλ τφ Κ αντακουζηνφ καί μεγάΧω Αομεστίκψ ευ πράττειν.” — β' (φ. 2/3). “Ό πίνακας τοΰ βιβΧίου” (άτεΧής).

•Ίδ. καί 794 (92), 1. 3777 (243). 4259 (139), 2. 4468 (348), 9.

2 ( φ . 4° α)· Φυσιολογοί εν τγ) καθωμιλημεντ]

κατ’ Έτηφάνιον Κύττρου.

Άρχ. διά τής Ερμηνείας εις τδν πεΧεκάν ον (άκέφ.)'.,.είς τήν παροΰσαν φυσιοΧογίαν αύτοΰ άνωθεν άτι τδ αίμα καί τδ ύδωρ όποΰ έδραμεν άπδ τήν θείαν πΧευράν τοΰ Κυρίου. Έτ-ονται α' (φ. 40α). “Περί τών βοθρακών τής γής καί τοΰ νεροΰ.” — β' (φ. 40/3). “Ερμηνεία εις τούς βοθρα- κούς.” — γ' (φ. 41α). “Περί έπόππου.” — δ (φ. 41/3). “Ερμη¬ νεία εις τδν ΐποππον.” — ε' (φ. 42α). “Περί χαραδριοΰ.” — ζ" (φ. 42/3). “Ερμηνεία εις τδν χαραδρών.” — ζ' (φ. 43 α). “Περί τοΰ ψιττακού ήγουν τοΰ παππαγά.” — η' (φ. 43α). “ Ερμηνεία εις τδν παπαγάν.” — θ' (φ. 44/3). “Περί τοΰ

5—2

36

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟΙ ΚΩΔΙΚΕΣ

βατραχιού λίθου." — Γ ( φ . 44(3). “Ερμηνεία εις τόν βατράχων λίθον.” — ια' ( φ . 45α). “Περί ήδρόψ.” — ιβ' ( φ ■ 45(3). “ Ερμη¬ νεία εις τον ήδρ&ψ.” — ιχ' (φ. 45/3). “ΙΙερί τοΰ νυκτικόρακος.” ιδ' (φ. 46 α). “' Ερμηνεία τοΰ νυκτικόρακος.”

3 (Φ· 48 α). Γεωργίου τοΰ ΑίτωΧοΰ α' (φ. 48α). Διάλογοί έμμετρος τοΰ βοεβδνδα Πέτρου μετά της μητρός αΰτοΰ Μ ύρτζενας καί τοΰ πατριάρχου Ίωάσαφ Ε’. "Αρχ.

Έ,τοΰτην την ρήμα βρίσκεται ό βοϊβόνδας Πέτρος της Μ ύρτζενας όποΰ μιλει της μάνας του μέ μέτρος. Πώί έδυνήθη λέχει της φρόνημα καί με τάζιν, αρχών 6 Καντακουζηνός όλους να μάς πετάζη.

~Ζτόν άδην πάλιν όμιλεΐ μ’ αυτόν τον πατριάρχη τόν Ίωάσαφ καί πολλά έχουν μεχάλη μάχη.

“Αν θέλης καί τό έτος της κατάλεπτώς νά μάθης, όταν στο χέρι την κρατείς εις λάθος νά μην έλθης, Είναι έβδομηνταεπτά χρόνοι άπό τήν κτήσιν

καί χιλιάδες λέχω επτά, π’ 'όδραμαν σάν τήν βρύσιν. Εδώ ό Π έτ ρος όμιλεΐ της μάνας του στον ϋπνον, όπ’ άπό την πικρίαν της κοιμάται χωρίς δεΐπνον. Εδώ φαίνεται τό ε’ίδωλον τοΰ βοΐβόνδα Πέτρου.

Ιόν αδην έζεζήτησα ολίγον νά μ’ άφήση νά ομιλήσω μετά σέν, ώραν νά μου χαρίση.

ΤΑ.

Ό Αίτωλό$ Γειόργΐ05 τοΰτην την ρήμα γράφει καί λέχει όσα έπρεπεν ή Μ ύρτζενα νά πάθη.

Όπ’ όναι δοΰλος έτοιμος εις όσα τόν προστάζει άρχων ό Κ αντακουζηνός καί καμνει τα μέ τάζει.

— (3' ( φ . 57 α). “ Αρχή των μύθων τοΰ Αίσωπου ποιηθέν εις ρήμα όμοΰ μετά των επιμυθίων παρά Γεωργίου” [τοΰ Αίτωλοΰ]. “Αρχ.

’Έκαμεν ένας αετός μέ άλεποΰ φιλίαν

άντάμα νά εΰρίσκονται νά έχουν συντροφιάν.

ΤΑ.

Ό μΰθος λέχει οι πτωχοί δέν πρέπει νά θυμοΰνται, τί κάμνουσιν οί άρχοντες διά νά μην χαλνοΰνται. ’Ίδ. ΕΠΤΡ. II. ΛΑΜΠΡΟΤ Νόοί Έλλην Αίσωπο! (έν τιρ ’Έτησίω ήμερολοχίω τοΰ έτους 1888 ΚΩΝΕΤ. ΕΚΟΙνΟΤ σ. 325 κ. έ.) — γ' (φ. 106 α). “ 'Ρήμα πρός τόν εύχενέστατον καί τετιμημένον άρχοντα Μιχαήλ τοΰ Κ αντακουζηνοΰ ποιηθεΐσα παρά Γεωργίου τοΰ Αίτωλοΰ.” ” Αρχ .

Νά επαινέσω άρχισα τόν άρχοντα τόν μέχαν διατ’ είναι περισσότερος παρά ποΰ τόν έλέχαν. Αέχω τόν Κα ντακουζηνόν τόν θαυμαστόν εις πάντας εις χνώσιν καί εις πρόσωπον περνμ όλους τούς άνδρας.

ΤΑ.

Νά ζήση χρόνους εκατόν καί νά τούς άπεράση

μέ πλούτον καί μέ έπαινον στόν κόσμον νά χηράση Καί τούς εχθρούς του πάντοτε κάτω μέ τά ποδάρια νά τούς συντριβή δυνατά, σάν ζύλα καί λιθάρια.

— δ' (φ. 108α). “Ύήμα εις τόν εύχενέστατον καί τετιμημένον άρχοντα Ανδρόνικον Καντακουζηνόν, τής όποιας ή άκροστιχίς λέχει ούτως· Γεωργίου Αίτωλοΰ "Επαινοί εις τόν αύθέντην Ανδρόνικον.” "Αρχ.

Γερόντων £χεΐί φρόνησιν άν ήσε παλλικάρι

καί μέσα εις τούς άρχοντες έχεις μεχάλην χάρι. ’Έχείί τούς λόχους τακτικούς ήσε πεπαιδευμένος,

[ή] φύσις σοΰ τό έδωκε νά ήσε τιμημένος.

ΤΑ.

Ο λόχος σου νά άπερνμ εις όλους τούς μπασιάδες νά σ κόφτουν νά σέ προσκυνοΰν, όλοι οί βοϊβον- τάδες

Νά Ιδης άπό τοΰ λόχου σου, παιδί α καί έχχόνους καί ήτις δέν τό άχαπμ, πολλούς νά έχει πόνους.

4 (φ. III α). [Θεοδώρου τοΰ Προδρόμου ;] “ Φυσιο¬ λογική Οιήχησιν τον υπερτιμάν κρασοπατέραν κυρον Πέτρου τοΰ Ζυφομοΰστη.”

“Αρχ.

Ό μεθυστής έζύπνησε τρίβει τούς όφθ αλμούς του. ’Ίδ. κατωτέρω άρ. 4622 (502), 2 καί Εεοκανο Εβοιιβίΐ άε οΙι&ηΒοηβ ρορπίαίτβδ Οτβοιριβδ. Ραι-ΐβ. 1874 σ. 2 κ. έ.

Μ εταζύ των φ. 112 καί 115 παρενεβλήθησαν κατά την στάχωσιν τοΰ κωδικός δύο φύλλα, τά φέροντα νΰν τούς αριθμούς 113 καί 114, άνήκοντα εις τούς ύπ' άρ. 3, β μύθους μεταζύ των φ. 68 καί 69. Τό δέ φ. 110 έστίν άχραφον.

4273· 1 53· Χαρτ. 8. XVII. (φ. 115).

1 (φ. I α). Γρηγορίου τοΰ Θεολόγου Δί στιχα.

Τά πρώτα έζ μετά διάστιχου έζηχήσεως.

2 (φ. 2 α). “ Επιστολή δια τον κύριον ημών Ίησοΰν 'Κριστόν, ής ή έπιχραφή έχει οϋτως' άναφορά

Ποντίου Πιλάτου ήχεμόνος τής Ίουδαίας πεμφθεΐσα Ύιβερίιρ καίσαρι εις Ρώμην, κρατίστιρ, σεβαστψ, φοβερφ, θειοτάτιρ καί φρονιμωτάτιρ Α ύχούστιρ.”

3 ( φ· 2 β). “Τα άντιχραφεντα παρά, καίσα ρος ανχούστου [Τιβερίου] πρός Πόντιον Πιλάτον την ανατολικήν

διέποντα αρχήν χράψας δέ καί την άπόφασιν καί στείλας αυτήν μετά κούρσορος Ραχαάλ, δοΰί αΰτιρ καί στρατιώτας τόν αριθμόν διςχιλίους. ”

4 (φ. 5 α)· “ Γνώρ,αι μονόστιχοι κατά στοιχεΐον έκ διαφόρων ποιητών.”

"Αρχ. “Είί άχαθούς άνδρας.” Άνήρ δέ χρηστός.

5 (φ. 9 α)· <ι Επιγραρ,/εατάριον τόμον α'”

“Άρχίου Είί τούς τέσσαρας άχώνας.” — “Αντιπάτρου

Είί Άριαν.” — “ Διοτικοΰ (γρ. Διοτίμου ;) Είί Ηρακλήν καί Άνταΐον.” Έν τέλει “ Είί μαθήματα Αντιπάτρου.” — “ Αεω- νίδου.” — “Αντιπάτρου,” οπερ άρχ.

θειοχένης Πείσωνι τόν τεχνήεντα κύπελλα πέμπει· χωροϋμεν δ’ ουρανόν άμφότερα.

Υέχραπται δε απάντων τό κείμενον μετά καί διάστιχου έζηχήσεως.

6 ( φ . 89 α)· “Ίλιάοος α Όμηρου ραψωδίαν.”

Μετά διάστιχου έζηχήσεως.

7 (φ. 105 α). “Επιστολή προ 5 ’ Αντώνιον τόν

ρήτορα.”